Voor de Jeugd vergissing Engeland Vijf maanden hoogspanning ZAL HET FRANCO-REGIEM zich handhaven? Hefloö. SPAANSE DEVIEZEN- EN ANDERE PERIKELEN .rt in sneeuw en ijs Hoe hei lentefeeije naar de aarde kwam Kort verhaal fa Feuilleton t in Alkmaar succes in Londen en oemde Amerikaanse Ne- ook in Nederland een geven, o m aan- in het Gulden Vlies te onder leiding van omvat ca 26 meöewer- drie balletten op haar Profeet", „Zij kwamen" zijn geïnspireerd op en hebben 'n min inslag, vertolkend de ;t-Indië deze balletten is ge- r Leonard Salzedo, die vleugel begeleiden zei, n authentiek uit Ja- is vergezeld door een ns Tam-Tam orkest on- Prins Kari-Kari en zal begeleiding ook nog af- gezonden critieken bleek er-ensemble overal groot iaald We lezen o a Het t", het was evenmin iets heel anders, iets geheim is waarschijnlijk, .zelf was zelf leidde het eerst© et", gebaseerd op de be hemelwaarts van een cus Ook het ballet ,,Zij een sterke indruk Het 2 verfijnde smaak en der mimiek en beweging die ons gekun- zo zeer mist het ons voorkomen dat Uit Jamaifca iets bijzon belangstelling zal Maan- sijn EENTEPERSONEEIi ER ACTIEF irgen was het gemeente. ;r leiding van den heer pzichter. weer druk In opgewaaide sneeuw, die n wederom schrikbaren* had aangenomen, op te ehben de laatste weken ze tak van dienst in onze ;gevolgd en het mag wel worden, dat daar niets ezegd kan worden. Reeds lorgen trekt men de r reeds per auto door da i en even later zijn dan i .arbeiders bezig op de straten de sneeuw zo* imen, dat het ergste leed geleden is en de wegen ar zijn. "Voor deze tak van eens alle lof. [N AANGEKOCHT Eekhof heeft aan de Ho]< rein aangekocht voor het lestemd voor het bouwen ;ebouw Enige architecten hebben reeds ontwerpen wijkgebouw getekend Schoorldam verkeersongeluk ad. ongeveer half tien, >r Schoorldam een ver otterdam en een melkaut» elkaar passeren. Door de et tot een botsing waarbij de verhuisau'to ramde ter cabinedeur. In de cabine nnen, waaronder een mill" rdam die met verlof was werd door de aanrijding wond en is met een zware ng naar het Centr Zieken, aar overgebracht waar hij kennis is gekomen, aan de wagens is betrek" ware jaren te wachten een tweetal gezinnen, ige ziekte heerste, doch 1943 zouden worden ge- Alkmaarders aanvan' tif, dat hun evacuatie •dam een Duitse poging arming moest betekenen, de deportaties naar P«" i, was de bedoeling dui' msterdam, waar de g<' bevolking van NederlaM ntreerd, met hun b.'s en hun sterren, zats t in de val. .lkmaarders werden lachtoffers der deport»1 doorgangskamp WesW i inlading in beesten1''1" jen gewacht, werden se slachtoffers voorna" Sobitor vervoerd, «c a ten" Oosten van Lub1B' bekend Is geworden, we_r' r na aankomst met g95 an de 50.000 joodse ï"e* lie daar aankwamen, z' chts 3 overlevenden, tn meer dan 100 jooj i op een beestacht s i vernietingskamp °P jlse vlakte. Sn die in 1944 daarhe» len, kon op het aller door vrouwelijke SC" f m het dappere Russisc s dood worden gered joodse ingezetenen) dl* ïooase yoorkeurkamp There jecho-Slowakije waren trden behouden da»' deel der op 5 Maart 1-^ rdam geëvacueerde» f óór hun deportatie a Eenigen daarvan erraad toch n0% hun broeders in de •venden van de on a a n thans de laaste 55 ,i}S bloeiende Alk' m kinderen van he' (Van een U.P.-correspondent) De politieke en de economische toekomst ls op het ogenblik vol on zekerheden. Op de vraag die wel licht het meest gesteld wordt vooral in het buitenland namelijk: „Zal het Franco-regiem binnenkort beëindigfl worden en hoe?" is geen afdoende antwoord te geven. De meest stoutmoedige Madrileen zou dat zelfs niet durven te doen. In de laatste tijd zijn de papieren der monarchisten blijkbaar weer iets ge stegen, hetgeen bleek uit het bezoek van Don Jaime, den broer van den Spaansen troonpretendent, die op enthousiaste wijze te Madrid werd verwelkomd. In politieke kringen heerst een zekere monarchistische activiteit en allerhande gissingen over de instelling van een regent- schapsraad, die de zaken zou over nemen doen de ronde. Maar voorlo pig is er nog niets gebeurd en alleen Franco zou het antwoord op de veel gestelde vraag kunnen leveren. Op het ogenblik heeft zijn regering achter ook nog de handen vol met de economische problemen van het land. De situatie op dit gebied is moeilijk en wordt nog verscherpt door velerlei tekorten: aan levensmiddelen, aan ru we grondstoffen. Een daarmede samen hangende inflationistische neiging r"weerspiegelt de moeilijkheden, waar voor Spanje, evenals zovele andere landen In deze naoorlogse tijd zich gesteld ziet. De woningnood is een an dere ongunstige factor evenals het gebrek aan buitenlandse deviezen en het begrotingstekort van een milliard peseta's. De regering stelt alles in het werk cm de toestand te verbeteren, op eigen kracht, zonder daarbij afhankelijk te zijn van hulp van buiten of een alge mene verbetering van de wereldsitua tie Met bevriende landen, Argentinië ln de eerste plaats, heeft zij handels verdragen gesloten, en zij hoopt er meer te kunnen bereiken. Een van de weinige lichtpunten in de Spaanse staatshuishouding is de goede oogst aan graan en olijven. Re- eordoogsten van de binnenlandse pro. ducten zouden Spanje door een moei lijlce periode heen kunnen helpen, zo menen deskundigen. Maar zij zouden nooit de economische vraagstukken van Spanje werkelijk kunnen oplossen, om de eenvoudige reden dat het land niet in voldoende mate in eigen be hoeften kan voorzien. Ook hier stakingen. Storend voor de productie van het land waren bovendien de stakingen, die deze winter in Catalonië en Bas kenland zijn voorgevallen. Deze sta kingen hadden wederom veel meer een economische dan, een politieke achter grond. In het algemeen was het den stakers te doen om betere voedsel rantsoenen. De campagne in het bui tenland tegen het Franco-regiem heeft volgens de meeste Spanjaarden de po sitie van den „Caudillo" eerder ver sterkt dan verzwakt. Franco's tegenzet was het werven van binnenlandse steun door een reeks demonstraties en gloeien de protesten tegen de „buitenlandse in menging". Ook bracht hij die actie in verband met „communistische agita tie". Natuurlijk is er in Spanje een on dergrondse activiteit van anti-Franco elementen. Uit de aard der zaak is hun actie niet openbaar, zodat de resulta ten ervan hier moeilijk te beoordelen zijl». Het zou van de zijde der „illegali teit" ook onvoorzichtig zijn die resul taten bekend te maken. Een feit is echter dat de regering zeer waakzaam is tegen iedere op omwenteling gerich te activiteit. Welke wijzigingen op politiek ge bied er opk wellicht in de naaste toekomst mogen optreden, de meeste Spanjaarden hopen van harte dat zij zich vreedzaam zullen voltrekken. De ellende, veroorzaakt door de bur geroorlog, ligt nog te vers in het ge- geheugen en wordt eigenlijk nog da gelijks gemerkt. Een nieuwe burger oorlog zou bet land jaren en jaren achteruit zetten. VERPLICHTE WACHTGELD- EN WERKLOOSHEIDSVERZEKERING? Naar het ANP verneemt wordt bij het departement van sociale zaken met voort varendheid gewerkt aan de samenstelling van een ontwerp van wet. houdende een verplichte wachtgeld- en werkloosheids verzekering Dat een dergelijk ontwerp het departement reeds zou hebben verla ten, zoals een blad meldde, ls onjuist, omdat het nog niet gereed is Evenmin ls dus juist, dat het aan de Stichting van de Arbeid zou zijn voorgelegd De F A heeft besloten het Engelse ama teur-elftal, dat op 10 Mei te Rljssel tegen Frankrijk speelt ook een wedstrijd te la ten spelen in Luxemburg (14 Mei) Het ligt ln de bedoeling dat dit elftal even eens een wedstrijd speelt in Nederland, waarvoor aan de 17e Mei ia gedacht Of eefi dergelijke wedstrijd mogelijk 1», en tegen welke tegenpartij, zal nader be sproken moeten worden met de KNVB Hierbij zal het verdere verloop van de competitie in Nederland van doorslag gevende betekenis zijn Wie KAN El*. EEN bUIDELUKE BE SCHAVING GEVEN? (Van onzen Londensen correspondent) K" LONDEN, Februari 1947 Eindelijk is, na drie weken sneeuw en ijs, door de meteorologen beter weer ln uitzicht gesteld en als U deze regels on der ogen krijgt zal de dooi bij U en bij ons hoogstwaarschijnlijk wel doorgebroken zijn. Maar terwijl ik schrijf is alles nog bij het oude en al raakt het weer als onderwerp van gesprek natuurlijk eens uitgeput, uit het feit dat de kranten hier er nog, dag in dag uit, grote koppen aan wijden, put ik de moed om U in Hei land, die immers uit de eerste hand over ciit alles kunt meepraten, te vertellen hoe de Engelsen zich door hun eigen moei lijkheden heenslaan. Ieder heeft natuurlijk zijn eigen pro blemen en elk probleem vergt weer een andere oplossing. En nu wil ik het eens niet over de regering en de grote poli tiek hebben, maar over de mensen waar van je er ieder dag duizenden op straat, op kantoor en in de winkels tegen komt. Zoals de huisvrouw die, nu ze ondanks de Stroomloze uren toch op tijd de pot gaar moet krijgen, haar toevlucht neemt tot de hpoikist, waarschijnlijk voor het eerst in haar leven, 'de gelukkige! De winkelier die gelukkig genoeg is geweest om nog kaarsen te bemachtigen voordat de run van het grote publiek alle voor raden in een oogwenk uitputte, bedient zijn klanten bij het licht van gele flak ker-vlammetjes. Maar de noodverwarming waarmee hij zijn zaak zo'n beetje ijs vrij houdt een draagbare primus-kachel, aangekocht uit overtollige legervoorraden bezit weer niet genoeg kracht ombaat te kunnen brengen aan de mannen en meisjes in de grote kantoren, die dus maar ln hun overjassen en met hand schoenen aan zitten te typen, vaak bij Het nieuwste snufje by de K. L. M. is de keuken aan boord van de Constel lation P, H,-T, D, A. Arnhem", waar door een kok warme maaltijden voor de passagiers naar Amerika bereid wor den. Dit b(j wijze van proefneming. Indien deze slaagt, zullen alle „Con. .atellations" in de toekomst met een kok bemand worden. Thuring P. i/jM ==s R s. Boven in de wolken woonde 'n klein lentefeetje, dat Parel werd genoemd Ze woonde daar heel gezellig met een heleboel aardige zusjes, die allemaal ook lentefeetjes waren. Van al die klei_ ne meisjes verlangde Parel er wel het meest naar om naar beneden te gaan. Elke dag zat ze op een klein grijs wolk je en keek naar de aarde of de sneeuw er al gesmolten was. Maar het duurde zo verschrikkelijk lang! Er waren al wat vogels voorbijgekomen uit warme landen, die hun nesten weer gingen op_ zoeken en altijd riep Parel hen aan. En altijd was het antwoord hetzelfde: „Wacht nog maar even! Het is nog zo vreselijk koud!" Arme ParelI Het was niets gezellig meer boven. De zusjes hadden ruzie gekregen over de bloe men, waarin ze deze zomer zouden gaan wonen. Als de lentekoningin dat eens gehoord' had! Die had elk feetje een bloem voor deze zomer aangewezen en daar mocht niets aan veranderd worden Parel moest dit jaar wonen in het hoge vingerhoedskruid, want ze was klein en licht en kon gemakkelijk in de hoge stengels naar boven klimmen. Zolang de bloem nog niet. bloeide, woonde ze aan het hef van de lentekoningin zelf. En hoor me die ruzie eens! „Ik wil niet in de klaproos. Ze zijn dadelijk uitgebloeid." „Laten wij ruilen. De jasmijn ruikt mij te zoet" Parel deed niet mee. Ze schoof haar wolkje wat achteruit en keek naar beneden Juist kwam er een vlucht zwaluwen voorbij. De lentefee tjes keken even op om naar hen te zwaaien en de kleine Parel riep haas tig: „Wacht even! Wacht even!" De meesten hadden veel haast, maar één draaide om en kwam even bij Parel zit_ ten. „Neem mij mee lieve zwaluw," bedel de Parel, „ik ben een lentefeetje en mijn plaats is daar beneden." De zwaluw keek erg bedenkelijk. „Het zal je niet meevallen", zei hij. Maar Parel hield aan: „Ik zal alles heel stil letjes doen", fluisterde ze, „mijn zusjes maken de hele dag ruzie." „Vooruit dan maar", stemde de zwaluw toe. Parel ging haastig op de brede zwarte rug zitten en trok haar sluiertje dicht om zich heen. En daar ging het al- Ze had niet eens meer de tijd om achterom te kijken. Wat was de wind koud! Einde lijk zette de zwaluw haar neer: „Ik heb je wel gewaarschuwd", zei hij hoofd schuddend, „het ls nog geen weer.... nu, het beste maar, kleine meid." Toen vloog hU weg. Daar stond Parel. Nog nooit had ze zich zo alleen gevoeld Wat was ze begonnen! Nergens groen, geen bloem, geen groen puntje zelfs- Dikke tranen schoten in haar ogen. Ter wijl ze daar zo stond, kwang er een dikke mus aanvliegen. „Wat een ver driet!" sjilpte ze vriendelijk, ,,wat scheelt eraan?" Toen vertelde Parel haar het hele verhaal over de ruzie van de lente feetjes en haar vlucht op de zwa luw. Gelukkig de mus had een goed hart. „Als je er geen bezwaar tegen hebt", zei ze, „kun Je zolang bij mij blijven. Ik woon daar". Ze wees met haar vleugel op een roodstenen bloempotje dat tegen de schuurmuur aanhing. Parel zuchtte op gelucht. „Het is wel niet wat je ge wend bent", zei de mus bescheiden en liet Parel opstappen om haar naar haar nieuwe woonplaats te dragen. In dit rode huisje heeft Parel ge woond tot de lentekoningin kwam met haar gevolg. Er was al heel wat ge treurd in de wolken over het ondeu gende feetje, dat alleen met haar lila sluiertje om de gevaarlijke tocht in de winter had ondernomen. Maar nu was ftet weerzien dan ook dubbel gelukkig! het armzalige lichtje van een zakbatterlj. Alleen wie talent voor improviseren heeft maakt kans zonder veel schade aan zaak of persoon dóór de crisis heen te rollen Natuurlijk kan niet leder zijn gaven op zo grote schaal ontplooien als de spoorwegen, die, gekweld door steeds te rugkerende sneeuwstormen een aantal vliegtuig-straalmotoren op platte wagens hebben laten monteren, waarmee ze de metershoge sneeuwbergen in minder dan geen tijd van de lijnen wegblazen. Maar ook de kleinen krijgen hun kans: ln tientallen dwergbedrijfjes zorgen onver moeibare peddelaars op vastgezette fiet ser voor de stroom, die de raderen gaan de houdt. Wie het betalen kon heeft, zoals bij voorbeeld verschillende filmmaatschappij en, snel een of meer generatoren gekocht die op stookolie werken. Die is namelijk voldoende te krijgen Een grote fabriek van stofzuigers zocht de oplossing weer heel ergens anders en liet het hele ge bouw eens flink in de verf zetten door de arbeiders, die hun gewone werk tijde- lijk niet konden verrichten. Ja, de „geest van Duinkerken", zoals ze het hier niet zonder reden noemen, is tot op zekere hoogte weer over dit volk vaardig geworden. Niemand kan daarvan beter getuigen dan de weekblad-redac teuren die, toen alle periodieken ge schorst werden om stroom te besparen, onmiddellijk van hun collega's uit de dag bladpers, die wei, zij het in verdunde vorm, mag verschijnen, Vele kolommen plaatsruimte ter beschikking kregen. Van vriendjespolitiek is daarbij geen sprake, cn de Engelsman vindt het dan ook hels. maal niet vreemd om bijvoorbeeld in zijn fel-conservatleve avondkrant een lang ar tikel van een socialistische weekblad redacteur tegen te komen. De voorbeel den daarvan zijn legio. Maar het mooiste voorbeeld van vin dingrijkheid kwam ik tegen tn een inge zonden brief aan de „Daily Mirror", een van de populaire bladen. Commentaar overbodig! „Meneer de redacteur, ik woon aan een spoorlijn, en iedere morgen zet ik mijn lege melkflesjes op de palen van het hek, dat dicht langs de rails loopt. De machi nisten op mijn traject weten dat, en de verleiding blijkt iedere morgen weer groot: zonder veel succes overigens wor den mijn flesjes van de voorbijstuivende locomotieven met stukken steenkool be kogeld. Zo kom ik veilig door de crisis been!" Raadgeving aan automobilisten Aangezien het voortdurend contact met gesmolten sneeuw een schadelijke invloed kan hebben op het plaatwerk en de blan ke delen van een automobiel, vooral in dien sneeuw met pekel is gemengd, raadt de KNAC de auto-eigenaars aan, zulks ter bescherming van het toch al zo gehavend wagenpark, tenminste het chroomwerk eens schoon te poetsen en daarna met vet in te smeren Voorts adviseert zij de automobilisten, het rijden over en tegen scherpkantige Jjsbrokken zoveel mogelijk te vermijden, teneinde de banden te sparen Mae D"11'8 (Door JORO) Heel langzaam ontwaakt Mac, Dull uit zijn verdoving en het eerste wat hij voelt, is een verschrikkelijke hoofdpijn, waaruit hij concludeert dat hij dus nog leeft hij wist zich ten- mipste niet te herinneren ooit gehoord t,e hebben, dat doden last van hoofd pijn hadden. Behoedzaam opent hij een oog, maar sluit het weer onmiddellijk, de hete tropenzon schijnt hem recht in het ge zicht wat geen prettig ontwaken is en bij stukjes en beetjes keert ook zijn denkvermogen terug. Het laatste wat nij zich herinnerde was dat hij met een briefje li» zijn hand 's nachts de brug van zijn schip verliet om het naar de messroom van de officieren te brengen. Er stond een stevige bries en juist toen hij de kombuis passeerde, was er een golf water over het dek geslagen en had hem buiten boord geslagen. Met zÜn rechterhand betast hij zich en is zeer verwonderd te bemerken dat alle delen nog heel zijn en op hun plaats zitten. In zoverre gerustgesteld wil hij nu ook nog weten, wat de oorzaak is van Engeland bij de Ver, Staten? Zaterdag werd te Washington het idee geopperd om Engeland, Wales, Schotland en Ierland uit te nodi gen om als 49ste tot 62ste staat tot de Verenigde Staten toe te treden. De democratische senator Richard Russell van Georgia, die zijr» voorstel „slechts een idee" noem de, zeide dat het proces van samen smelting binnen de veertig of vijf tig jaar onvermijdelijk zou zijn. Hij zeide dat hij voor het ogenblik niet van plan was om een formeel voorstel ir» te dienen. Ik zie geen andere oplossing. Het zou beter voor ons zijn, maar we kunnen hen niet annexeren. Zij zouden moeten vragen toegelaten te wor den. Het zijn goede mensen en ik zóu hen graag in het land willen opnemen. Het zou goedkoper voor ons zijn dan te trachten hun eco nomie te stimuleren. We hebben hun één lening gegeven en wanneer die over ongeveer een jaar is opgebruikt zullen zij op nieuw komen, aldus lichtte Russell zijn „idee" toe. 1' WVï; ^j| Met b(il en hengel ter visvangst. Met een bijl worden er bijten ln het ijs ge hakt, Met de hengel wordt dan menig visje verschalkt, Anefo P. door Tj. Adema 6) „Slaapt li..,, ehlogeert u in een Tehuis?" informeerde Hans belangstel lend. „Zoals ie zegt", beaamde het man netje. „Ik heb ook wel eens op een bankje overnacht, maar dan is het bed een beetje hard en de bediening laat veel te wensen over. En als ik vragen mag, meneer de optimist, weet je mis schien al wat je nou gaat beginnen?" „Geen idee van", vertelde Hans, „maar morgen zullen we wel weer ver der zien. Ik verzeker u, dat alles wat me te wachten staat niet beroerder ^ad, "in dan wat ik achter de rug Het mannetje glimlachte en klopte zijn pijpje uit op de palm van zijn lin kerhand, ,Ik zal je een tip geven", zei hij. „Gisteren heb ik als noodhulp in het cafétje van Klaas Govers in de Korte Utrechtsche Dwarsstraat gewerkt, maar ik kon niet volhouden. Als je d'r heengaat heb je kans dat 't baantje nog vacant is". „Heel vriendelijk van u", zei Hans, „en wat moet je daar uitvoeren?" „Glazen spoele", legde de man uit, „en als 't druk is mot je kenne bediene. Ik ken nie langer dan een kwartiertje staan en toen heeft Klaas me d'r uitge- smete. Is nie makkelijk as ie loskomt, mot je maar rekene." „Ik zal u eens wat vertellen", zei Hans. „Dit is de eerste vrije avond, die ik in maanden heb genoten en als ik eerlijk moet zijn, wil ik u wel ver tellen dat ik er allesbehalve op ge steld ben morgen ln het een of andere knijpje achter de zinken toonbank te staan om vuile glazen te spoelen en biertjes te brengen aan kerels, die hun laatste steuncenten verzuipen". „Maar je kunt niet van de wind leve", zei het mannetje glimlachend. „J« zult toch moete eten en drinken en op zijn tijd een;, andere kleren en een paar schoenen nodig hebbe. Of dacht je soms, dat ze die op een presenteer blaadje komme brenge?" Hans van Linschoten ex-colporteur van de Elite-Stofzuigerfabriek had de laatste maanden maar al te zeer ondervonden, dat er niets dan water uit de hemel valt en dat iemand met een versleten confectiepak aan heel wat moet strijden en lijden voor hijzich zo'n bescheiden deeltje van het vette der aarde heeft veroverd, dat hij op zijn eigen benen in zijn eigen klompen kan staan. Hij had. nog maar weinige ogen blikken geleden, het leven door een rose glaasje bekeken, maar de zorg voor de dag van morgen wierp al een schaduw over alles wat zich aan zijn blikken vertoonde. Het mannetje had natuurlijk gelijk. Het was dwaas ge weest om zich met een kapitaal van vier Hollandse centen zorgeloos en ge lukkig te voelen. Eenmaal zou mis schien zijn weg over rozen gaan, maar hij zou zich eerst door -en onoverzien baar bos vol doornen moeten worste len. ,,'t Is beroerd", zei hij, „maar ik vrees, dat ik dat bordewassersbaantje toch zal moeten accepteren, tenminste zolang er niets anders in 't zicht is". „Heb je geen kruiwagen?" vroeg de man. „Neen", zei Hans, „wou u me bij de werkverschaffing hebben?" „Ik bedoel een voorsprakie", legde de man uit. „dat wil nog wellerus helpe. Een neef van me had een kennis, die in een.bioscoop werkte en op zijn rikke- medasie is 'tie daar portier kenne wor de". „Neen", zei Hans, „tot mijn spijt heb ik geen relaties meer in de betere krin gen. Wel gehad, maar dat is voorbij. Ik heb nog eens directeur van een grote machinefabriek kunnen worden' „Je mot Je maar wat verbeelde", zei het mannetje spottend. (Wordt vervolgd zijn hoofdpijn en na een verhoging onder zijn haar ontdekt te hebben zo groot als een duivenei, glimlacht hij tevreden. Dat is dus óók in orde. Weer tracht hij zijn ogen te openen en nu gaat het al iets beter en nog v/el wat stijf, richt hij zich op in zit tende houding. Zo, dus dat zwemvest, waar hij aan boord dikwijls op gemopperd heeft, daar het je op de ongelegenste mo menten ergens aai» vast deed haken, is tenslotte nog zijn redding geweest. „Je moet maar beffen", denkt Mac. en kijkt eens rond waar hij zich be vindt. Het strand is vlak en het fijne witte zand glinstert, alsof het milliar- den kleine diamantjes bevat. Ook ligt er tamelijk veel wrakhout zover hij kan zien- Hij trekt er de con clusie uit dat er zich weinig of geen bewoners in de omtrek bevinden. Achter zieh, op een vijftig pas af stand, staan hoge palmen en verderop waar 't groen zich verdicht, klinkt het gekrijs van een kolonie apen. Nog een weinig versuft, strompelt hy naar de bosrand, waar tenminste ge schaduw is tegen de brandend hete zon. Nadat hij een ogenblik heeft geze ten, herinnert zijr» maag hem eraan, dat cl' nog zoiets als voedsel gevonden moest worden. En een dorst dat hij heeft! Dat moest natuurlijk van al dat zoute water komen. „Gosh", mompelt Mac. „m'ri ijzeren gestel zou er van gaan roesten". Ver hoeft hy niet te zoeken want de grond ligt bezaaid roet afgewaaide ko kosnoten en na met een steen de bast van een der vruchten te hebben stuk geslagen, heeft hij eten en drinken beide. Ook vindt hij nog enige, op citroenen gelijkende vruchten, die hem ook vrij goed smaken en, zich nog wat lamlen dig voelend, zoekt hij edh geschikt plaatsje óp en ligt spoedig weer in een gezonde, droomloze slaap. De volgende morgen ontwaakt hij door het gekrijs der apen en een ge weldige honger. Het stuk steen van de vorige dag ligt nog op dezelfde plaats. Waarop hij nog enige kokosnoten ata- keert en besluit om eens te onderzoe ken, wat er voor bruikbaars is bij het wrakhout dat zich op het strand be vindt- In een nog tamelijk gave reddingboot vjndf hij veel van zijn gading. Enige blikken scheepsbeschuit, een kijker, echter door het zeewater onbruikbaar geworden, en drie blikken gezouten spek. Zelfs een vaatje rum denkt hij gevonden te hebben dat echter bij na der onderzoek een rumvaatje blijkt te zijn, daar de Inhoud er uitgelopen is. Mac voelt zich alsof hij bestolen is, maar een hamer en een kistje met schroeven en spijkers maken weer veel goed. Na nog wat planken opgescharreld te hebben, houdt hy Zich "n week lang onledig met het bouwen van een hut. Daar de zeekijker onbruikbaar is, gebruikt hij een der glazen als brand glas. waarmede hij zijn vuurtje aan maakt om zijn maal te bereiden. Twee weken nadat hij aangespoeld is, komt hij op het idee om toch eens op onderzoek uit te gaan. Om te beginnen snijdt hij zich een flinke knuppel en hiermede gewapend, begint hij zijn tocht langs het strand. Na enige uren gelopen te hebben, ziet hij in de verte een soort kamp be staande uit houten barakken en een vrij groot terrein waarop een zestal vliegtuigen staan. Nieuwsgierig en zeer verrast naderbij sluipend wordt hij plotseling door een achter hem ko menden soldaat in de kraag gevat en hoezeer hij ook tegenspartelt en vertelt dat hy aangespoeld is, naar den Ameri- kaansen wachtcommandant gebracht. Na door dezen aan een streng verhoor te v zijn onderworpen, wordt de arme Mac. Dull, zonder dat men een van zijn vragen beantwoordt, in een cel op gesloten, waar hij twee dagen, hoewel goed gevoed, in volkomen afzondering doorbrengt. De bewakers, meest Amerikaanse negers, grijnzen slechts op al zijn vra gen en als hij, de middag van de der de dag. naar een gereedstaand vlieg tuig wordt gebracht, is hij nog even wijs als toen hij opgepakt werd. Tij dens de tocht tracht Mac, het vlieg- tuigpersoneel uit te horen, maar ook bij hen heeft hij geen succes, daar al len, bij zijn vragen, de vingers op de lippen leggen, zodat hij aan hun ver stand begint te twijfelen. Pas als de bommenwerper de volgen de morgen in Brisbane landt en hij aan de daar gestationneerde Engelse Militaire Politie wordt overgeleverd, hoort Mac. Dull, dat hij het ongeluk heeft gehad op een der geheime ben- zinelaadstations der Amerikanen in de Bismarck-archipel te zijn aange spoeld....,..

Kranten Regionaal Archief Alkmaar

Alkmaarsche Courant | 1947 | | pagina 3