DAGBLAD VOOR ALKMAAR EN OMSTREKEN. suïïüïï .rfirsi! tJStssf-Mïs r* Niet te koop. flo. 145 Honderd een en twintigste Jaargang. 1919 MAANDAG Buitonlandseh \overzicht. 23 J U NI. FE BILLKTO N wordt vervaardigd van uitsluitend le klasse Overzeesche Tabakkeu. i'arjjsciie brieven. Het oogenblik der onderteekening nadert. Duitschland geeft de laatste dagen den in druk Van Iemand die wanhopig worstelt om aan den greep van zijn vervolgers te ontko men. Maar tenslotte begrijpt leder, dat ontkomen niet meer mogelijk is en dat het ten slotte tot definitieve onderteekening van het vrcdestrac- iaat zal moeten komen. Het ia uiterst moeilijk gebleken een kabinet te vormen, dat tot onderteekening bereid is, en op den steun van de meerderheid der Na tionale Vergadering kan rekenen. De pogingen van Bauer om een kabinet te vormen, mislukten eerst docir den onwil der democraten, die zich afzijdig hielden. Cru Wolff-bericht meldde, dat Bauer oj> nleuw met de vorming van een ministerie be last werd, dat alleen uit meerderheids-socia listen en net centrum bestaan zou. Het heelt niet veel gescheeld of men had een nota naar Versailles gezonden en er wordt zelfs beweerd, dat het begin dezer nota reeds verstuurd was toen de meerderheids- socialisten ingrepen. v In die nota werd spoedige opneming van Dultscblafld in den Volkerenbond verlangd. Dantzlg en West-Pruisen moesten onder den Volkerenbond komen ert na twee jaar moest herziening van den toestand daar plaats heb ben. Na vier Jaren zou het vredesverdrag aan herziening onderworpen moeten worden, een internationale in plaats van een interge- allioerde commissie zou toezicht op de finan ciën motten uitoefenen, de keizer zou niet worden uitgeleverd en men zou geen bekente- faUl M evaar- En- egers gereed om Duitach land binnen te rukken en de nota zou heel nis van uitsluitend schuld doen. Men begreep nog juist bijtijds hoe gev lijk het verzenden van deze nota was. De tenteiioudt haar legers gereed om Uit mcdedeellngen over de zitting der Na tionale Vergadering blijkt, dat minister Bauer een uitvoerige rede heeft gehouden. gHlj dankte het heengaande ministerie en de vredesdelegatie voor nun opofferend werken en wees er op, dat het antwoord dat mm op de vraag gaf wat voor het Duitsche volk dra gelijker was aannemen of weigeren, In de partijen vaii het kabinet geheel verschillend luidde. Het was voor ieder, die tot de vroegere re- gcering behoorde, een bittere en moeilijke strijd tuS8chen verontwaardigd gevoel en koel overleg. De nood van land en volk heeft het nieuwe kabinet, dat teekenen zal, te za- De laatste wees er op, dat het verdrag den terugkeer der krijgsgevangenen, het einde van cfen economischeii nood en de verzekering der rgkseeniieid brengt. men gebracht. Het staat in de Nationale Ver- nn, wel als een weigering tot onderteekening kunnen opgevat worden. De Frankfurter Zeitung wees er reeds op, dat in de Nationale Vergadering zeker een meerderheid vóór de onderteekening zou ge vonden worden, danr dok In de socialistische fradle na het aftreden van Schefdemann het aantal voorstanders van onderteekening toe genomen wa». Later werd uit Weimar gemeld, dat Bauer er In geslaagd was. een ministerie te vormen, .wat in politieke kringen een begrijpelijke ont spanning teweeg bracht. Gisteren is de beslissende vergadering van dc Nationale Vergadering gehouden, waarin over het Volgende voorstel Schulz-Ovveben gestemd Is: ltDe Nationale Vergadering gaal accoord met het vredesverdrag." Pij hoofdelijke stemming werd dit voorstel met 237 tegen 138 stemmen en 5 Manco's aangenomen. De regeering zal naar minister-president Bauer mededeelde de volmacht tot ondertee- ktn ii in den volgend n vorm vericcnen .„De regeering der Duitsche republiek' Is bereid het vredesverdrag te phderteekemn, zonder daarbij echter te erkennen, dal hei Duitsche volk de bewerker van den oorlog is en zonder de verplichting opgelegd in artikel 227 tot 230 op zich te nemen. Vervolgens werd een motie van vertrou wen in de regeering met 236 tegen 89 stem men en 68 blanco's aangenomen. De artikelen 227 tot 230, welker uitvoering het Duitsche volk niet op zich neemt, loopen over de veroordeeling van den keizer en de uitlevering van verschillende Duitsche per soonlijkheden. gadeflng uit plichtsgevoel om" te redden wat er nog te redden valt. Bauer betreurde de houding def democra ten en deelde mede, dat de nieuwe regeering uit centrum-mannen en sociaal-democraten bestaat. Hij bepleitte vervolgens uit ver- standsoverwegingem de onderteekening van het vredesverdrag. De regeering weet, dat zij, ondank» het ver trouwen van net parlement, voor volk en ge schiedenis alleen vrij uitgaat door te beslis sen op grond van een onderzoek van den toestand en bewust van haar veratwooorde- Ijjkheid, zonder de stemmingen In de partijen naar de oogen te zien. De regeering weet in dezen zin ie hebben onderzocht en beslist. Eén zijn allen in de krachtige veroordeeling van het verdrag dat onder ongehoorden dwang geteekend moet worden, maar wanneer niet geteekend wordt, zal dc oorlog opnieuw tegen het weerlooze volk beginnen. In dit uur van beslissing over leven en dood, aldus Bauer, onder dc bedreiging van den opmarsch, protesteer ik voor dc laatste maal, in ecil vrij Duitèchland, tegen dezen hoon van het zelfbeschikkingsrecht, tegen de vernietiging van het Duitsche volk. tegen deze nieuwe bedreiging van den wereldvrede. Een „.neen" zou slechts een kort uitstel van ons ja" zijn, want onze tegenstand is ge broken Ik deux eveneens aan'de besliste toe zegging dei .Entente, dat herziening van het verdrag van tijd tot tijd kan pfaats hebben en dat het verdrag aan de nieuwe verhoudingen kan worden aangepast. De regeerjng zal het verdrag doen onder teek en en, maai zij verklaart dat geen volk en geen der vijandelijke mogendheden van het 'uitstht k kunnen eiscIT» u dezen vrede 'lij innerlijke overtuiging goed te keuren Als zij onder voorbehoud teekent, wijst zij er op dat zij voor liet geweld wijkt. Wij staan aldus Bauer, yoor jaren van ar- h v.. vreemde rekening. zooèls ninnnci rul volii vóór oil-.. Wij hobbelt vooi onze kindum ut kleinkinderen slechts Duitèchland bijten ti huuden. voor zoover het ons gela tin is Wij moeten in dezen abnormalen tijd de orde en regelen voor dt nieuwe vrijheid verzekeren indachtig aan ccn vcrdragstnmw lot aait de grenzen van ons kunnen, vast be sloten om in het gemeenschappelijk noodlot van Duiischland bijeen te blijven In allo kringen, bezield door den lust tot arbeid en in hel bewus.zljn. nat uil dit uur rtog een toe komst voor Duitsciilaml jb'ocit. Er bestaan geen wonderen en geen sprook jes voor de genezing van een volk Zelfs een wereld e volutie kan de ziekte niet genezen, waaraan wij wegkwijnen. Slechts de revolu tie van ons moreel bewustzijn zal uit den nacht en de duisternis nog een betere toe komst kunnen brengen. De sociaal-democraat Loebe betuigde de instemming zijner fractie met de onderteeke ning evenals Oroeber deed voor het centrum. 21) De bijzonderheden van het ongeluk waren bijzonder treurig. De kapitein van de boot, niet in staat om kaap Lizard heen te komen, en»met gescheurde zeilen, was achteruit ge- loopen, had bij tusschenpoozen vuurpijle afgeschoten, in de hoop kaap Ladn's End te democraat bduffer achtte het verdra; na de onaaneindijklieidaverkluring van L Mei onveranderd hoewel op enkele punten concessies zijn gedaan, De democraten kunnen het verdrag niet zonder voorbehoud goedkeuren, waarna de Duitsche nationale afgevaardigde graaf Po- ssdowski mededeelde dat hij in het verdrag den dood van het Duitsche volk zag, waarop evenwel de opstanding zal volgen. Bauer verklaarde dat in het vredesverdrag voor alle nationale minderheden voldoende beschermingsmaatregelen zijn genomen. De oualiiaukelijke afgevaardigde Haase laakte het lang weifelen der regcering en de vi oegere onaanueme) ij kheidsverklaring. Bauer rechtvaardigde hierop de Duitsche vredespolitiek met de verklaring, dat men den tegenstander, wien mén iet® wu afdwingen, niet vooraf kon medebeden, dat men het vre desverdrag toch zou slikken. Nadat Kahle van de Duitsche volkspartij, iu denzelfdeu gerst iiad gesprokeu ais i'osa- dowskt, werd het debat gesloten. Hel voorstel, waarbij de Nationale Verga dering met de onderteekening instemt, werd daarop aangenomen Vóór steraden de sociaal-democraten, Cen trum, onafhankelijker en de minderheid der democraten. legen: de meerderheid der democraten, de Duitsch-nationale partij en de Duitsche volks partij. Bij de motie van vertrouwen in de regee ring stemden ook de onaihankelijken tegen. Overigens bleef de constellatie der partijen dezelfde. Bauer heeft gistermiddag te Versailles door Hen gezant Von Hamel ten nota aan de en tente doen toekomen waarin hij een uiteenzet ting van den toestand geeft. De regeeiiug ziet zich evenwel genood zaakt, alle verantwoordelijkheid van eventu- eele moeilijkheden die uit tegenstand der be volking tegen haar .Uscheiding van Duitsch- taud zouden kunnen volgen van de hand te Wijzen. Zij teekent geenszins uit vrijen wil, maar wjjkt voor he; geweld om liet lijdende Duitsche Volk te beschermen. Zij verwacht, dat alle gevangenen van 1 juli af' binnen korten jcimiju zullen worden teruggegeven. De Duitsche regeering zal de opgelegde voorwaardennakomen maar zij gaan Duitsclilands prestatievermogen te buiten en dt regeeriug wijst dan ook de gevalgen af die over Duitschland zouden kunnen komen als dc voorwaarden bij de krachtigste inspan ning onuitvoerbaar zouden blijkcu. Duitschland erkent niet, dat het de aan stichter van dep oorlog was en zal geen per sonen uitleveren die tot liet Duitsdie volk be lmoren(Jok protesteert de regeering tegen tiet a.uemeu van het koloniaal bezit. 1 en slotte wordt in de nota het volgende Verzoek geuit. Binnen twee jaar, te rekenen van af den da tum der ondciiteekeuing vau het verdrag, zullen dc geallieerde du geassocieerde regee- ringen het' huidige verdrag aan den hoogea raad der mogendheden, zooals die door den Volkenbond volgens artikel 4 is ingesteld, ter onderzoek voorleggen. Voor dezen hoogen raad zullen de Duitsche gevolmachtigden de zelfde rechten en voorrechten genieten als dc vertegenwoordigers der andere mogendhe den van den thans bestaan rieu raai'. Deze raad zal over de voorwaarden van hei huidige verdrag beslissen, dat het zelfbeschikking#- bij tusschenpoozen vuurpijlen op kaap Ladn's En kunnen ontwijken en het Noorderkanaal in te komen. Omstreeks middernacht Zondag vond hij een gevaarlijke ankerplaats binnen een halve mijl van de kust, waar hij geduren de den nacht bleef. Als men het schip toen ■gezien had, had de geheele bemanning gered kunnen worden door het vuurpijltoestel, maar daar er te weinig personeel aan het naaste kustwachtstatioa was, werd op dat deel van de kust slechts om den anderen nacht gepa trouilleerd, en dien nacht waren de mannen juist de andere richting uitgegaan. Zeven uur lang bleef -he stcheepsvolk ld het want; en met de schemering, toen de hulp nabij scheen, braken de kabels en de Sunderland werd in stukken geslingerd in een kleine 1 in: ham. Slechts drie mannen werden gered; de Duitsche kok en twee scheepsjongens. Terwijl Rosewarne dit hardop voorlas, ver liet liet meisje, dat bediend had, de kamer. Esther toonde een bijna ziekelijke belang stelling in de bijzonderheden van die wanho pige reis en worsteling met den dood. Teer hartig als ze was, voeföe zij voor het oogen' blik minder voor de dooden dan voor die er goed afgekomen wareq. Zij nam courant uit de handen van Haar vader, las gretig de afgebroken verhalen van overlevenden. Zij wilde, dat zij de mannen zien kon, hun de hand kon geven. Er was een prop ia haar keel, en haar oogen brand en, de én de den van tranen van iets als opgetogenheid, als zij dacht aan hun kracht en bekwaam heid, hun mannelijkheid tegen de blinde woe de van den storm. Zij had medelijden met de dooden, maar haar medelijden was vermengd geschoten waren. De betrekkelijke onervaren heid van de overlevenden, alsof men minder van hen had kunnen verwachten, maakte in druk op haar verbeelding: de kok en twee jongens van achttien en negentien jaar! Deze wraakneming van menschelijke waarde deed haar van de courant opzien naar de blauwe, wit gevlekte zee achter het eiland, met een uitdagenden blik. Rosewarne liep opgewonden de kamer op en neer en legde met luide, toornige stem de oorzaak van de ramp uit. Hij gaf den kust wachters niet de schuld; iemand kon niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Maar wat een kortzichtigheid, wat een schandelijke zuinig heid van den kant van de admiraliteit, om een enkelen nacht een deel van de kust onbewaakt te laten 1 een schi Mevrouw Rosewarne, die alleen maar voor den vorm haar spijt over het verlies van men- schenlevens had uitgedrukt, begon nu onge duldig te worden. Zij drukte op den electri- schen knop op tafel naast haar. Er kwam niet dadelijk iemand, en zij schelde nog eens met gefronste wenkbrauwen. Ditmaal kwam het meisje verschrikt binnen. „Ja mevrouw, het komt door Betje," zei ze, in antwoord op een strengen blik van me vrouw Rosewarne. Esther keek snel op. „Neem de soep van mijnheer mee en breng warme," zei mevrouw Rosewarne. „Zij is flauw gevallen Bert Carbines waa op de Sunderland en het meisje be recht van het Duitsche volk te kort doet; even als over de bepalingen, waardoor de vrije en gelijkgerechtigde i economische ontwikkeling belemmerd wordt. De regeering der Duitsche republiek geeft de geëisthte verklaring van' haar instemming in den volgenden vorm: De regeering der Duitsche republiek is be reid het vredesverdrag te onderteekenen, zon der echter daarmede te erkennen, dpt het Duitsche volk aanstichter van den oorlog is en zonder de verplichting-dot uitlevering vol gens de artikelen 227 tot 230 van het vredes verdrag op zich te nemen. KORTE BERICHTEN. fu Engeland acht men overname der mijnen door den staat waarschijnlijk. Vrijdagnamiddag had te Weenen een lijkdienst plaats voor de slachtoffers van de bloedige gebeurtenissen op 15 Junr, volgens een tusschen alle sociaal-democratische en communistische fracties overeengekomen pro gram. Ondanks de zeer groote deelnam? werd de orde voorbeeldig bewaard. Oevechten tusschen Daitschers en Po len hadden plaats. De Fransche regeering en het parlement zuilen waarschijnlijk geheel en al toegeven aan de eischen der mijnwerkers. Men ziet in het aftreden van Orlando het begin van een Italiaansch-Duitschetoe nadering? De Engelsche censuur is opgeheven. Het Belgische koningspaar zal een be zoek brengen aan dè Ver. Staten. Van 1 Juii af zullen de Ver. Staten zijn ritsche strijdkrachten versloegen de Hoerden van Sjeik Mahmud. Gemeld wordt dat Ut Portugal een cdge- tnetm staking uitbrak. jv'an oüzen Parijschen correspondent.) 15 (Nadruk verboden.) PARIJS, 9 Juni 1919. Moet ik u over de stakingen schrijven? En u verhaien üoen vara niinimumsalarissen van 23-jarige jongelingen met loonen van 5500 francs en hun collega's van 30 niet het dubbe le (laat ik mij niet in de nullen vergissen), die vetera of chocola verkoopen in „les magasins nu Printemps'of van stakers, fuivend, met ayhessclien, rijdend in hun taxi's naar het 'bJis de Boulogne en moet ik u met mijn ver- na,en ergernis geven en ontevredenheid? Luister: er is hier in Parijs gangbaar een ze- iici e loopgravenuitdrukkiug: „raut pas Een laat wat ten naastenbij wü zeggen: „trek l je niet te veel aan." En leze/', de hemel is vanciaag zoo blauw en de wereld zóó mooi en ae menschhcid is zoo slecnt niet geloof ik, we zitien alleen nog wat in de naweeën van oen oorlog, die ook al méér een ieed dan een misdaad is geweest van de arme dwaze uiensciiheid. En in' deze dagen loopen we hier getroost onze vier kilomeiers om bij onze vrienden ie gaan dejeuneeren en we' verwon deren ons, dal het zoo een kort eind is van 't Qüartier Latin naar „la Muatte" en we zeg- gel gon zenuwachtig tc snikken. „Arm kind!" zei Esther, haar stoel achter uit schuivende. „Ik zal naar haar toe gaan." Rosewarne keek boos van zijn kaart op. „Hemel, wat een -drukte," zei mevruow Ro sewarne met tergende kalmte: „wie ter we reld is Bert Carbines?" Esther begon haastig te vertellen, maar mevrouw Rosewarne viel haar in de rede met een begrijpenden blik en zei met zonderling kalme stem; „Ik geloof, dat 't beter is, dat ik ga, Esther." Esther aarzelde en keek haar verbaasd aan. Zij keerde naar haar plaats terug en had 't gevoel, of zij misschien nu en dan de goedhartigheid van haar stiefmoeder onder schatte. „Wat vreeselijk voor het arme kind!" zei ze tot haar vader„zij had al zulke toebe reidselen voor haar huwelijk gemaakt. Zij had bijna 240 gulden opgespaard, om meu belen te koopen, en ieder vrij oogenblikje was ze bezig met naaien." Met oogèn en vingers Öip de kaart gaf Ro sewarne iets van een teeken van oplettend heid. „Er moest eigenlijk," zei hij, „een kust wachtstation zijn vlak over de plaats waar de Sunderland strandde. De landtong over ziet de beide kanalen, en bet is tamelijk wel halfweg tusschen de twee bestaande stations. Ik ben benieuwd, wanheer een onderzoek zaï ingesteld worden, ik zal zorgen er bij te zijn en een beroep op de admiraliteit voorstellen. De menschen denken niet na. Er ls een ge beurtenis als deze noodig, om ze wakser te schudden." „Zij zouden zoo gelukkig zijn geweest", zei Esther, alsof ze hardop dacht. „Ik vermoed, dat Betje nu bij ons zal blijven." Na een paar minuten kwam meviouw Ro sewarne terug. Vastberaden maar uiet ruw nam zij de kaart voor haar echtgenoot weg en vouwde ze po. „Je hebt je soep weer koud laten worden," zei ze; „er was geen visch te krijgen door het weer. Wil je een cotelette of wat pasteitjes hebben?" „Is ze erg van streek?" vroeg Esther. „Wie Betje? O, ik heb öm dr. Kenwyn gestuurd." „Dus is ze werkelijk ziek?" Mevrouw Rosewarne glimlachte koel, ter wijl zij zich zelf wijn inschonk. „Het is een onderwerp dat ik liever nu niet met je béfepreek, Esther." zei ze„maar inet zijn gewone ongeneerdneid zal dr. Kenwyn er je zeker alles van vertellen." Esther bloosde van boosheid. „Dr. Kenwyn is niet gewoon over zijn pa- tienten te spreken, noch met mij, noch met iemand anders," zei ze. Blanche, je bent onbillijk," zei Rosewarne scherp. MevrouwRosewarne antwoordde niet. tiaar gelaat toonde zelfvoldoening, alsof het haar niet kon schelen, te zwijgen. Esther was erg ongerust. De ramp, waarover zij ge sproken hadden, was bijna vergeten voor de ze dichter bij zijnde zorg, wat die ook zijn mocht. Van kind af was zij bang geweest voor geheimzinnigheid. Bleek en angstig probeerde ze met eten door te gaan, en ze be greep niet, hoe haar vader kon blijven pra ten over vuurtorens ert vluchthavens, en nu en dan wierp ze tersluiks een blik op het on beweeglijk gezicht van haar stiefmoeder. Zij voelde, dat haar stiefmoeder een beslissende slag beraamde tegen hapr, of ten minste te gen wie ze liefhad. Een of andere crisis was op handen. Het was aisof zij zelf iets kwaad gedaan had en op het punt was ontdekt te worden. Toen zij de kamer verliet, zei mevrouw Ro sewarne, haar plan voorkomend: gen elkaar, dat we vèel té veel in die smerige métro zaten, die nu met dit Pinksteren weer ijs heeft gedaan te staken. Werkelijk lezer, _;loof ook niet le veel aan dreigend bolsje wisme hier of revolutietjes als anderszins, we zijn hier au fond 'veel te blij en te luchtig, „paree que c,est passé, la guerre vous sa- vez?" Ze zijn alleen nog een beetje roerig en schreeuwerig, die luitjes van de buiten-boule vards. Maar verderoch ze amuseeren zich overal; ook op de meetings met gezelli- e pic-nies, sierlijke jurkjes en de roode Bor- eaux,die in overvloed wordt aangevoerd. Het is alles de „nafuif van den Oorlog" en dat er iets macabers en onzuivers ifi na klinkt, is dat zoo verwonderlijk? En dan.na 'de loopgraven word je maar niet zoo dadelijk een heelemaal ordelijk petit- bourgeois. Que pensez-vous? Ik vrees, Hollandsche lezer, dat gij ons ge doe en wat nog komefi gaat hier in deze zon nige Juni-maand te zwaar gaat opvatten Maar luister: we zijn hier allemaal eigenlijk zoo bar gemoedelijk, weet ge,;Faut pas t'en faire!" En dan een ernstig woord: meer dan ooit te voren zullen we zien in komende tijden, hoe vrij intellect en smaak en zooveel andere vreugden staan ten opzichte van „overvloed". Gij begrijpt mij wel, geloof ik. En net blijft een nobeler 'schouwspel: de jonge, smaakvol gekleede vrouw, die.door het Bois wandelt, met haar lang collier van don kere houten koralen als eenige versiering, dan de maitressen van onze „Printmps"-ka- pitalisten in hun taxi's met felkleurige zijden blouses en brillanten „brossen" (dit laatste woord is niet van mij, maar van een geestig vriendinnetje in Holland). Oh lè. lè, daar heb ik nu eens een prachtgelegenhcid om over byoux te 'schrijven; want: liev? lezeres, ik heb u' in mijn vorigen brief wel verteld hoe de vrouw van soberen smaak zich kleedt - dit voorjaar in Parijs, maar ik heb u niet ge sproken over net sieraad dat zij draagt; het zeer sobere sieraad dat nooit meer mag zijn dan het accent op het toilet, en dat al over bodig is wanneer uw robe geen accent meer noodig heeft, omdat hij al voorzien is van een of andere broderie of anderszins als „no te gaie", of omdat hij werkelijk zoo af is van lijn dat alle toevoeging den nobelen eenvoud zou schaden. Vrees niet, dat de „byoux h la mode" kostbaar moeten zijn, de ketting van houten kralen, de armband van schildpad, ivoor of ebbenhout met of zonder een fijne metaal-incrustatie, een bloemornament van schildpad of Chineesch jaspis (of jade) aan een zijden- koord, laag afhangend, een smalle metalen of ebbenhouten ring met een mooien edelsteen of half-edelsteen, een schildpadden hoofdband, bamsteenen als collier of appli catie, al of niet gemonteerd, geslagen of ge ciseleerd grafzilveren agrafes. Ziehier wat de Parisichne dit voorjaar draagt. Bezit ge paarlen, ze zullen er altijd goed staan, maar noodig hebt "ge ze niet en als jonge vrouw zijt ge met twee brillanten, fenzij zéér mooi gezet, al te „schitterend" volgens de' aesthe- tiek dezer dagen. En kiest geen naturalis tische, maar gestyleerde bloemmotieven voor uw'ornamenten. Daar de steenen, die men draagt, tegenwoordig groot zijn, hebt ge ,lk geloof, Esther, dat het beter is dat je niet naar Betje töegaat, voordat dr. Ken wyn er geweest is. Zij heeft een ergen schrik gehad. Juffrouw Edwards is nu bij haar." „Heel goed,"; zei Esther, wetend, dat zij haar teleurstelling verried; „wie is bij Kit ty?" „Ik heb Clara naar de kinderkamer ge stuurd." „Ik ga naar hen toe," zei Esther. Mevrouw Rosewarne ontving Kenwyn 'in den salon. Zijn houding tegenover haar was koel beleefd. Zij van haar kant,was zeer vrien delijk, ofschoon zij niet trachtte te verbergen, dat haar vragen naar de gezondheid van zijn zuster alleen voor den vorm was. ,Ik geloof," zei ie, toen ze hem had ver teld waarom ze out hem gezonden had, „dat het beter is, dat ik niet met u meega. Mijn bij zijn zou mogelijk uw patiënte hinderen. Zij zal in ieder geval vrijer met u spreken als ik er niet bij ben. Juffrouw Edwards, de huis houdster, zal met u meegaan. Ik zal haar la ten roepen." Kenwyn boog en zij schelde. Toen hij; met de vrouw de kamer verliet, zei ze: „Als het u niet kan schelen, wilt u mij dan zeggen, wat u van haar vindt?" „O zeker," zei hijnatuurlijk zal ik u ko men zeggen hoe zij is." Terwijl hij weg was, -ging mevrouw Rose warne aan een klein tafeltje brieven zitten schrijven, oogenschijmlijk zeer kalm gestemd. Bij zijn terugkomst keek zij vriendelijk glim lachend op. „Ik geloof niet, dat er eenig gevaar voor ernstige gevolgen bestaat," zei hij „zij heeft een uitstekend gestel. Zij- moet vandaag en morgen maar 6til te bed blijven, en dan kom ik nog eens kijken, voordat zij opstaat." (Wordit vervolgd.) ALRMAARSCHE COURANT. iiisÈ M van J. R. KEÖSS een staLacuu» uw en lepels op zijde duwend, spreidde hij ze op tafel uit. wi;

Kranten Regionaal Archief Alkmaar

Alkmaarsche Courant | 1919 | | pagina 1