1 ■1 „ONS -BL&D59 i BUITENLAND BinnenL Nieuws, FEUILLETON Bureau: HC 3F 6, ALKMAAR. - Telefoon Brieven uit Borneo Onder ïalsehe Vlag r0rnyoorAui^an'dan weer voor No. 262 MAANDAG 22 AUGUSTUS 1921 14e JAARGANG NOORD BB—I Abonnementsprijs Per kwartaal voor Alkmaar2.— Voor buiten Alkmaar - - - J" Mpt- Geïllustreerd Zondagsblad 0 60 f hooger. ADMINISTRATIE No. 433 REDACTIE No. 633 i_ cr»rt A Advertentieprijs; Van 1 5 regels f 1.25; eikeregel meer f 0 25; Reclames per regel f 0.75; Rubriek „Vraag en aanbod" bij voor uitbetaling per plaatsing f 0.60 r\r\ t or\r\ s s cn a oc a 1 c /•an alle abonné's wordt op 5 Juli 1921. Ziezoo de eerste helft van '21 is alweer voorbii *t Gaat vliegensvlug. Dit eerste ha f aar is er hier een ge weest van veel regen. De rivier is al tijd gewassen geweest en overstrooming was er nu en jjRJL want van de 180da- gen hebben M hier 140 dagen gehad van regenbuien. Altijd om 'n uur of één 's middags begon 't en bleef 't re genen tot donker. Gezellig wanneer je thuis zit met goed dak boven je hoofd en je er niet „uitmoet; doch dik wijls hebben we een nat pak opgeioo- pen. We zijn er aan gewend geraakt. De laatste tien dagen nu zijn erg heet95° in koelte van huis de zon brandt onbarmhartig en de Doesoens zon bezig in de velden met planten. Volop regen, nu hitte en liet gevolg is koorts. De nattigheid wordt uit den grond getrokken en de Doesoens die van hygiène of voorzorg- geen benul hebben, worden ziek. Eerst met kou den regen hadden ze broek en jas aan. Nu met de hitte laten ze die thuis hangen en ioopen en werken in hun lendendoek en suikerbroodvormige stroohoed. Koorts pakt hen aan en oan gloeiend-hcct neerliggend, lekker- (uierend komt wind en"tocht en een at andere borstziekte zaait de kiem. Hoest, fluimen en bloed, en na 'n paar dagen is ie voor de pieren. Ze hebben zooveel voorbeelden gezien en tocb willen ze zich niet beteren 'r Is heet en daarom wordt alles uitgetrokken, want de jas of jak maakt je toch nóg heeter 1 1 Zieker 1 De laatste dagen had ik een stuk of acht zieken bezoeken en drie begrafe nissen Nu van middag weer een, die eergisteren „om zeep gegaan is." Gisteren werd ik bij een Christen geroepen 20 K.M. ver, en toen ik ■jem mijn thermometer in zijn bakkes stak en er uithaalde en keek, viel ik bijna van mijn sfokkieIGroote göon van Griekenland de arme bloed had eventjes 105 koorts 11 (Dat is zoo'n 41 a 42 Celsius). Ik gaf direct 'n goede opening dosis en liet instruc ties na niet kinine en als ze mijn raad opvolgen komt ie er wel bovenop, doch 't gevcfar is natuurlijk dat hij zich het „dek" Van het'lijf gooit „want 't is zoo heet" en dan is er ii dooie in huis Blijft ie goed toe gedekt ggen dan haalt ie het wel, want ze kunnen tegen een stootje Morgen ga ik daar weer eens heen. Er waren meer zieken in het dorp, doch heidenen Gisteren doopte de Catechist een vrouw den anderen kant,uit - j e, vertelde hij me, van- laag of morgen wel „opbreekt" (des Opesocus gewone uitdrukking). Doch de lucht betrekt wat en van nacht donderde het in verre verte, Jus er zal wel weer een buitje komen ui de hitte een beetje, afkoelen t- Is anders geen hapje hoor, om zou te banen, en dan door die kilo meter-lange paddicvelden, waar alles nu on cl er water staat, waar alles schit- ert en danst voor de oogen, waar geen -oom of plant schaduwt, al maar Ioo pen over smalle dijkjes, terwijl de zon zijn vurige stralen maar neerbundelt O, als men dan in dorp, in huis of ouder een boom neerzit en een kokos noot kan krijgen, dan voelt men zich een ander mensch Sterk en bereid om in muffe, duf-riekende hut naast den zieke neer te tonelen hij ligt on den vloer, die dikwijls walgelijke „ïucht" afgeeft dan moet men zeggen ,Jt. Is voor God en het zielen- hei i'-ant voor geen geld ter wereld zou en het anders doen. Een hevig- flampeuue pijp aan d'oor den neus ooken, dat helpt zoo'n beetje en dan maakt -men het zoo kort mogelijk, Eens met biechthooren bij een zieke, moest ik opstaan en even mijn kop buiten de deur steken, want de stank was ondraaglijk 1 En toch zijn we niet zoo fijngevoelig of fijn-neuzig 1 De goede pijp is ook 'n onafscheidelij ke gezel, (of beter gezellin.) Direct na de biecht steekt men haar op en rookend spreekt men nog eenige con- solatiewoordjes, raad, en '11 praatje over alles en nog wat. Zonder tabak zouden Missionarissen nog gauwer „op" zijn, dunkt me. „Het rooken is 'n mensch zijn behoud, Hij is gezond en hij wordt wel oud. Want, geloof me, de ziekelijke magen Die kunnen geen pijpje verdragen." In dien geest zong de leuke Pater van Meurs, en die kon het „eiges wel wète." Ja, zij is ons behoud, vooral die sterk-geurende Borneo-tabak, doch daar kan ik wel een apart briefje over schrijven, dus tot 'n volgenden keer, dan laten we de vredespijp rondgaan Allen een trekje en dan „open schaal". Aecoord van Putten I t.t. J. STAAL Pr. Miss. De z.g. „dubbele boekhouding" in de Duitsche diplomatie. Dr. Pius Dirr, voorzitter van de demo cratische fractie in den Beiersohen Land dag en eveneens voorzitter van de door den Landdag benoemde commissie tot on derzoek van de Beiersche documenten over den oorlog en de Duitsche buitenlaïidsche politiek, bestrijdt in de „Mjinchener Neuos- ten N ach rich ten" het standpun t van de on langs geschorste „Münchener Morgenposl" welke had beweerd, dat in de dagen, die aan het uitbreken van den oorlog voor afgingen, de waarheid niet in de officiecle stukken, maar wel in particuliere brieven tol uiting kwam. Enkele tegenstrijdigheden in het bekende rapport van von Schoen aan het Beiersche departement vaai bui- tenlandsche zaken, zouden hier het bewijs van-hebben gegeven. Van dit -alles kan volgens dr. Dirr geen sprake zijn. Wel li ebben de Beiersche ge zanten, afgezien van hun gewone rappor ten ook af en toe particuliere brieven of rapporten aan den minister-president of aan politieke personen gericht, maar dit komt bij de gezantschappen van alle staten voor. De archieven van het Beiersche de- parlement van buitenlandsche zaken en van het Beiersche gezantschap te Berlijn geven geen aanleiding tot het vermoeden, dal alleen in dergelijke particuliere rap porten de waarheid werd gezegd, terwijl de andere slecht dienden om de open bare meening* te misleiden. Als voorbeeld van een dezer rapporten publiceert dr. Dirr een rapport van dr. Muckle, den revoluliegezant van de Beier sche regeering te Berlijn. Dit rapport is gericht aan minister-president Kurt Eisner en dngteekent van 18 December 1919. Dr. Muckle zegt dat hij op 18 November een lang. onderhoud heeft gehad met Maximi- liaan Harden. Deze was wanhopig en zoo wel hij als Muckle waren van meening dat de leidende regeeringspersonen te Berlijn onbekwaam waren de groote vraagstukken vali het oogenblik op le lossen. Men had zelfs den indruk dat het ideaal van het so cialisme deze regeeringsmannen koud liet. Ehert, zegt Muckle, is een oprecht, plichts getrouw mensch, maar hem ontbreekt de heldere blik en de zelfstandigheid in het beoordeelen vna toestanden en het politiek instinct dat een voorgevoel heeft van het komende. Erzberger is de Zuid-Duitsche Scheidemann. Hij is erg vlijtig, maar met al zijn vlijt is hij niet tegen zijn taak opge wassen. Hij is de kleine burger zonder diepe ontwikkeling. Muckle en Harden meenden verder, dat de reactie in aantocht was en dat er 'ook van den kant van Liebknecht groot gevaar dreigde. Zij gaven Liebknecht gelijk, dat hij de revolutie als onvoltooid beschouw- e. Maar indien Liebknecht de dictatuur van et proletariaat verlangt en het terro- nsme ophemelt en daardoor invloed" op de massa verkrijgt, is er van vrede nog geen sprake en kan men er'veeleer op rekenen, dat de entente zelf met ijzeren vuist de orde zal komen herstellen. Muckle en Har den waren er ten slotte van overtuigd, dat alle heil slechts uit Zuid-Duitsehland koil komen, want de Zuid-Duitsehers vormden oen vast middenpunt in de beweging en zij beschikten over machtsmiddelen, die de si tuatie zouden kunnen ophelderen. Muckle en Harden meende nu, dat om het revoiutionnaire vuur weer te doen op laaien, men- moost verlangen dat alle ge heime documenten zouden worden gepu bliceerd; de schuldigen moesten worden gearresteerd en bovendien moest een staalsrochtbank worden opgericht. Hier door zou Liebknecht heel wat aain invloed verliezen Verder moest men trachten de regeering van de onbekwame elementen te zuive ren. Er moest een rij-ksregeering worden gevormd, die uit overtuigde, sterke, ont wikkelde mannen bestond, en die ook in de oogen van den vijand genade zou vin den. Men kon zelfs overwegen of het niet verstandig ware ook Liebknecht op te ne men om hem, „die zoo gevaarlijk als bus kruit is", tot een verzoening te bewegen. Muckle sehreef verder, dat, indien de rijksregeering hierin niet ernstig zou tre den, het Zuiden moest dreigen zich van het rijk los te maken. Hij meende voorts nog, dat Karden veel voor Duitschland op de vredesconferentie gedaan zou kunnen krij gen en hij vroeg wat de Beiersche regee ring ervan dacht, Harden als gedelegeer de te sturen. BURGEMEESTER MAX EN HE VLAMINGEN. Do Vlaamsche bladen der hoofdstad wijden vinnige artikelen aan het ver bieden der Vlaamsche hetoog-ing van 28 Augustus door den Brusselsehen burge meester. De katholieke Standaard stelt vast, dat de burgemeester van Brussel het door hem gegeven woord heeft ge broken. Hij heeft tot dusver alle be toogingen laten gebeuren van alle poli tieke partijen, van werkloozen, van je neverbazen. Ondanks het protest van de deftige lieden, heeft hij den karnaval hêringébra'cht op éen oogenblik dat nog de rouw werd gedragen om onze doo- den. Alleen den Vlamingen wordt het recht van betoogen ontzegd. De Vla mingen weten nu Wat het gegeven woord van den burgemeester van Brussel waard is. Het is echter heel duidelijk waarom de heer Max zoolang heeft ge wacht om de betooging te verbieden. Do Brusselsche Franskiljons hadden gehoopt, dat de optocht een fiasco zou geweest zijn en was het een fiasco ge- weet, de betooging zou zonder twijfel toegelaten zijn geworden. Dan had men op de enkele honderden Vlamingen oefe ningen van de politie en de Frans kiljons van 11 Juli kunnen herhalen. Maar de laatste dagen verijdelden die hoop. Donderdag waren reeds meer dan 300 maatschappijen, waaronder meer dan 30 muziekkorpsen ingeschreven. Met tien duizenden maakten de Vlamingen zich bereid om naar Brussel te komen. Het was een Vlaamsche triomf. Het mocht niet wezen. Uitgesteld is niet verloren. Ook het liberale Laatste Nieuws ge waagt van oen kleinzieïigen en onwaar- digen maatregel. De Vlamingen mogen dus in do hoofdstad van hun land voor hun recht niet opkomen. Dit verbod, on waardig van een vrij land, zal de ver ontwaardiging van alle Vlamingen op wekken. Niet ongegrond is het vermoe den dat er hier sluwe berekening van de stadliuisbazen in het spel is. De politie van den heer Miax, die beweert te weten dat de betooging tct wanordelijkheden aanleiding zou geven, moet ook wel vernomen hebben, dat de betooging schitterend zou gelukt zijn en juist daarom mocht» ze voor de vijanden van onze taal niet plaats hebben. De onwetenden en Onverschilligen mochten niet vernemen, dat het Vlaamsch he- wustzijh bestaat en het moet de laste- raars toegelaten zijn hij voortduring de Vla&irigen to kleineeren. De Vlamingen zullén onderzoeken, wat hun te doen staat. Zij zullen het antwoord niet schul dig iblijven. DE HULP AAN RUSLAND. Naar de Rheinisch-Westfaalsche Zei- tung uit Riga verneemt, zou men over eengekomen zijn, dat de overeenkomst nopens de Amerikaansche hulp aan sow- jet-Rusland Maandagochtend op 't Leti- sche ministerie van buitenlandsche za ken .geteekend zal worden. BehaLve de bekende voorwaarden heeft men Vrij dag vastgesteld, dat de Amerikaansche steuncommissie de zorg voor een miljoen zieken en kinderen op zich zal nemen. Blijkt do stounverleening succes te heb ben dan kan het werk uitgebreid wor den. De sovjetregeering stelt hot trans port in de havenplaatsen aan handwerk lieden en ziekenhuispersoneel beschikbaar en neemt op zich onverwijld nauwkeu rige opgaven te verstrekken nopens de noodlijdende districten. De keus van de streken, waar dé hulp verleend zal wor den, wordt aan de Amerikanen overge laten, terwijl het gebruikmaken van de goederen der steuncommissie door de roo ds gardes of de sovjets tot het afbreken van do stennverleening leiden zal. Bij deze laatste voorwaarde .heeft Litwinof gedaan trachten te krijgen, dat ambte naren of bedienden der sovjetregeering op de verzending toezicht zouden uitoe fenen, doch dat is hem niet gelukt. Er zullen geen lieden, die in dienst der sovjetregeering staan bij de verzending worden geduld Te Riga hebben Brown en Litwinof de voornaamste bepalingten van de Ame- ïikaansch-Russisehe overeenkomst betref fende het vorleenon van hulp door het Relief Comité vastgesteld. Volgens deze zullep de Amerikaansche comité's zich volstrekt niet met politiek inlaten. Van Vhaaii kant verzekert de Sovjetregee ring, dat de zendingen niet voori het legerof voor dé ambtenaren, maar uit sluitend voor zieken en kinderen zullen worden bestemd. De Amerikanen zullen vplaatójijke comité's oprichten, waarin sowjet-vertegtenwooi'digers zetelen. Inge val van epidemie nemen de Amerikanen de sanitaire controle in de geteis terde streken over. De sow jet-regeering draagt de kosten voor het vervoer van de havens naar het hongergebied, zoowel als die van den teclmischen en genees kundigen arbeid. Zoodra de sowjet-re- geering een bepaling van de overeen komst niet eerbiedigt, zal de hulpactie worden stopgezet. i.gUt I VRIJ NAAR HET DUITSUi. TWEEDE DEEL. „Ik bemin u en beloof u, u tot een - lukkige, benijdenswaardige vrouw'.* maken, ging Gu'.hbridge voort. „Ik ben rijk, geen uwer wenschen zal onbevre digd blijven, indien u mij vertrouwt en ui het recht geeft, voor u te'zorgen." >vl haar wenschen 1 Wat waren alle geheimen der wereld, als het er om te te doen nijde echtgenoote van een milïionnair le verheffen Guthbridge had haar hand gevat. «Mijn fluisterde hij teeder. „De uwe voor altijd Haar hoofd lustte op zijn schouder en zij keek hem Tet stralende oogen aan. XVI. Dokter Muller stond met een lange bJP in den mond in de open deur van tin koetshuis en keek naar een man, eenige uassen van hem verwijderd, op een houtblok zat en bezig was, een jongen haan volgens de regels der kunst te plukken. „Ik denk, dat is ook niet de eerste vogel, die u in handen valt, Muller „Indien ik ze allen bij elkander had die ik reeds geschoten, geplukt en groo- tendeels ook gebraden heb, zou er een aardig hoopje bij elkander zijn, dokter." De vondeling van Wanda von Bren ner had, na zijn herstel in het huishou den van den dokter een onderkomen gevonden, gelijk het heette als koetsier, maar inderdaad als knecht voor alles, omdat hij, tot iederen arbeid in staat was en naar gelang van de behoefte ÉSܧ£TÖ«DE BÜITEHL. BEfiffflfCTtS, INVAL IN EEN BEDELAARS®ALZAAL. De Parijsche politie beeft dezer diagen oen karweitje op te knappen gelhad, da-l ongetwijfeld voor baar een aangename afwisseling zal gebracht hébben in de meerendeelis ernstige beslommeringen, die haar dagelijks in toeslag nemen. Zij had namelijk een nachtelijk amuse mentsbedrijf van .verschillende „vooraan staande" bedelaars der Seine-slad ontdek! en was met de preltige taajk belast om duit clubje, dat door zijp nachtrumoer den nabnrigen bewoners heel wat overlast be zorgde, uit elkaar te slaan. Iederen nacht kwamen Iheeren bede laars van allerlei stiel Minden, doovcn, lammen enz. ten huize van hun aan voerder, een „blinden man" van professie en diens „half-Iaimime" vrouw bijeen, waar zij hun „zuurverdiende" penningen in brasserij verkwistten. Toen de politie een inval deed, waren de .Jheeren" bedelaars met, hun „dames" heel genoegelijk een fox-trott aan bet dansen. De knikken en ander bedrijfsnia- teriaal stonden netjes in een hoek. Heel gewillig lieten de nachtelijke pret makers bun feestvreugde niet verstoren, maar boden krachtigen tegenstand met bun 'knikken, houten beenen en armen en meer diergelijk bedelgerei. loopjongen of huisknecht dienst deed. „Gebraden?" vroeg de dokter nieuwsgierig. „Zijt gij dar. ook al eens kok geweest „Ook ai, ofschoon ik destijds meer met vlschen dan met vogels had te doen. Ir: ben namelijk zoo wat een jaar kok geweest op een Mississippi-boot. De eerste maaltijd, dien ik klaar maak te, was een meesterstuk," voegde hij er lachend bij. „De kapitein had mij het liefst over boord geworpen, geloof ik." ^„Wat hadt gij dan Joch begonnen Menigeen Aluin in plaats van zout in de soep ge daan „Neen, dat niet, maar iets, dat veel erger was De kapitein was dol op een den en bracht van een plantage, waar wij katoen afgeleverd hadden, t.wee stuks mede, die ik voor hem zou bra den. Wel deed ik wat hij be"Volen had en alles ou goed geweest zijn, indien ik maar niet vergeten had, er het bin nenste uit te nemen. De kap. wierp ze mij naar 't hoofd en schold als 'n Turk. Het laatste gleed langs mijn koude kleeren afik was nauwelijks drie maanden in Amerika en verstond "niet de helft van hetgeen hij zeide." De dekter lachte. „Hebt gij nooit uw geluk beproefd in de goudvelden Mij dunkt dat moest iets voor u zijn ge veest." „Jawel, ik ben in Califorr.ië geweest, juist toen de goudkoorts daar haar hoog sten graad had bereikt'. Een woest le ven Moord en doodslag waren daar aan de orde van den dag.Als men de dat ders kreeg, werden -wel is waar, wei nig complimenten gemaakt, maar het gevaar lokte die roekelooze kerels soms 'n plaats van ze af te schrikken ,En is het geluk u gunstig geweest ..moet .Jan" destijds groote Ten slotte liliezen zij toch den aftocht om- -den volgenden dug vveer ieder naar zijn eigen „werkzaamheden" terug te •kceren. TREFFEND VOORVAL TE LOURDES. De „Semaine religieuste, de Toulou&e" maakt van het volgen,de treffende voorval melding, dat zich te Lourdes heeft afge speeld. Op zekeren middag zagen de bezoekers van dé boven-toa-silteik, die de taJlooae ex- vo-to's aan de muren in-keken. een oor logsinvalide die door zijn vrouw in een wagentje werd voortgeduwd. De man had beide beenen en dien linkerarm verloren. Ondanks zijn beklagenswaardl'gen toe stand, toekende zich een gla-nis van geluk op zijn gezidht af, toen bij de oogen ten hemel hief en in een godvruchtig gebed zijn ziel uitstortte. Na eenige minuten bixklens wees de ge wonde naar een der kapéllen en zeide tot zijn vrouw; „Daar moeten we zijn". Zijn echtgenoote 'boog zich over hem heen en den eenigen hem inog overgebleven arm om den hals zijner vrouw slaande toeeseh hij zich uit het wagentje. Het was een aandoenlijk schouwspel, dien bteklagensiwaardiiigen man niet veel meer dan een mensdhelijke romp op twee stompjes zich te zien voorteleepen tot bij den kapehnuur, waar hij den rechter- ihonil ophief, lei-wijl in zijn hand' een militaire medaille was geklemd. Zonder achte te slaan op de aanwezigen begon hij toen halfluid een gebed tot Maria. Hij gaf uiting aam zijn dankbaar heid, dat hem nog één hand gelalten was oui baar aan tie biedien hetgeen hem het •kostbaarste bezit was: zijn oorlogsonder scheiding, waarop hij zoo fier was. Toen de omstanders dit hoorden, kniel den, zij neer. De soldaat echter zette nu in alle stille, meer met het hart dan mét de lippen, zijn vroom gebed voort, terwijl de aanwezigen aan groote ontroering ten prooi waren. De begrafenis van koning Peter. President Maearijk zal de begrafenis van koning Peter niet bijwonen. Wel zal de Tsjeciho Slowaksche regeering bij de plechtigheid vertegenwoordigd zijn. Deze delegatie zal o.a. een krans neerleggen namens de republiek en een namens Masarijk. Koning Peter wordt heden, Maandag begraven. De begrafenis van den Servi- soiien koning is opgedragen aan de Weenscfhe gemeentelijke begrafenis onder neming. Wel een zonderlinge ironie van het noodlot. Ernest Daudet. f Een telegram uit Pefi&t Dalles, dicht hij Dieppe, brengt de tijding van het overlijden opden leeftijd- van 84 jaar van den bekenden Franschen schrijver en historicus Bnnesit' -Daudet. Da ii de; laat een buitengewoon uilge- (breiidien litlerairen arbeid na. Meermalen werd zijn werk door de Fransche acade mie bekroond, van welke hij echter geen lid was. In 190ó kreeg hij voor zijn „Hi's- toire de Peimigration" den prijs G-oberl. Zooals men weet, was hij de oudere broer van den bekenden schrijver Alphons Daudet en de 'kenners vain den beroemden roman van laatstgenoemdte „Petite chose" zullen weinig vermoed-en hebben, dat Alphons Daudet in dien roman het- leven op het portret van zijn broer had getee kend. Ernesit Daudet heeft vooral in zijn jeugd een moeilijken tijd gekend, daar hij als die oudste van de broers na het over lijden van zijn vader den stand voor de familie moest ophouden. Hij trad in h-et Parijsche litteraire leven gelijktijdig met het in functie komen als historicus aan verschillende officieele diensten en later als directeur van -het „Journal Officiel". Tegelijkertijd «werkte hij med'e aan de meest toekende Fransche bladen, o.a. de „Gauloïs", de „Figaro", d-e „Tem-ps" en het tijdschrift „Le Correspondant." DE REGEERING .EN DE DOMANlA- LE MIJN. Aan de Ministers van L„ N. en H. en van Financiën zijn door hat Hi der Tweede Kamer,. den heer De Jonge de volgende vragen gesteld 1. Is het juist, dat, na de afbreking stukken zuiver metaal hebben gevon den." „Zeker, dat gebeurde nu en dan, of schoon niet zoo dikwijls als de menschen meenen. Ik behoorde in ieder geval niet tot de gelukkigen. Wat ik vond, was doorgaaps even voldoende om lichaam en ziel saam te houden. De woekeraars die in alle benoodigdheden handel dre ven voerden de prijzen der le vensmiddelen zoo hoog op, dat menige arme drommel bij al zijn moeilijk werk letterlijk gebrek leed.... Slechts eens was ik voor.korten tijd in 't bezit van een groote som goud, voegde Muller als tot zich zelf sprekende er bij. „Eene_ rijke ader ontdekt „Neen,"' hernam Muller na eenig dralen. ,,Een"kameraad deed een dom me zet, die hem gemakkelijk met rech ter Lynch in aanraking had kunnen brengen. Die kerel was niet mijn vriend, integendeel, ik kon hem van den be ginne af niet uitstaan, maar wat gaf mij, het hem te zien hangen ?Een paar anderen-, die ook van de zaak wisten, stemdener insgelijks voor, hem te la ten loopen, en onze gentleman maakte zich dan ook, zoo gauw hij kon, Uit de voeten, maar eerst deelde hij met ons zijnwYoonyajUaan goud, die tamelijk, aanzienlijk was. Nu, aan mijn aandeel heb ik niet veel gehad, vier en twintig uren later was alles weg, spoorloos uit zijn bergplaats verdwenen'"' „Zoo gewonnen, zoo geronnen," zei de dokter, wiens voorhoofd 'zich ge- gedurende het verhaal had omwolkt. „En die ontvluchte schurk?" „Ik heb nooit meer iets van hem ge hoord. Vermoedelijk is hij op de een of andere wijze om het leven gekomen." Een poosje zwegen beiden. „Muller," begon de dokter eindelijk, terwijl hij uit zijn mijmering ontwaak te, „ik ben van plan morgen met den eersten trein naar Breslau te vertrekkeh waar ik een paar heelkundige instru ment-en moet koopen. Gij moet mij-dus bijtijds naar 't station brengen." „Dan moeten wij even na vijven ver trekken." De dokter knikte. „Ja, de trein ver trekt twintig minuten over vijven. Op mijn terugreis wil ik in Neundorf uit stappen, om een kort bezoek op Bren- nerhof te brengen. Zal ik de beide da mes, de redders van uw leven, gelijk gij ze noemt, van u groeten „Als het u belieft, mijnheer, en vraag eens of ik bij gelegenheid nj_ap kojnec der onderhandelingen van 1919 tusseben de Regeering en de naamlooze vennoot schap, dié de Domaniale mijn exploiteer^ er, naar- verluidt, in 1923 tusschen par tijen nieuwe onderhandelingen zijn a^m- v'ekhoopt 2. Is bet juist, dat de directie der Domaniale mijn op zekere voorwaarden de loonsverlaging van 1 Augustus jX veertien dagen had willen uitstellen? 3. Zoo ja, zijn de Ministers dan be reid, de strekking en het verloöp dezer onderhandelingen, onder 1, en de door de mijndirectie gestelde voorwaarden, on der 2 bedoeld, mee to deelen? 4. Is het waar, dat, vanwege de „Ko- dibu", namens den Minister van L., N. en H., toezeggingen zijn gedaan, toen de exploitatie der Hoaianialé mijn voor xhaar kolen een hooger bedrag wenschte xte ontvangen, met het odg op de kóst- xbaarder extractie èn bewerking? 5. Zoo ja, is de Minister van L., N. en H. dan bereid, den inhoud en het resultaat dezer toezeggingen rnéle te doe len; alsmede af zij tot uitvoering zijn gekomen? Uitvoer van aardappelen. Het Twee de Kamerlid, de heer Schaper, heeft aan don Minister van L., N. én H. de volgende schriftelijke vragen gesteld: 1. Is het den Minister hekend, dat met name in de Zuidelijke provincies op zeer geforceerde wijze aardappelen wor den gerooid en dat de uitvoer, in het bijzonder naar België, enorme 'verhou dingen heeft aangenomen 2. Zoo niet, wil da Minister daarom trent 'ten spoedigste een onderzoek in stellen 3. Zoo ja, wil de Minister overwegen, of op deze wijze genoeg aardappelen voor het verbruik in ons land overblij ven, dan wel of maatregelen moeten worden getroffen tegen een voor onr' eigen land te grooien uitvoer? 4. - Wil de Minister den uitslag van een eventueel onderzoek an van de «ver- weging bovenbedoeld mededeelen DE? KONINGIN EN DE PRINSES OP DE NOORSCHE REIS. De Koningin en de Prinses zijn 10 dezer te Merok in het Geirangerfjord aangekomen. Alles was wel aan boord. Op 15 dezer werd Drontheim verlaten, waarna het Moldofjord werd aangedaan en een uitstapje naar het Romsdal ge maakt. Ook het Storfjord werd bezocht, bij welke gelegenheid een tochtje naar het Norengdal is gemaakt. Het weder is opgeklaard. j REGELING VAN HET LEVENS- VERZEKERINGSBEDRIJF. 1 Naar wij vernemen is door den mi nister van Binnenlandsche Zaken een nieuw wetsontwerp tot regeling van het Levens verzekeringsbedrijf aan den Raad van State ingezonden, waarbij tevens, wordt inget'-okkei d.e Levensverzekering? noodwet, onlangs opgenomen in het Staatsblad. LANDVERHUIZING NAAR ff AUSTRALIë. 1 De Nederlandsche Vereeniging Land verhuizing, ontving van betiouwbare zijde o.m. bet volgende uit Australië: Dit werelddeel maakt thans uiterst moeilijke tijden door en vooral de boe ren zijn zwaar getroffen. De landprijzen zijn dalende eiv velen zien "de toekomst duister in. Kosteloos land wordt niet ter beschik king gesteld van vreemdelingen (niet- Engelschen). Voor hen is bet bezit van voldoend kapitaal derhalve een" eerste vereischte, om kans van slagen te hebben in het landbouwbedrijf. Daarom is bet zeer de vraag, of het bestede kapitaal niet beter in Neder land had kunnen worden aangewend. Emigratie toch mag alleen worden aan geraden, indien betrokkenen daardoor in betere omstandigheden komen. Het ver werven van een bestaan zonder' meer kan toch niet het doel z-jn. T Door bard werken hebben velen zich aar m haar persoonlijk mijne dankb heid te betuigen," hernam Muller, ter wijl hij zijn werk een oogenblik lie' rusten. „U weet, ik was destijds te zwak en te ziek Om 'het te dóen.'' „Juffrouw Von Brenner zal u zeker met genoegen ontvangen zij -heeft mij herhaaldelijk naar u gevraagd. Indien gij wilt, kunt gij meegaan. Misschien hebt gij in Breslau nog kennissen, die gij kunt bezoeken, terwijl ik'mijn in- koopen doe." Muller haalde de schouders op. „Ken nissen genoeg, maar niemand, waar ik zooveel belang in stel om hem, te gaan bezoeken. Doch als u mij mee wil nis- men, zal mij dat toch zeer aangenaam zijn." Dokter Muller had den volgenden dag in de stad zijn zaken vroeg gedaan en wandelde nu naar 't station. Hier vond hij reeds zijn beschermeling, die, met- de handen in de broekzakken, op hem' wachtend heen en weer liep. „Heidaar riep de dokter, „al hier „De trein zal dadelijk komen," her nam Muller, „daar is hij al." - Een half uur later gingen beide man nen langs den weg, die van Neundori naa? RroUpftrhof leidde. (Wordt vËivof^dJ

Kranten Regionaal Archief Alkmaar

Noord-Hollandsch Dagblad : ons blad | 1921 | | pagina 1