DE DUINSTREEK IN
BERGEN
weekblad
I
Is er voor ons nog een béétje
toekomst
BENZINE
De Zonnebloem
PEPERKAMP
TEGELS
Wout Akerboom
rené kuijs
JOVD voor verlenging
sluitingstijd
i
liar
Knutselwerk
offset - boekdruk
lichtdrukken
fotokopieën
fotografisch zetwerk
sneldrukkerij
kantoorboek
handel
Eigen mensen
Hobbyprodukten
Geen rijkmakerij
Vertegenwoordiger
Schoorl. - De telefoon. ’’Bent u van ”de Duinstreek?” ’’Jawel”.
”U spreekt met mevrouw Jonker, mijn vader knutselt graag. Hij maakt hele
leuke dingen van hout en draad. In het poldermuseum van Andijk heeft hij
nu een tentoonstelling. Wij dachten zo, is dat niet een aardig berichtje voor
Schoorls Allerlei?” ’’Waar woont uw vader?”
”Nou, hier in Schoorl, het is Hendriks. Hij woont in het vroegere huisje van
juffrouw Nuijs”.
Stukjes hout
f
dinsdag 30 december 1980
56e jaargang nr. 53
55 jaar getrouwd en wachten op een plekje
M.H.
O
De houtjes, de draadjes en het
leven van Hendrik Hendriks
de duinstreek
De JOVD (Jongeren Organisatie Vrij
heid en Democratie) afd. Alkmaar-Ber-
gen-Castricum is van mening dat een uit
breiding van de horeca-sluitingstijd in
Bergen om verschillende redenen recht
vaardig is.
Uitgave Verenigde Noordhollandse
Dagbladen B.V. Alkmaar
Verschijnt huis-aan-huis
te Bergen - Bergen aan Zee
Schoorldam - Schoorl - Groet
Camperduin
Tuitjenhorn - Warmenhuizen - Koedijk
Krabbendam - Bergermeer te Alkmaar
Oplaag: 11.000 exemplaren
En dan staat ie daar ineens: HendriK
Hendriks veert overeind uit zijn stoel. Ouwe
man? Vergeet het maar. "Zes tientjes” geef
je hem. Meer niet.
Het echtpaar Hendriks woont bijna 25 jaar
in Schoorl. Maar waarom kent Schoorl hen
dan niet? Hoe haalt iemand het in z’n hoofd
zijn knutselwerk naar Andijk te brengen?
Als het dan allemaal zo interessant is,
waarom dan niet in Schoorl? Hebben wij
hier geen ’’Blinkerd”? Hebben wij hier dan
geen ’’Oorsprong"?
Het antwoord is er direkt: "Een van de
dochters woont in Andijk, vandaar".
Bovendien timmert Hendriks niet aan de
weg. Is te bescheiden om zijn kunstwerken
(want dat mag je toch wel zeggen) in
Schoorl te kijk te zetten.
Hendrik Hendriks, twaalf ambachten, der
tien ongelukken? Als ie een poosje aan
het woord is, zou je het bijna gaan denken.
Goed, zo erg was het allemaal niet. Maar
het heeft hem, op z’n zachtst, niet erg
meegezeten in zijn timmermansleven.
Inderdaad, Hendrik Hendriks was timmer
man. Zij kreaties verloochenen zich niet.
Als kind knutselde hij al met alles wat hout
en lijm was. In de oorlogsjaren heeft hij er
zijn werkgever voor "gelaten” wat die was.
Met zijn handwerk kon hij zijn brood
verdienen. Vooral op speelgoed legde
Hendriks het aksent. Fotolijstjes, boeken
steunen, lepeldoosjes en talloze andere
zaken kwamen van zijn vaardige handen.
Charles werd in Alkmaar geboren. Als
zoon van een "meesterkuiper Zijn vader
maakte vaten. Om in te wassen of voor de
zuurkool. Die stonden dan voor de deur te
koop.
Maar Charles ging toen hij van school
kwam op z’n dertiende naar een fiet
senmaker om het vak te leren. Later in een
fietsengrossierderij.
De militaire dienst rondom de eerste we
reldoorlog kwam en Charles moest in
dienst. Daarna weer werken, maar ditmaal
in de garage aan de Kennemerstraat. Hij
werd chauffeur-monteur en werkte bij di
verse Alkmaarse bedrijven, zoals Zwart en
de Vries en garage Pouwels. Later kwam
hij bij de NACO en bleef daar werken tot
zijn vijf-en-zestigste verjaardag. En dat is
alweer ruim vijftien jaar geleden.
Claar was de dochter van een grote Am
sterdamse bakker. "Mijn vader had tien
knechten, die bakten en gingen daarna
venten", vertelt ze. Als meisje van dertien
ging ze werken bij Lampe-modehuis. ”lk
holde altijd van het Spaarndammerplein in
één keer door naar de buurt van de Beurs
bengel. Want als ik te laat kwam kreeg ik
vijf cent boete. En omdat mijn ouders al
een rijksdaalder per week moesten be
talen om mij daar te laten werken, kon ik ze
dat niet aandoen. Ik heb het altijd gehaald.
Nooit boete gehad...." Wat voor werk ze
moest doen? "Als de dames, hele chique,
in die dagen kwamen passen, moest ik
achter het gordijn staan om de jurken en
mantels aan te pakken en terug te hangen.
En verder de hele dag opruimen en
schoonmaken.”
Ook na het werk, thuis de boel helpen re
gelen. Maar haar vader werd ziek, kreeg
TBC en moest de zaak verkopen om het
kalmer aan te doen. Later kocht hij een
bakkerij op de Heul in Alkmaar, maar ook
moest hij er vijftig lenen van een buurman,
een afgedankt motortje van een industrie-
naaimachine, als aandrijver voor de cirkel
zaag, de schuurmachine en de boorkop.
Hendriks verdiende. Verdiende goed. Meer
dan hij bij een baas zou doen. Maar de
fiscus zat hem op de hielen. Hij vocht voor
een erkennning als meubelmaker. Kreeg
die niet. Kon dus niet als zodanig bij de
Kamer van Koophandel worden ingeschre
ven. Hendriks verhuisde van Alkmaar naar
Oosterleek. Kocht daar een aannemersbe-
drijfje, want inmiddels had hij wel zijn
papieren voor aannemer. Onderhoudswerk
en nieuwbouw. Hard werken, maar geen
cent opschieten. Het personeel goed
betalen, maar zelf alle zeilen bijzetten.
Hendriks hakte de knoop door. Verkocht
zijn timmerbedrijf en begon een pension
in Schoorl. Pension ’’Torenweg” aan de
Burgemeester Peecklaan. Na tien jaar
aannemer volgden negen jaar pension
houder. Aan de wil heeft het nimmer
gelegen. Met eigen mensen, moeder de
vrouw en twee dochters lukte het allemaal
daar wilden de mensen geen brood kopen
van een zieke bakkér en vader kocht een
hoenderpark in Heiloo. Toen alle kippen
aan een of andere ziekte waren gestorven,
was de zaak naar de maan en stierf vader
toen hij pas vier-en-veertig was.
Claartje trouwde Charles en vanwege haar
zwakke gezondheid was het niet verant
woord om kinderen te krijgen. Ze hebben
enorm getobd met ziekte en tegenslag.
Na de pensionering hebben ze beide re
gelmatig in het ziekenhuis gelegen. De een
in het Centraal en de ander in het Elisabeth
ziekenhuis. Hun huurwoning in de Eijkel-
lenbergstraat in Alkmaar staat al bijna een
jaar leeg en verlaten....
Zó kwamen ze in "deOudtburgh". Maar al
toen kwamen de rugklachten. Er werd
gedacht dat hij simuleerde. Hij kreeg geen
uitkering. Hij werd gekeurd en werd
afgekeurd. Een afwijking in de rug. Een
herkeuring volgde. Goedgekeurd. Onbe
grijpelijk allemaal, maar het gebeurde.
REDAKTIE „DE DUINSTREEK”
Stationsstraat 1, Bergen, Tel. 02208-7220
Advertentieprijs 36 ct. per mm.
Contracten speciale tarieven.
Corr. Postbus 189,1860 AB Bergen
Bank: Rabobank Schoorl, rek.nr. 35.85.14.304
Giro 4089266
zijn ze dan nu redelijk opgeknapt, naar
hun eigen huis kunnen ze niet terug. Zij
kan niet meer voor hem zorgen. Beiden
zijn zwaar suikerpatiënt. Elke dag injekties
enzovoort. Uitsluitend dieetvoeding. Dus
is de oplossing een verzorgingshuis. En
daar is nu al maanden geen plaats vrij
gekomen....
Aanstaande woensdag zullen ze zeker in
"de Oudtburgh” vieren.
Misschien krijgen ze een kaartje van die of
degene. En misschien komt er wel iemand
van de NACO op bezoek.... of een oude
buur. Je kunt niet weten. Maar ze zijn in ie
der geval nog samen.
ZETBEORIJF Oosterweezenstraat 5,
Alkmaar. Industrieterrein Huiswaard.
Tel. 072-150641 privé 072-114561
Het is allemaal te bezichtigen in het
museum van Andijk. Te koop? Hendriks:
"Nee, verkopen doe ik niks. En weet je
waarom niet? Hobbyprodukten zijn niet te
betalen. Kijk dit nu eens”, en hij toont de
kuipwasmachine, "als je zoiets nu ver
kopen zou voor pakweg vier tientjes, dan
vinden de mensen dit duur. Maar in wezen
is het dat helemaal niet. In dat geval zou ik
maar een paar gulden per uur hebben
verdiend. En daar werk ik niet voor. Dan
geef ik het liever weg”.
Wel is het te hopen, dat de "werken” van
Hendrik Hendriks binnenkort ook in
Schoorl te bewonderen zijn. Want het is
zeer de moeite waard.
Er kwam een rechtzaak van. ’’Edelacht
bare, vijftig jaar heb ik gewerkt. Heb ik hard
gewerkt. Denkt u nou, dat ik de boel zit te
flessen", had Hendriks verontwaardigd
gevraagd. Nee, dat dacht de edelachtbare
niet. Alles wat Hendrik Hendriks tot dan toe
had aangepakt, was geen rijkmakerij
geweest. Integendeel. Maar hij was vak
man genoeg. Daaraan heeft het nooit
gelegen.
Er kwam later zelfs een vertegenwoordiger
aan te pas, die met de handel van Hendriks
de boer op ging. En sukses was verzekerd.
Zo zelfs, dat vraag en aanbod geen gelijke
tred hielden. Hendriks ging doen in
kleinmeubelen. Naaiboxen, plantenbak
ken, noem maar op. Zelfs de machines, die
hij tot zijn beschikking had, werden door
zijn inventiviteit "draaiende" gemaakt. De
découpeerzaag werkte als een scharesliep.
Tijdens de bezetting waren er twee
mogelijkheden om aan de kost te komen.
Werken voor de Duitse Wehrmacht, of niks.
Hendriks koos voor het laatste. Dat wilde
dus zeggen, dat hij bleef knutselen. Hij
kocht voor honderd gulden, maar daarvan
BERGEN. - "We zouden hier voor twee maanden naar toe gaan. Om wat aan te
sterken. Maar dat is nu ruim een half jaar geleden. En er is nog geen plaats voor
ons beiden. Misschien in het nieuwe jaar? Laten ze toch haast maken, want
zoveel tijd hebben wij niet meer
Het geluk lachte de Hendriks wat toe in
1965. Het jaar dat het pension aan de
Peecklaan werd verkocht. Een goede tijd,
de zestiger jaren. Hendriks "kwam goed
weg”.
Ja, gek toch eigenlijk. Ga je naar iemand
toe om wat te praten over zijn hobby. Kom
je gewoon niet meer weg. Toch gezellig,
praten over vroeger. Geen gemakkelijke
tijd, zeker niet voor de Hendriks’, maar het
heeft hen toch een groot brok levens
ervaring gegeven.
Nu genieten zij van hun pensioen. En
Hendrik knutselt. Want dat zouden we bijna
zijn vergeten. Fraaie "draadschilderijen”,
een driemaster, de Waterpoort van Sneek,
raadhuizen van Schoorl en Culemborg, van
de Dom in Utrecht. En dan het houtkunst-
werk. Een kompleet spinnewiel, een friese
hooiwagen, een wasmachine (de oude
kuip), schemerlampen, stoven, boeken
kisten. Eigenlijk teveel om op te noemen.
vrij redelijk. Echter, het pensionbedrijf was
alleen gericht op de zomermaanden.
Buiten het seizoen werkte Hendriks weer in
de bouw. Nu weer als werknemer. Een
buurman had hem aangeraden een stel
kippen te kopen. Een aardige bijverdienste,
zo was hem voorgerekend. Hij begon met
65 "kakelaars". Het aantal zou uitlopen tot
driehonderd. Om een lang kippeverhaal
kort te maken: Er moest geld bij. Zeven
centen voor een ei, en het voer niet te
betalen. Hendriks kon geen van beiden.
Geen geld voor zijn eieren, en geen eieren
voor zijn geld.
Zes jaar lang fietste hij naar Heiloo op en
neer. Hij deed dat dagelijks. Naar de baas,
in de bouw.
Daarna hielp hij mee 't Geesje in Schoorl
van de grond te krijgen. Ook bouwde hij
mee aan de Negen Nessen in Bergen. Maar
Mevrouw Claartje Paauwels kijkt me vanaf
haar stoeltje naast het bed, wat verdrietig
aan met haar fletsblauwe ogen. Ze heeft
een zakdoek in haar hand en frommelt
daar wat mee. Tegenover haar zit haar
man, Charles Paauwels. Hij ziet het ook
niet meer zo zitten, heeft wat last van ader
verkalking en het geheugen laat hem nog
wel eens in de steekmaar woensdag 7
januari aanstaande zijn ze vijf-en-vijftig
jaar getrouwd. Dat weet hij héél zeker.
We praten met elkaar in een piepklein ka
mertje in "de Oudtburgh”. Er staan twee
bedden naast elkaar en dan is er nog pre
cies plaats voor een klein tafeltje en twee
stoeltjes. Meer ruimte is er niet in deze
éénpersoonskamer. Ik krijg een ijzeren
krukje ('zijn viskrukje’) dat onder een van
de bedden staat en met een beetje moeite
kan ik me aan het tafeltje wringen.
Vijf-en-vijftig jaar getrouwd, maar deze
keer geen vrolijk verhaal. Geen bruiloft,
geen receptie, geen kinderen en geen
feestmutsen. Maar samen in stilte die dag
herdenken, gezeten naast de twee zieken
huisbedden op het vierkante metertje dat
er over is.
En nog zijn ze niet opstandig. Ze schikken
zich in hun lot. Want ze weten dat het niet
aan "de Oudtburg” ligt.
”Het zijn schatten hier", zegt Claartje
Paauwels. "De zusters en de meisjes zijn
heel erg lief voor ons.... en de dokter dat is
helemaal een fijne man. Daar heb ik aan te
danken dat ik weer zo opgeknapt ben.
Anderen zagen dat niet meer zitten. Maar
hij heeft me er weer bovenop gehaald. Het
is de fijnste dokter die ik ken.” Ze zijn 81 en
82 jaar oud en hopen dat er spoedig plaats
is in een verzorgingshuis. Als het even kan
in huize ”de Kooimeer” want dat is een
roomskatholiek huis en daar zouden ze
zich het best thuisvoelen.
Zaterdag 13 december jl. was het dan zover
dat De Zonnebloem, afd. Bergen aan haar
Zonnebloemgasten een ontspanningsmid-
dag kon presenteren.
Zowel tijdens deze middag als na afloop
was er duidelijk een sfeer van een geslaagd
evenement te proeven.
Voor deze middag had het bestuur van De
Zonnebloem de keuze laten vallen op het
Bergens Vrouwenkoor. Dit was beslist
geen slechts keuze. Integendeel!!!
Ik zou ieder die in de gelegenheid is deze
show te zien, aanraden er van te gaan
genieten.
Na het openingswoord van de voorzitster,
van de Zonnebloem, werd deshow die "Van
vroeger tot nu” heet geopend met het lied:
"Weet je nog die tijd van vroeger”, gevolgd
door de snoepkraam met Ot en Sien. Bij de
’’meezinger” zag men menigeen lichtjes
meedeinen.
Daarna kwamen drie pseudo-heren met
hun dames in kleurige kostuums gestoken
een Veleta, Bernardtwals en Kruispolka
dansen.
In de pauze werd de koffie geserveerd, wat
een hele drukte gaf, want we hadden wat
men noemt een volle bak.
Ook na de pauze werden er vele mooie
liederen ten gehore gegeven. Evenzo
waren de dansen erg leuk om te zien, zoals
ook de mooie kostuums. Ik ben er van
overtuigd dat ik uit naam van onze honderd
Zonnebloemgasten mag zeggen dat het
een zeer geslaagde middag is geweest.
Wij willen hierbij ook een woord van dank
zeggen aan al de vrijwilligers die het
mogelijk gemaakt hebben om onze Zonne
bloemgasten dit te laten beleven. Met name
onze chauffeurs en de zusters Ursulinen
die ons belangenloos auto’s en aula ter
beschikking stelden. Zonder hun hulp was
dit alles beslist onmogelijk geweest.
Wie ons mooie werk steunen wil,kan dit
doen door donateur te worden van De
Zonnebloem vooreen bedrag van nog geen
4 cent daags, ofwel f 12,50 per jaar.
Ook kunnen wij nog enige vrijwillige
ziekenbezoekers/sters gebruiken.
U kunt inlichtingen inwinnen bij:
C. Abbo, Oude Bergerweg 79, tel. 02208-
3688; B. Smit, Kogendijk 103, tel. 02213-
354; T. Smit, Oude Bergerweg 51.
De JOVD bemerkt al enige tijd dat de men
sen steeds later 'uit’ gaan dan vroeger. Dit
houdt in dat de Bergense horeca steeds
minder tijd heeft om aan een kostendek
kende omzet te komen. De zomertijd doet
daar in het seizoen nog een schepje bo
venop omdat het vrij laat donker wordt.
Het feit dat het beroemde huis met de Pila
ren een dag in de week is gesloten en de
’Rus’ waarschijnlijk voor Bergen is verlo
ren is voor de JOVD een ernstig teken aan
de wand.
Terwijl de horeca voor Bergen als toeris
tendorp zeer belangrijk is. De JOVD hoopt
dat de gemeente Bergen deze econo
mische achteruitgang d.m.v. een verlen
ging van de sluitingstijd kan ondervangen.
Al bijna twee jaar ligt het hoogtepunt van
de vrijdag en zaterdag-avond tussen 01.00
-02.00 uur. Terwijl het hoogtepunt vroeger
tussen 11.30 -12.30 uur lag. De meeste ho-
reca-bedrijven moeten al ruim voor twee
uur stoppen met muziek en drank serveren
omdat men anders de bomvolle zaken niet
voor 02.00 uur leeg heeft. De JOVD ver
wacht dat de pendel die om twee uur be
gint tussen Bergen-de Berger Meermin -
Bergen door de verlenging teniet zal wor
den gedaan. Bovendien zal Bergen gelei-
delijker leeg lopen tussen 02.00 en 03.00
uur. Een overloop om 02.00 uur vanuit de
regio verwacht de JOVD ook niet omdat
men minus reistijd niet langer dan een half
uur in Bergen kan genieten van de verlen
ging.
De JOVD vindt het het beste bewijs kan
worden geleverd als de gemeente Bergen
de verlenging één seizoen in praktijk
brengt. Daarna moet de gemeente de
praktijk-bezwaren van politie, inwoners en
horeca gaan afwegen en dan pas beslissen
of de verlenging definitief doorgaat of niet.
Bovendien kan de gemeente door middel
van een aantal regels de verlenging van de
one op de andere dag afgeven of intrek
ken. De JOVD verwacht ondanks eerdere
berichten in deze krant geen grote bezwa
ren van de PvdA en VVD omdat deze par
tijen niet alleen van theorie-voorbeelden
uitgaan maar praktijk-voorbeelden in hun
besluitvorming trekken.
Zielige oude man, die zittend in een
gemakkelijke stoel wat stukjes hout aan
elkaar lijmt? Het resultaat in een hoekje van
het poldermuseum van Andijk mag neer
zetten? Misschien is z’n broer daar wel
conservator. Toch wel leuk voor de
bejaarde baas. Pijpje tussen de tanden
geklemd? Het speeksel met grote bogen
richtend naar de kwispeldoor? Krom van
ellende? Ziji r-atste levensjaren slijtend
tussen houtjes en draadjes? Misschien wel
lucifers. Maar dan wel afgebrande, want
oude mensen zijn nog zo zuinig als een
Schot ook.
Het huisje van juffrouw Nuijs. Nee, niet
meer te bereiken via de Peecklaan. Bij de
burgemeester linksaf, de Foreestlaan in.
Een opening door de heg, waar vroeger het
bosje was. Het bosje van juffrouw Nuijs.
Daar liepen, sliepen en werkten immers de
kabouters?
Klop op de deur. Het duurt even. Zie je wel.
Had ik het niet gedacht. Het ene been voor
het andere te krijgen. Het zal voor de oude
man niet meevallen.
Een vrouw doet open. Vlot en druk pratend.
Gaat voor naar de woonkamer. Even een
blik naar het open keukentje. Het wandje is
er uit gehaald. Maar het huisje is nog
hetzelfde. Het gezellige kamertje van wijlen
juffrouw Nuijs, de vroegere onderwijzeres
van de school aan de Molenweg.
Een tip, waar je alle kanten mee uit kunt.
Wat moet je nu schrijven van een man, die
zijn hobby ergens onder Hoorn of Enk-
huizen aan den volke toont? Is Schoorl niet
goed genoeg? Laat maar zitten.
Of misschien een klein kolommetje in de
rubriek. Kunnen we telefonisch afhande
len. OfHet huisje van juffrouw Nuijs aan
de Burgemeester Peecklaan. Even gaan je
gedachten terug naar zo'n veertig jaar
geleden. Hoé dikwijls stopte je niet het
Algemeen Handelsblad bij haar in de bus?
Kreeg je niet dat snoepje van die schat?
Mocht je niet even binnenkomen bij haar,
als ze zomaar een praatje wilde? Het huisje
van juffrouw Nuijs. Wie zei u ook alweer?
Meneer Hendriks? Wie is meneer Hen
driks? Wat moet dié in het huisje van
juffrouw Nuijs?
Toch maar even kijken. Op die druilerige
zaterdagmiddag. Je weet het maar nooit.
”M’n vader is 73 jaar”, had ze gezegd.
BERGEN. - Er is door iedereen bijzonder hard gewerkt om voor het einde van
l’et jaar de voormalige kapperszaak van de familie Blombergen in de Stations
straat no. 1 om te bouwen tot een kantoor van ”De Duinstreek”.
Vanaf aanstaande maandag 5 januari kan iedereen daar terecht voor het opge
ven van advertenties en voor het brengen van plaatselijke berichten.
Bet kantoor zal tevens een dependance zijn voor drukkerij Van Ketel uit
Behagen.
de Duinstreek van de volgende week zullen wij hier nader op terugkomen.
tel. 02208-4538
plein 31 bergen n.h.
Werkdagen 07.00 - 20.00 u.
zaterdag 08.00-20.00 u.
zondag 09.00 - 20.00 u.
koopavond tot 21.00 u.
Plein 33, Bergen N.H.
Telefoon 02208-4403
