DAGBLAD VOOR ALKMAAR EN OMSTREKEN. Om het koude goud. No 169. Honderd en veertiende Jaargang. 1912. VRIJDAG 19 JULI. FEUILLETON. Deze Courant wordt eiken avondbehalve op Zon- en feestdagenuitgegeven. Abonnementsprijs per 3 maanden voor Alkmaar f0,80; franco door het geheele Rijk fl,— Afzonderlijke nummers 3 Cents. Prijs der gewone advertentiën Per regel f 0,10. Bij groote contracten rabat. Oroote letters naar plaatsruimte. Brieven franco aan de N. V. Boek- en Handelsdrukkerij v/h. HERMs. COSTER ZOON, Voordam C 9. Plaatselijke Belastingen. HOOFDELIJKE OMSLAG. Telefoonnummer 3. HINDERWET. B j N N E n^_~a"ni5; Duitsche nijverheid." De redeneering is deze, dat de BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Alt maar brengen ter algemeene kennis, dat heden op de gemeente-secretarie ter visie is gelegd het aan hen ingediende verzoek met bijlagen van J. J. SCHOUTEN en C. P. M. SCHIPPER, aldaar, om vergunning tot of door onbemiddelden maar wordt verteerd1 of door het oprichten van een machinefabriek, waarin een gasmotor van 12 P.K., in de perceelen Voormeer D 19—20 en Achterwezel Wijk D Nos. 1416. volkswelvaart wordt bevorderd1 door het bouwen van veel oorlogsschepen, omdat hierdoor geld uit de zak ken der belastingbetalers wordt gehaald, dat anders rijken als particulier kapitaal1 wordt opgespaard' en misschien wel in bui tenia n-dsche ondernemingen wordt gestoken. Veel nuttiger is het. daarom, indien al die Bezwaren tegen deze oprichting kunnen worden in- gediend ten raadhuize dezer gemeente, mondeling op gelden als „nationaal kapitaal' voor oorlogsschepen Woensdag 31 Juli e.k., 's voormiddags te elf uur en j worden besteed, immers dan bevruchten zij door flinke schriftelijk vóór of op dien tijd. Gedurende drie dagen ^drachten de nijverheid en scheppen nieuwe arbeids- vóór gemelden dag kan de verzoeker en hij, die he- o eigenheden zwaren heeft ingebracht, op de secretarie dezer ge- meente van de terzake ingekomen schrifturen kennis nemen. Alkmaar, 17 Juli 1912. Burgemeester en Wethouders voornoemd, G. RIPPING, Voorzitter. DONATH, Secretaris. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van ALK MAAR brengen ter algemeene kennis, dat het primi tief kohier van den hoofdelijken omslag, dienst 1912, door den Gemeenteraad vastgesteld den 10 Juli j.l. en door Gedeputeerde Staten goedgekeurd den 17 Juli d.a.v. No. 21, heden aan den Gemeente-ontvanger ter invordering is uitgereikt en gedurende vijf maanden ter Secretarie in afschrift voor een ieder ter lezing is nedergelegd. Bezwaren tegen den aanslag kunnen op ongezegeld papier worden ingediend binnen drie maanden na den dag der uitreiking van de aanslagbiljetten. Burgemeester en Wethouders voornoemd G. RIPPING, Voorzitter. DONATH, Secretaris. Alkmaar, 18 Juli 1912. ALKMAAR, 19 Juli. Een jaar of tien geleden hebben we eens in een ver kiezingsvergadering in een Duitsch! plaatsje de stel ling hooren verkondigen, dat een rijk maar zoovee! mogelijk oorlogsschepen op stapel moet zetten, wijl hierdoor tal van handen werk krijgen en de nationale nijverheid en de nationale welvaart bevorderd worden. De spreker, die deze stelling verdedigde, was nog jong cn de partij, waarvoor hij sprak pas geboren haar was overigens slechte een zeer kort leven beschoren en haar leider, dr. Naumann, heeft sindsdien al lang bij een andere partij onderdak gevonden. Men kan zich voorstellen, dat een partij, die zich nationaal-so- ciaal noemde en natuurlijk met iets nieuws moest ko men, dat een jeugdig spreker, voor de kiezers Duit sche kiezers! met een dergelijke argumentatie kwam. Maar dat e,en bekend! Duitsch werk in 1912 dezelfde enormiteit aandurft dat is om zijn oogen niet te gelooven. En toch is het waar. In het pas verschenen jaarboek voor Duiéschlands belangen ter zee „Nauticus" kan men een lang artikel vinden over v, ï.i i »mu;cu iuucl ueu uiiueruouu' uer beY1'ucht*ade werking van de vlootwetten op de marine worden bekostigd uit de belastingen op arti- I De uitgaven voor de vloot worden hier dus voorge steld als direct productief. Zij zijn dit voor een klein deel, immers de nijverheid, voor zoover zij zich toelegt op den bouw van oorlogsschepen of onderdeelen daar van, wordt er door gebaat. Maar overigens? De aan schaffing van een machine, de aanleg van een spoor weg zijn veel meer productieve uitgaven. Ook de be dragen voor werken, die in sociaal-opzicht verbetering brengen, zooals goedkoope woningen, zijn natuurlijk veel meter productief besteed! dan vlootuitgaven. Het bouwen van oorlogsschepen dient slechts be schouwd te worden als een noodzakelijk kwaad, als een verzekering tegen de kwade kans van den oorlog, immers die natie, welke een sterke vloot heeft, loopt het minste gevaar door een andere mogendheid) tot een oorlog te worden gedwongen. Maar deze ver- pekeri ngspremie, als we de uitgaven voor de vloot even zoo mog&n noemen, is niet onbeperkt. Verspil ling zou het zijn oorlogsschepen te houwen omdat oorlogsschepen bouwen zoo'n hoogst nuttig werk is. Wie. dat standpunt verdedigt, moet het ook toejuichen dat bijv. studenten na een maaltijd het glaswerk gaan Vernietigen. lot staving van zijn betoog komt de schrijver met verschillende argumenten. V orden er geen belastingen geheven zoo luidt het eerste dan wordt het geld door onbemiddelden maar verteerd. Alsof de vertering, de voortbrenging niet zou bevorderen en dus goed en nuttig kan zijn, I mits ieder ze maar regelt naar zijn inkomsten! In de tweede plaats richt de schrijver zich tegen op- I ieenhooping van het kapitaal. Alsof door dit sparen én het beleggen, dat er het gevolg van is, geen pro- i cluctieve aanwending zou worden verkregen! En ten derde vreest hij, dat het geld het land uit gaat. Alsof de winsten, welke het „vreemde geld" op brengt niet in het .eigen land terugkomen! .luist deze belegging im het buitenland' mag veeleer mede worden beschouwd als een verzekering tegen den I oorlog, omdat hierdoor de belangen, betrokken bij het handhaven van den vredle, worden vermeerderd, t Eindelijk het belasting-argument. Ook dat gaat niet op. Volgens de nieuwe Duitsche vlootwetten zullen de bouwkosten van oorlogsschepen uit de ver mogensbelasting worden betaald, maar dit is nog toe- komstmuziek. En verder' moet het onderhoud1 der kelen van verbruik, welke voor een groot deel door niet-bezitters worden opgebracht. Zooals men ziet, laat de .redeneering ongeveer alles te wenschen over. Zij is dan ook al'leen te begrijpen, indien .men aanneemt, dat. bij den schrijver politieke propaganda voor de vloot-uitbreiding heeft voortgeze ten en dat de politiek hem op economisch terrein par ten heeft gespeeld! zooals de politiek zoo dikwijls onheil sticht en tot averechtsche gevolgtrekkingen leidt. CONGRES VOOR STAATSPENSIOEN. In de laatst gehouden vergadering va.n de commis sie uit dten Bond voor Staiatepensionneering- ter voor bereiding van het internationale congres voor staats pensioen, dat op 3 Augustus! te 's-Gravenhage zal ge houden worden, werd! medegedeeld, dat tot nu toe- 76 honden en vereeui gingen (waaronder enkele politieke partijen) en 38 bond&afdeelingen zich als lid van het congres hebben doen inschrijven. Het woord1 zal gevoerd warden door hm\ Owen Evans, lid van de Eighty Club te Londen, over de werking en do beteekeni» van de Old Ages Pension Act 1908; door den heer Teenstra over de vraag: Wie krijgen in liet on twerp-Talma geen staatspensioen?; door den heer Hans Andersten, burgemeester van Rangers (De nemarken) over: Les Subventions a la viéilliessSe en Danemarkdoor E.nka (mej. v. d. Vlies) over: Staats pensioen en Christelijke liefde; door dr. Gust-av Bang uit. Kopenhagen, en een bondssprekeï. In de avondver gadering' zal mr. Troelstirai het woord voeren. voor het ongelukkige dier dan tot drie uur 's nachts' j moest dienst doen en dan.begon het weer' 'smor- geus te vijf uur opnieuw. Dus twee* uur rust. De man j reed nu 's avonds rond' en als hij een vracht had en dan weer terug was, mocht, hij met zijn rijtuig niet stilstaan, want 't had geen nummer. (En nummer» worden maar tot een bepaald aantal uitgegeven, daar men beweert, dat er geen standplaatsen genoeg' zijn). Altijd maar door stappen zonder een oogenblik rus ten BEZUINIGING. De directeuren der gemeentebedrijven te den Haag hebben hun begfooting voor den dienst 1913 terugont vangen, met verzoek daarop alsnog zoo veel mogelijk bezuiniging- aan te brengen. De wethouder van Financiën wenscht vóór alle belastingverliooging te vermijden. Gemengd nieuw*. EEN NTET ALLE DA AG SCI IE VERKOOPING. Aldus mag op zijn minst heeten de auctie van thea ter- en carnavalscostuums, wapens .en wapenrustingen, zijde, fluweel, borduursels emz. welke op 22 Juli ,en volgende dagen in de verkooplokalen, Keizersgracht 129/131, te Amsterdam, gehouden zal wordien. De collectie, in drie catalogi beschreven, waarvan de dikte meer dan 4000 nummers telt, omvat den inventaris van het bekende costuummagazijn Helmhout Cie, de costumiers, niet alleen van nagenoeg alle Neder- landische opera- en tooneelinstellingen, doch ook van de historische en allegorische optochten, stud en ten- maskarades, Julianaoptoehfc, Rembrandtfeesten, in do loop dor jaren g'tehoudien. Roman uit bet Duitsch van GEORG HARTWIG. 91) -o- Te midden van lien liep Ronnige-s, kalm, welwillend en vriendelijk als altijd. Wie hem echter scherper gadesloeg, kon opmerken dat zijn gezicht een stille blijdschap uitdrukte. Hoe kalift hij ook uiterlijk deed, hij was vol verwachting. „Natalie", fluisterde de döktersvrouw haar zuster toe, „wat kun je trotsch zijn op je dochter. Kijk eens met. aandacht naar Ronniges; hij straalt letterlijk van blijdschap dat zij terugkomt! Ik geloof, dat als het er op aankwam hij het liefste had, dat. wij allen weg waren en hij haar alleen kon afhalen!" Mevrouw Bickenbach richtte zich nog trotscher op. „Ieder voor zich' moet maar weten in hoever hij zich hier overbodig gevoelt ik niet, wij niet 1" Daar stormde de trein 'binnen, schitterend en fonke lend op alle plaatsen waar glad! metaal was. aange- bracht, een witte streep rook hoven en achter hem aan. Hij dreunde en rommelde onder de kap van het perron alsof hij van plan was alles uiteen te jag*en. Toen stond de locomotief stil, zwaar puffend en hijgend. Lili had al geruimen tijd vol spanning uit het ven ster gekeken. Nu verscheen ook Utes gezicht onder een witten stroohoed. Lachend wenkte zij allen toe. De president snelde met elastische stappen allen vooruit naar de geopende coupé. Hij drukte eerst Li li in de armen en stak toen Tlte de hand! toe om haar hij het uitstappen behulpzaam te zijn. „Eindelijk eindelijk heb ik jelui dan toch weer terug!" Hij liet een groote, innerlijke vreugde in zijn toon doorklinken, zonder het zelf te weten. Een oogenblik vergat hij zich den gewonen dwang op t» leggen. HAAGSCHE SNORDERSPA ARDEN. Een Haagsche snorder deelde dezer dagen aan een dierenvriend! mede, dat hij één paard bezat, dat nu ■voor zijn rijtuig stond. Het dier was dampig. Het zag er uitgeput en ellendig uit. De snorder vertelde diat dit dier 's morgens te vijf uur voor een wagen werd gespannen om sleepersditensten te verrichten, ook o.a. menigmaal naar Wassenaar enz., om afval van vi&eh weg' te brengen, waarmede de landerijen dan bemest worden. Dan kwam hij te zes uur 's avonds weer thuis en spande zijn paard af om het dan tte zeven uur (dus één uur later) weer voor zijn rijtuig te spannen, waar- Een licht rood kwam in Utes gezicht, dat de groote bekoorlijkheid van haar schoon gelaat nog verhoogde. /ij beantwoordde zijn handdruk met groote hartelijk- heid. E;n toen hij haar hand aan de lippen bracht, zei ze: I „Wij zijn ook blij dat we spoedig' weer thuis zullen zijn." j „Met een bruidspaar!" fluisterde Marie Soden haar zuster in. j In de algemeene begroeting gingen de paar losse woorden verloren. Bloemen en nogmaals bloemen wer- den Ute in de handen gestopt, terwijl Lili mevrouw Bickenbach kinderlijk blij de hand kuste, wat zij voor de reis nog nooit gedaan had. „Goeden dag, lieve grootmoeder!" Mevrouw Bickenhach's hart werd zachter voor het kind! gestemd. Haar tegenzin ging weg. Zij sloeg' haar beide armen om Lili en drukte haar tegen zich aan. „Dag, mijn lief, best kind!" „Ik vind, dat Ute nog mooier geworden is," fluts- terde Marie Soden haar man in het oor. „Kijk eens wat een profiel!" Maar dokter Soden interesseerde zich op dit oogen blik meer voor Lili's uiterlijk dan voor Ute's profiel. „Je hebt je taak meesterlijk vervuld, Ute!" zei hij, haar hartelijk de hand drukkende en Lili's wangen Btreelende. „Beet, mooi zoo. Je ziet er uitstekend uit 1" Wel was Lili's kleur nog niet zoo gezond als van andere kinderen op haar leeftijd, maar zij zag' er toch veel beter cn frisschor' uit dan voor haar vertrek. Zij had'een zacht-roode kleur, maar haar lichaam was nog even tenger als vroeger. „Nu denk ik dat het gezelschap er niets tegen heeft als wij ons voor vandaag' afzonderen," zei Ronniges, toon de eerste beweeglijkheid voorbij was en de bagage aan een pakjesdrager was overgegeven. „Ik dank u allen voor uwé attentie. Komaan, Lili Mijn lieve Ute „Adieu, adieu! riep Lili, naar het gezelschap wui vend. „Kom liefste naar huis!" „Ik moet wel," zei Ute lachend', den arm van haar man nemend!. „Nu tot weerziens dan!" Allen groetten vriendelijk en lachend. Terwijl zij het perron afliepen, zei mevrouw Bach- manu zuchtend: „Wat is het geluk toch wisselvallig!" „Is het waar, Linda," vroeg mevrouw Bickenbach zich tot mevrouw Bachmann wendend, „dat Willi in de eerst volgende dagen terugkomt?" „Voor twee dagen maar; d'e manoeuvres staan im mers voor de deur." „Toch een hartversterking voor de moeder", zei generaal Bachmann schertsend. „Zij wordt, mij al te veel' te zwaarmoedig. Zeg Soden", zoo wendde hij zich tot zijn zwager, „weet jij misschien ook of de op roep van Bergitzky al succes heeft gehad?" „In het minst niet,!" zei dokter Soden kortweg. „Als ik er maar van geweten had!. Heinrich Bicken bach zou mij zeker de toedracht van de zaak wel heb ben toevertrouwd Wat hij 'bedoeld heeft, is zoo hel der als de dag. Hij heeft diegenen, die hem geduren de zijn leven hebben geplaagd en uitgeplunderd, geen cent willen nalaten. Daarbij is hij wat te radicaal te werk gegaan en heeft met het badwater ook het kind over boord geworpen." „Ik hoor", zei regeeringsraad! Bickenbach met een stijfheid, die hij de losheid van beweging van Soden vreemd afstak, „ik hoor dat Ella's geld! ook verloren gegaan is." „Weg is het!" zei Soden. „Dat is toteh werkelijk diep treurig", zei mevrouw Bachmann op medelijdenden toon. Eerst het verlies van haar vader, dat haar zoo heftig heeft aangegre pen en nu dezen financieelen slag! En, zooals ik hoor, is Krochel zeer uithuizig. Hij rijdt weer als een wilde." „Het is voor hem te wenschen dat hij meer dan één hals te breken heeft", zei dokter Soden droog'. „Het eind zal nog een ongeluk zijn. Nu, adieu beeren en dames! Ik heb nog een half dozijn bezoeken af te leggen. Adieu Marie tot straks." Hij ging alleen w-eg en liet zijn vrouw hij het gezel- EEN ONDERGESCHOVEN KINI). In het begin van April werd te Tiel aangifte gedaan van de geboorte van teen kind, waarvan het gerucht al spoedig vertelde, dat het een ondergeschoven kind was, geboortig uit een ongehuwde virouw in het nabu rige dorp Ravenswaaij (gemeente Maurik). Ambtshalve heeft de kantonrechter te Tiel' in de laatste civiele zitting van het kantongerecht als voog den van dit kind aangewezen dten vader e.n den broe der van het Ravenswaaysche meisje. Met belangstelling wacht men af, wat nu verder de loop dezer ongewone zaak zal zijn, nu' de voogden het beheer over dit kind kunnen doen gelden. EEN MILD VONNIS. Een 19-jarige winkeljuffrouw was in dienst van den heer H. Goudsmit, die op de Ceintuurbaan een meu belwinkel dT ft, tegen een bezoldiging van 2.50 per week. Een goede veertien dagen nadat zij haar be trekking aanvaard had, nam zij in de woning van den heer Goudsmit uit een linnenkast, die open stond, volgens haar eigen zeggen twee bankbiljetten van 10, maar volgens dten lieer Goudsmit vier bankbil jetten. van 10 weg. Gister stond het. meisje voor de vacantiekamer der Rechtbank te Amsterdam, terecht. Zij bekende de daad gepleegd te hebben, omdat ze zich, na verkeering met een jongmensch aangeknoopt tie hebben, in netter kleeren wilde steken. Het O. U., mr. baron Van Lamsweerde, eisehte vier maanden gevangenisstraf. De Rechtbank oordeelde termen aanwezig om reeds dadelijk vonnis te wijzen. Dit vonnis strekte de bekl. te veroordetelen tot zes weken gevangenisstraf, met aftrek van vijf weken voorloopige hechtenis. Daar de bekl. vijf weken in hechtenis dtoorbracht, zal zij dus nog slechts één week gevangen behoeven te zitten. MEER DAN 47.000 KILO OUD-PAPIER VERDUISTERD. De handelaar in, oud-papier, d'e heer J. H. Men ten, die een inkoopmagazijn bezit in die Wijde Steeg te Amsterdam, kwam dezer dagen tot de ontdekking, dat de voorman van zijn personeel, in wien hij het volste vertrouwen had! en die ongeveer 8 jaar bij hem in dienst was, in een tijdsverloop van 6 maanden ver moedelijk meer dan 47.000 kilo oudL,papier, een waarde v.an 500 vertegenwoordigende, verduisterd had. UIT SOHERMEKHORN. Aan den Oosthuizerweg te Noord'-Beeanster nabij Schermerhoorn is het vierjarig dochtertje van den heer Konijn te water geraakt en verdronken. DE KWESTIE TE SAPPEMEER. liet rijksschooltoezicht heeft zich tot liet, bestuur der gemeente Sappemeer gewend om inlichtingen over de weigering van bet 12-t.al onderwijzers om de school- feeste.n mede te vieren, ter gelegenheid van het bezoek der koningin. schap achter. „Dat je man", zei mevrouw Bickenbach tegen Marie Soden, terwijl zij met haar vooruit liep, „die vrijgezel len-toon van' spreken niet af kan loeren, is toch wel wat hinderlijk." „En dat jouw man altijd! maar zoo stijf en deftig doet, is minstens even hinderlijk", lachte de mooie Marie. „Zij hebben nu echter beiden iets, dat zij el kander kunnen verwijten. Ileb je wel gemerkt wat een heilrijken invloed) Ute op d'e kleine, verwende iprinses Lili heeft uitgeoefend?" „Ik geloof dat ik nog zeer veel van het kind zal gaan houden zei Natalie met ongewone hartelijk heid. Het rijtuig' van den president rolde langs1 den zortni- gen weg naar de woning' van Ronnig-es. Steeds weer werd er gegroet en steeds boog Ute het hoofd, vriendelijk dankend. I)e president had! een gevoel of hij een kostbaren schat met zich huiswaarts voerde, een bezit dat hij, na het moeitevol verkregen te hebben, nooit weer zou willen prijsgeven. En als Ute lachte, stroomde de vreugde van een nieuw leven hein door de leden. Terwijl zij de stoep opgingen, zei hij zichtbaar ont roerd „Ik moet je vragen, lieve Ute, alles maar zoo te re gelen als je wilt, wanneer er iets in de inrichting der kamers is, wat je niet goed' lijkt. Je moet je hand maar eens over alles1 laten gaan, maar je kunt er van verzekerd zijn dat .ie ouders en ik met groote zorg al les gedaan hebben wat wij konden om aan het geheel oen waardig aanzien voor je ontvangst te geven." „Je moet mij niet zoo beschaamd maken", zei Ute, <!i<' iede-ren keer als hij haar lietfdevol' aansprak, eeu weinig van kleur veranderde, „maar je kunt er van overtuigd zijn, dat ik zeer dankbaar hen voor alles wat jelui gedaan hebt." „Dat. weet ik Ute," zei hij zeer warm. „Maar des niettemin konden er fouten begaan zijn, tekortkomin gen in den smaak van onze zijde." (Wordt vervolgd).

Kranten Regionaal Archief Alkmaar

Alkmaarsche Courant | 1912 | | pagina 1