Het Verfhuis in andere handen
ADVERTEREN
ISUWEERSIE
IMNST
Loesje en het etentje van
meneer Van der Hoek
’t Verfhuis
ft’
Hugo Hovenkamp opent
Duinranderstoernooi
f*
Vishandel
VREES
Nic en Janny Volkers
Schoorl
’t Verfhuis in de Mini -markt
overgedaan aan mijn medewerker de heer
Rob van Delft.
1 VISHUIS
BIJL’S hand^lsond#neming
Alle
keukens
gratis
geplaatst!
11
Zoethouder
Stomme drol
□vans
Opfriskursus
Breelaan 24 - Bergen
Speelfilm
Tentoonstelling
Na 40 jaar heb ik, per 31 december 1979 mijn
zaak,
Naar aanleiding van bovenstaande deel ik u
mede dat na 6 jaar in dienst te zijn geweest, ik
nude zaak ’t Verfhuis, zelfstand ig ga d rijven
Ik hoop van u, door vakmanschap en goede
service hetzelfde vertrouwen te krijgen als
mijn voorganger heeft gehad.
ROB en RIA VAN DELFT
Elke dinsdag
reklame
Wij willen u hartelijk danken voor het genoten
vertrouwen, en wil hierbij mijn opvolger aan
bevelen, in de hoop dat hij hetzelfde vertrou
wen van u zal mogen ontvangen.
417
r
M.H.
40
J.M.
5
)TA
Tot de volgende week
massieve deuren, met gotisch gebo
gen raamwerk.
De inzet van het evenement heette een
eerste aanzet om te komen tot de verbouw
van de huidige akkommodatie van Duin-
randers aan de Smeerlaan, en die zal
moeten leiden tot een fraai jeugdhome.
Maar dan niet in financieel opzicht, want de
centen voor de tamelijk ingrijpende ver
bouwing moeten uit een heel andere hoek
komen. Het toernooi kostte alleen maar
geld. En dat kan natuurlijk niet anders.
Want er worden heel wat dubbeltjes
omgedraaid van het startschot tot aan het
moment dat de laatste goal is gevallen.
En zelfs een bliksem loterij met fraaie
prijsjes, kan slechts dienen als een kleine
tegemoetkoming in de totale kosten. Hoe
dan ook. Duinranders ziet terug op een
uistekend indoor-voetbalevenement, waar
bij ditmaal de jeugd centraal stond.
Voor de opening van dit traditionele
gebeuren heeft men steeds een prominente
AZ-prof weten aan te trekken.
Eerder kwamen al JoopWilbret, (inmiddels
geen AZ-’er meer) en Kees Kist naar
Schoorl.
Zaterdag was het international Hugo
Hovenkamp, die zich bereid had verklaard
het sein op groen te zetten voor de
voetballende Duinrandersjeugd.
In de hal bracht Hugo de bal aan het rollen,
waarna de eerste van een grote serie
ontmoetingen was begonnen. Hierna
spoedde de organisatie zich met Hoven
kamp naar de ruimten, die ”de Blinkerd”
voor het sportieve festijn beschikbaar had
gesteld. Hier kon worden begonnen aan
een aantrekkelijke ’’zoethouder" voor de
jongelui.
Donderdag 17 januari gaan we door met de
opfriskursus.
Op het programma staan Nederlandse taal
(de tijden, zinsontleden, woordbenoemen)
en zaken die door kursisten als belangrijk
worden ervaren.
Bovendien besteden we aandacht aan
aardrijkskunde.
We houden ons bezig met de verschillende
werelddelen, Afrika, Azië, Europa en
Nederland, N.A.T.O., E.E.G., ons eigen
parlement komen aan de orde en i.v.m. de
China-dag in maart, gaan we China
behandelen.
Als u zin heeft om in te haken,bel dan Fred
Kolk 02208-5643 of ’’de Oorsprong”, 02209-
2672. Schroom niet, een mens is nooit te
oud om te leren.
Het oude pand waar het allemaal
veertig jaar geleden in is
begonnen.
Goedkope visfilet
(bij voldoende aanvoer)
I-
3.
Jan Jacobiaan 3
Borgen
Tel. 02203 - 22M
trading bv
bus 56
gen nh
155 ritbv
50
50
50
50
50
50
,50
,50
50,
50
,00
,50
00
,50
L00
Op zaterdagavond 12 januari is er een
ekstra speelfilm in het jongerenkafee.
De speelfilm "The good, the bad and the
ugle” kon de laatste keer helaas niet
doorgaan.
Op verzoek van ”de Oorsprong’-bezoekers
hebben we deze spannende film nu a.s.
zaterdag 12 januari geboekt.
We beginnen om 20.15 uur. Als altijd maken
we van het kafee en de soos een gezellige
filmruimte. Tot ziens.
Men stortte zich op een groot aantal
spelletjes, met uiteraard een wedstrijd
element, maar die tevens waren bedoeld
om de moegestreden voetballertjes nog
wat verpozing te geven.
Hier, in ”de Blinkerd’’-foyer was frisdrank
en snoep. Voor de ouders koffie, en andere
"versnaperingen”.
Grote spanning aan de andere kant van de
gang, waar de pupillen van Duinranders
zich op de vierkante meter probeerden
waar te maken. Uitmondend in de verlos
sende kanonskogel, die de man aan het
scorebord moest laten weten, dat ie niet
voor niets was gekomen.
Wat een spelvreugde bij de jongelui.
Rondedansen bij een overwinning. Op
komende waterlanders bij een tegengoal.
Kon ie toch makkelijk hebben, de keeper?
Welnee, die man is veel te klein. Kan niet
eens bij de lat. Wat een opgelegde kans van
die rechterspits
”Ja, ik gleed uit, op het echte voetbal-veld
had ik de keeper wel laten vissen".
"Opschepper, je gleedt helemaal niet uit, je
liet je vallen. Stomme drol”. En dan ineens
toch die gelijkmaker.
tan hun kroost hun vreugde niet onder de overbezette stoelen en banken steken,
•n niet te vergeten een prima organisatie, waarbij je het weigeren van een
nlkrofoon graag voor lief neemt.
Veertig jaar "Verfhuis” achter de rug. Dan is
een terugblik onvermijdelijk.
Kleine Nic. Volkers kwam als ”jochie-van-
veertien” werken bij het schildersbedrijf
Mooij. Samen met Kooiman dreef Cornelis
Mooij een schilderszaak aan diezelfde
Breelaan 25.
Hoe het er toen uitzag laat de oude foto
zien. Mooij en Kooiman stond er op het
grote bord naast het woonhuis. Behangers,
huis- en sierschilders stond eronder. De
werkplaats was achter het huis.
”lk wilde echter eigen baas worden”,
vertelt Nic. Volkers, "maar volgens de
familie zat dat er niet in. Mooij alleen al had
vijf zonen”.
Na toch even in het bedrijf gewerkt te
hebben vertrok Nic. weer naar de een of
andere spuiterij. Want verven zat hem wel
in ’t bloed.
De kansen keerden, de zoons van Mooij
hadden geen zin in het bedrijf en Nic.
Volkers kwam terug. Vanaf die dag in 1939
werd het Mooij-Kooiman en Co. En die Co.
was dan Nic.
Spoedig kwam de tweede wereldoorlog en
er viel niet veel te schilderen. Bergen werd
geëvakueerd en alles zag er somber uit. Na
de oorlog werd er aangepakt. Mooij en
Kooiman traden uit de zaak. Nic. kon het
pand in handen krijgen en wist door
keihard te werken een bedrijf op te bouwen
dat in veertig jaar een zaak geworden is die
klinkt als een klok.
Verbouwing op verbouwing, uitbreiding na
uitbreiding. Steeds met de tijd meegaan.
De gebruikte materialen zijn goud
eerlijk. Puur donker-eiken in z'n na
tuurlijke staat verwerkt. Volledig
■hoorl. - Vele tientallen pupillen, die zich, achter de bal jagend, een weg banen
taar het vijandelijke doel. Een bijna uitzijn voegen barstendesporthal, (voorzover
B overigens van een sporthal mag spreken). Doelpunten aan de lopende band.
Vreugde en teleurstelling. Ouders, die juichend langs de kant over de prestaties
bedaar, het dekor van het Duinranders-
óernooi, in het afgelopen week-einde
■houden in de voormalige toeristenkerk.
We gaan het voortaan maar over een
jporthal hebben, als die er echt staat).
Opening tentoonstelling zondag 13 janua
ri, aanvang 15.00 uur tot 17.00 uur.
Van a.s. zondag 12 januari t/m zondag 10
februari is er in ”de Oorsprong” een
tentoonstelling van amateurschilders, te
kenaars en poppenmakers.
De opening wordt a.s. zondag gehouden.
Daarna is deze tentoonstelling geopend
op:
Maandagmiddag van 14.00-16.00 uur en ’s
avonds van 19.30 - 21.30 uur;
Dinsdag t/m donderdag 9.00 - 12.00 uur;
14.00 - 16.00 uur en 19.30 - 21.30 uur;
Vrijdag 9.00-12.00 uur en 19.30-21.30 uur.
Toegang gratis.
Steeds nieuwe ideeën verwezenlijken.
De laatste grote verbouwing vond plaats in
1970 toen het woonhuis naar boven werd
verplaatst en de winkel zeer vergroot werd.
'In Bergen aan Zee werd tevens gestart met
een zomer-strand-winkel aan het Rode
Plein. Het assortiment bestond allang niet
meer alleen uit verf, maar er waren strand
en tuinmeubelen en speelgoederen en
huishoudelijke artikelen, teveel om op te
noemen.
In 1973 kwam er weer een grote verande
ring. Het Verfhuis werd "minimarkt” een
voor Bergen ongekend begrip van een
doordachte kombinatie.
Na wat kinderziekten en aanloopmoeilijk-
heden staat daar thans nog die moderne
"minimarkt”. Een soort "grosmarkt” in het
klein wordt de "minimarkt” wel eens
genoemd. Men kan er kopen: Bloemen en
planten en alles wat daarbij hoort. Leder
waren, zoals tassen en riemen. Een
schoenmakerij, nog altijd onontbeerlijk in
het dorp. Een stomerij die het eveneens
zeer druk heeft. Een erg leuke dames-
boetiek die de laatste mode op de voet
volgt. Een uitstekend gesorteerde gram
mofoonplaten handel met alles er op en
er aan en tot slot de verfzaak met alle
mogelijke ”doe-het-zelf” artikelen. Ta-
lenshoek voor schilders en andere on
ontbeerlijke artikelen.
Breelaan 25. De minimarkt gaat een nieuwe
periode in. Nic. Volkers blijft als exploitant
van het hele pand, sterk betrokken bij de
zaak. Maar nu meer als "huisbaas” van een
aantal bedrijven in één pand.
Rob van Delft gaat in de voetsporen van
Nic. Volkers voor eigen rekening (en voor
die van Ria) door. Rob is trouwens ook bij
de brandweer en in meer dan één opzicht
dus een uitstekend opvolger.
Tussen kerstmis en nieuwjaar had ik eigenlijk helemaal geen zin om een
verhaaltje te schrijven. Ik wist ook niks. Ja, dat heb je wel eenshè? Pappa zegt,
dat je dan geen inspiratie hebt.
Nou, en dat klopt ook wel, want een heleboel mensen hadden vakantie. De
mensen van het gemeentehuis waren er niet. De vergaderingen gingen niet door.
Onze burgemeester heb ik in die dagen ook niet gezien of gesproken. Nee, ik vind
zulke dagen wel leuk natuurlijk, maar je hoort helemaal geen nieuwtjes om aan u
te vertellen. Ik pakte wel een velletje papier hoor. En ook een balpen^maar het
ging gewoon niet. En toen ik zo aan tafel zat, stond pappa ineens achter me. "Zo
Loes", zei ie, "lukt het niet erg”? "Nee"zei ik, "maar dat geeft niet, ik zal straks aan
Ingrid vragen of die wat nieuws te vertellen heeft".
"Niks ervan", zei pa, ”we schrijven vandaag geen letter, want we gaan uit. Ga jij je
nou maar gauw verkleden, straks komt meneer Van der Hoek ons ophalen voor
een etentje”. "Meneer Van der Hoek? Voor een etentje", vroeg ik, "maar we
hebben toch met de kerst nog lekker in een restaurant gegeten, en nu alweer".
"Ja natuurlijk, want deze keer kost het niks", lachte pappa.
Weet u, meneer Van der Hoek is pappa z’n baas, en die wilde ons zomaar een
keertje meenemen om te eten. Leuk hè? Van meneer Van der Hoek. Mevrouw Van
der Hoek was er ook bij. En wij mochten allemaal mee. Ze kwamen ons met een
hele mooie auto halen. En toen reden we naar de stad, naar een heel duur
restaurant. Dat kon je zo zien. Bij de ingang stond een meneer met een pet op. Die
stapte meteen naar de auto van meneer Van der Hoek en deed de deuren open.
"Goedenavond dames en heren”, zei die meneer met de pet op. Het was de
portier, zei pappa later.
En binnen in de hal waren twee dames, die onze jassen aanpakten. Allemaal erg
deftig. Ja, want onze jassen werden allemaal aan een klerenhanger gedaan en
toen opgeborgen aan rekken.
Twee meneren met lange jassen kwamen ons toen halen. Dat waren de obers van
het restaurant. Die kenden meneer en mevrouw Van der Hoek goed. Pappa zei
stiekum in m’n oor, dat meneer en mevrouw Van der Hoek heel vaak in dat dure
restaurant gaan eten.
"Dat doen ze voor de belasting”, zei pa. "Mensen meteen heleboel geld doen dat
dikwijls”.
Nou, en wij aan tafel hè. Gó zeg, wat was dat een deftige tafel. Er stond van alles
op. En het eten moest toen nog komen. En toen kwam het eten. Maar we hadden
eerst wat gedronken. Dat hoort zo zeker. Toen het eten op tafel stond, dacht ik
nog: "Jeminee, wie komt er nog meer aan tafel?”
Ik ging de mensen tellen. Dat waren meneer en mevrouw Van der Hoek, pappa,
mamma, Ingrid, haar vriend en ik. Maar het eten leek wel voor twintig mensen.
Het was gewoon niet normaal meer. En geen biefstuk hoor. En ook geen
karbonaatje of een gebakken eitje.
Nee, ze hadden het over krabkokteel en over kreeft en de rug van een ree en zo. Ik
weet het allemaal niet meer. Maar de ober haalde voor mij een portie friet met kip
en een beetje appelmoes. Daar had ik genoeg aan. Toen we gegeten hadden met
allemaal; lekkere toetjes, en niet dat gewone van Mona hoor. Nou toen moest
meneer Van der Hoek met de ober af rekenen. En meneer Van der Hoek moest wel
duizend gulden betalen. En hij zei nog: "Zo, dat was een meevallertje vandaag.
Die moeten er ook eens zijn, nietwaar beste kerel?" zei ie tegen pappa.
Ik zag pappa raar kijken. Meevaller? Wat meevaller? Meneer Van der Hoek vond
het eten deze keer erg goedkoop zeker. Ik keek nog even achterom naarde tafel.
Daar lagen nog erg veel lekkere dingen op. We hadden nog niet eens de helft
opgegeten.
Even later, toen we buiten stonden, zag ik een paar koks bij een grote ijzeren
vuilnisbak staan. En ze zeiden: "Zo, meneer Van der Hoek is zeker weer
geweest?""Ja”, zeiden ze nog, "zet er nog maar een kontainer bij, want straks
komt de familie Krak nog en ook meneer Vliet met een paar mensen. Het kan niet
op”.
Nee, dat had ik in de gaten, dat het niet op kon. Al het lekker eten ging in de
vuilnisbakken. Meneer Van der Hoek zag me staan en hij zei: "Kom maar meisje,
I niet naar kijken. We hebben de rekening toch betaald?”
We werden thuisgebracht door meneer en mevrouw Van der Hoek. En we hebben
ze heel erg bedankt. "Graag gedaan", zei meneer Van der Hoek, "het is jullie van
harte gegund hoor.
Het was nog niet zo laat, toen we thuis waren. Ik bleef nog wat op, om naar de
televisie te kijken.
Er was een programma uit Cambodja of zo. Van die vluchtelingen. Daar waren
kinderen met hele dikke buikjes. En ik vroeg aan pappa: "Die hebben zeker ook
zo’n vriendelijke meneer die ze uit eten vraagt. Ze hebben hun buikjes lekker dik
en rond gegeten. Maar het gekke was, dat ze hele dunne armpjes en beentjes
hadden. En sommigen waren zo mager, dat het net was of ze dood waren.
Toen zei pappa, dat duizenden kinderen daar in Cambodja dood gingen van de
honger. En dat die dikke buikjes een ziekte was. Hongeroedeem, of zo. "Voor die
kinderen is geen eten meer, omdat grote mensen ruzie zoeken en oorlog maken",
zei pappa.
"En zijn dat rijke mensen, die ruzie zoeken en oorlog maken?" vroeg ik.
"Meestal heel rijke mensen", zei pa. En hij zei nog wat, maar dat hoorde ik niet
eens meer. Want ineens werd ik erg misselijk. Ik holde naar de w.c. en moest
overgeven. Alle friet en appelmoes en kip kwam er weer uit. Toen heb ik de
telefoon gepakt en meneer Van der Hoek opgebeld. En ik vroeg aan hem:
"Meneer Van der Hoek”, zei ik, "kunt u er voor zorgen, dat die vuilnisbakken van
I het restaurant worden opgestuurd naar Cambodja, met de trein of met de boot?"
"Nee meisje," zei meneer Van der Hoek, "dat gaat niet, want dat kost minstens
duizend gulden".
I "Oh", zei ik en ik hing de telefoon op, en ben naar bed gegaan. Ik had geen zin
schrijven. Maar ik heb de hele nacht niet geslapen.
Bergen. - U kunt het lezen in deze krant, in een advertentie. Het Verfhuis is
overgegaan in andere handen. Nic. Volkers doet na ruim veertig jaar zijn zaak over
aan Rob van Delft die vanaf 31 december 1979 eigenaar is geworden van de verf en
doe-het-zelf winkel aan de Breelaan 25.
Rob en zijn vrouw Ria zijn geen onbekenden, want Rob van Delft is al jaren bij Nic.
Volkers in het bedrijf.
Van diezelfde stomme drol, en alle ver
wijten zijn vergeten. Lachen, gieren, brul
len als een onnavolgbare inzet de hele
papieren organisatie uit de handen van een
"official” ramt.
En vreugde om de spelvreugde bij de vele
aanwezige ouders, die hun'favoriete kleur,
hun zoontje, hun buurjochieaanmoedigen.
Kortom, alles was zaterdag (en zondag)
binnen de muren van het sport- en
ontmoetings-komplex aanwezig voor het
welslagen van dit toernooi.
Een toernooi bestemd voor de jeugd. En de
jeugd heeft de toekomst. Dat heeft ook
Hugo HovenKamp goed_ begrepen. Voor
"een bloemetje” kwam hij naar Schoorl,
zonder Duinranders ook nog maar verder
te verplichten. Integendeel. "Sukses jon
gens, en tot de volgende keer”, riep hij.
Maar niet voordat hij de vele handteke
ningenjagers tevreden had gesteld. Met de
f 1.600,- opbrengst van de Grote Clubaktie
en de f 1.100,- van de Rabobank, kan een
begin worden gemaakt met de bouw van
het Duinranders-jeugdhome.
Men hoopt hiermee in mei te kunnen
beginnen. Wellicht dat de akkommodatie
bij het begin van de volgende kompetitie in
gebruik kan worden genomen.
Hulde tenslotte aan de organisatie en
verdere medewerkers/sters, die, bijna even
enthousiast als de deelnemertjes zelf, dit
toernooi hebben doen slagen.
Kom keukens kijken bij
ALKMAAR - LUTTIK OUDORP 37-39-41 - TELEFOON (072) - 117355
DEALER VAN: HEBAFORM - KELLER Den He|der; Nieuwstraat 68, telefoon 02230-13375
Dagelijks geopen van 9.00-18.00 uur ('s avonds na telefonische afspraak), 's Zaterdags tot 16.00 uur.
Donderdagavond koopavond-.
om te
