De drie kersepitten.
De houten huzaren.
Sk
Dt H. Hli on.
•n di H. Dominions
Chrlctu» nnblddind
s raKi
MHK
few
vernamen
genezen.
bijtijds dat kapitein Fouster vroeger, om
MARIA IN HET KINDJE
Cima da Conegliano
DRIEKONINGEN
Naar een schik erij van Veronese
bestelde ,’n kar
bonade en een
HET MAGNIFICAT
Naar een schilderij van Botticelli, (f 1510)
de bewuste bode
en bracht een
tweede uitnoodi-
met de
pen bezit je toch ruimschoots. Boven-
jï--t-irt1t’Sl-
ik geloof zal menig meisje in
haar
heeletnaal
liefdesdrama is en
dat die, door jou
reeds vergeven
stommerd helaas
ook niet bestaat.
Daar jullie je
echter buitenge
woon sterk voor
l
voldoen.
,j eenvoudigen kandelaar
verspreidde een spaarzaam licht door
1
de forsche donker eikenhouten
meubelen, welker toekomst geslachten
ver te zoeken zou zijn.
Machtig groote schilderijen met
heroïsche figuren gaven aan *t interieur
een somber aanzien. Voor drie maanden
in October, had de oude officier juist
zijn drie en zeventig-jarigen leeftijd
bereikt. Hij bezat familie noch ver
wanten, terwijl zijn vrienden dood, of in
vreemde landen verbleven. Zijn hoofd was
biina eeheel kaal en slechts enkele witte
meisjes bestaan had, want dan is hun
hoop steeds ijdel geweest.”
Sir Crown, een tip-top aristocraat aan, dan kunnen wij het beter,” en het
j _f__jetr- -i - a.
„Maar heb je nooit idee gehad om een
eigen home te stichten, me dunkt jou
hart is net van 'n dusdanig formaat, om
een uitstekend huisvader te zijn. Dan
zou je nou ook niet op dezen heiligen
kerstavond, terwijl ieder in den huise-
lijken kring zijn heerlijkste genoegen had
„Hoe moet ik dat begrijpen?” vroeg ik.
„Wat beteekent dat „Dat beteekent,”
antwoordde de brenger ernstig, „dat mijn
vriend u vergeven heeft, hij is dood.”
Geruimen tijd heerschte er stilte in
De vuurgloed was ver
minderd en de sigaren waren uitgegaan.
„En het meisje vroeg Dr. Pennson,
„Het meisje,” antwoordde sir John,
„trouwde den dag nadat ik weer recht
op het leven had gekregen met een
schotsch edelman. Toen wist ik, dat
Zeide ik in stilte. Want wanneer het geluk een gezin te hebben voor mij
Knus zaten ze om het knapperend haard
vuur van de gezellige heerenkamer.
Buiten joeg de sneeuw in dichte vlokken
te donker uitziend
man, gekleed in ’n
oude afgedragen
overjas. Hij zette
zich bescheiden
aan een naast ons
tengewoon verzot
geweest op lief
desdrama’s en nu
op dezen Kerst
avond juist in een
stemming „de
stommerd want
zooeen is er altijd
in zoo’n drama
leeds bij voorbaat
te vergeven.”
„Laat ik je
even zeggen,”
antwoordde Sir
en
jeug- stuurd, dat zij zichzelf
_.w_1 1-
mij weg. Ik leefde voorzien, terwijl ik mij persoonlijk
gelijk iemand wiens iedere maand van hun omstandigheden
dagen gételd zijn, op de hoogte stel.
Ik was ernstiger „En dit doe ik liever,” aldus vervolgde
de gastheer terwijl hij weer geruisch-
deur en het gordijn sloot,
„dan, zooals ik verwacht had, het heilig
Kerstfeest te zullen vieren van iedereen
overvloed zooveel mogelijk armoede
1—..
lui trok ik mij geheel terug en
slechts den omgang met ernstige dej,
mannen. Mijn eenzaamheid drukte mij
echter zwaar en graag had ik een gezin
gehad, waar kleine, lieve bengels om
mij heen ravotten en stoeiden. Ik kreeg een
meisje lief, wonderschoon van uiterlijk en
een lief karakter, welke ook mij hare liefde Het was in den kerstnacht van het
-deed blijken. De omstandigheden waarin jaar 1792 toen Jozef Mirtz, oud-kolonel
ik mij bevond had ons te samen gebracht van het keizerlijke leger, in zijn breeden
en zij wachtte slechts op mijn aanzoek. leuningstoel naast den hel flikkerenden
Mocht ik haar echter vragen om haar juno-haard zat en zich verdiepte inde
misschien den dag na ons trouwen als een „Gesprekken met dooden.” Een^was
jonge weduwe achter te laten? Ik wachtte kaars in een
met steeds stijgend ongeduld het weten verspreidde een spaarzaam licht door
en toch niets te weten maakte mij bijna de sobere, doch oermassieve kamer en
krankzinnig. Die gruwelijke spanning moest over de forsche donker eikenhouten
toch eens een einde nemen 1
En zij kwam. Na iaren vervoegde zich
wederom de vriend van den kapitein aan
mijn woning. Lang genoeg had ik mij op
diens komst voorbereid en toch sidderde
mijn hand toen ik den brief in ontvangst
nam en reeds aan den buitenkant den har
den inhoud voelde. Haastig verscheurde ik
het omhulsel Daar lag de derde kersepit
en bovendien een geheel wit papier zonder
om de wond te
1 aten genezen.
Week na week schenken,
en maand na
maand ging
voorbij en ik
hoorde niets
meer van den
kapitein. Doch
de i
eenigszins
stemming
bracht.
Er kwam ’n nieuwe
ders, dan het knetteren der houtblokken gast binnen een groo-
en het rustig uitblazen van den rook te donker uitziend
door de vier reeds grijze heeren.
Er vftrd geklopt. Een bediende in
livrei trad binnen.
„Mijnheer, de chauffeur vraagt of u
hem vanavond nog noodig denkt te heb
ben of dat hij den wagen naar de garage staand tafeltje en
kan brengen
„Nee, James, zeg hem maar dat hij TOnauc C1
met jullie Kerstmis kan vieren en den glas bier,
wagen maar weg brengt 1” zei Sir John 7"
Hennessy.
De bediende boog en vertrok.
Even keerde de stilte van daar straks dageten
weer terug totdat Dr. Pennson plot-
seling tot den gastheer de vraag richtte
„Vertel
getrouwd bent Alle goede eigenschap- der,
pen bezit je toch ruimschoots. Boven- ker
dien was je geheel onafhankelijk, en tegen i
naar ik geloof zal menig meisje in geloof
stilte gehoopt hebben, dat jij haar eens in de drie das
zou vragen. warm eten eet. f
,,’t Zou jammer zijn,” meende de aan- eens hoe langiaam
gesprokene, „als er een dergelijk soort kauwt om toch maar zoolang
meisjes bestaan had, want dan is hun mogelijk het genot van dat
hoop steeds ijdel geweest.” stukje vleesch te hebben. En
tenminste tot nog toe," vulde wat een kleine slokjes bier 1 Nee
-• a i i tt1
terwijl hij de asch van zijn sigaar nipte, glas opheffend dronken wij in een teug
den fonkelenden inhoud op.
De vreemdeling scheen deze spottende
opmerkingen niet te hooren daar hij niet
van zijn bord opzag, totdat een kersepit
van mij 1—
Hij wierp een snellen blik c
2—1 blijkbaar direct den scl
vindt, een stel oude weduwnaars en Hij zei echter mets, bukte zich naar den
dergelijk soort moeten uitnoodigen om
een kerststemming te verwekken. Het
eerste is mij tenminste altijd veel ver-
kieslijker voorgekomen.”
„Ja, mij ook, zei Sir John kalm, „en
zeer zeker zou het ook zoo gegaan zijn
als.... ik slechts gekund had.”
van kinderen blijven houden. Kijk
maar,” zeide hij terwijl hij naar den
anderen kant van de kamer liep en
een dik groen gordijn optrok, dat voor
een zware eikenhouten deur hing
traden naderbij en bij hetgeen zij aan
schouwden werden zij tot in het diepst
stond midden in een ontzaglijke Kerst
boom waaronder een
Honderden
hebben? Kom nou toch als te blieft.”
„En toch is 't zoo. Ondanks het feit,
dat ik tot over mijn ooren verliefd
was en ik ook wederliefde vond on
danks dat ik rijk en onafhankelijk was
en toestemming zou krijgen van haar
ouders kon ik niet tot dien groeten le- - ,r
vensstap overgaan. Ik zal het jullie gangers, natuurlijk tot stijgende vroolijkheid
mededeelen, als je er belang in stelt.” --4— M-
„Nou als je het nog kan herinneren dan
graag,” zei sir Crown, het type van 'n fleg- scheiden maaltijd geëindigd en stond op
matieken Engelschman.
Zijn armoedig
ui terlijk en zijn
eenvoudig mid-
i wekte
jg totdat Dr. Pennson plot- den spotlust op
den gastheer de vraag richtte van ons drietal.
eens John, waarom jij nooit j.Een hongerlij-
een pennelik-
fluisterden wij
tegen elkander. „Ik
f dat hij slechts
ernstig kapitein maakte
een buiging en
verdween. De
wond genas snel.
Een maand
en
zijn kleine inkomsten te vermeerderen les
in het schermen, en als een buitenge
woon bekwaam schermleeraar bekend stond.
Daarom besloot ik toch maar tot de pisto
len een schot was ook trouwens eerder
voorbij.
Toen de ontmoeting .plaats had lootten
wij. Ik was gelukkig aan mij was het eerste
schot. Ik trok af en.... miste. Toen hief
de kapitein zijn revolver op en vuurde met
beter gevolg de kogel ontnam mij mijn
linkeroorlelletje. Toen ik mijn hand naar
het gewonde oor bracht schoot onwillekeu
rig de gedachte door mijn hoofd „Precies
op dezelfde plek had de eerste kersepit
den kapitein getroffen; of de beide andere
schoten op dezelfde plek zouden treffen
Voor heden was het echter genoeg. De
tafel waardoor wij ineens stil
werden. Zijn
kender en zijn
den te zijn. Hij knoopte zijn overjas los en
i van Een maand ging
Met ijzige kalmte, die bij zul- voorbij en ik
hoorde niets meer
van den kapitein.
Ik herademde
reeds en tot
groote vreugde
van mijn vrienden
“t weer
kaartje te overhandigen De kapitein maak- vroolijker te wor-
ig en vertrok zonder een den, precies als op
Toen kwamen wij weer den dag in het res
taurant.
Daar verscheen
op een
schijnen te in-
teresseeren, wil ik uitstekend scherpschutter
je niet langer in was.
het onzekere la- Reeds den volgenden morgen zocht een
ten- vriend van den Kapitein mij op en overhan-
Eerst moet ik digde mij een brief welke een uitnoodiging
jullie echter even tot een tweegevecht en de eerste ker-
mededeelen, dat sepit inhield. Vanwege de toenmaals gel- opwachten. Zijn
die afschuwelijke dende z.g. eer dorst ik niet te weigeren, vroeger lijdeAhad
gewoonte vaneen hoewel het mij zeer moeilijk viel, om het
duel nog bestond, volle bezit van mijn gezondheid en het be-
waarbij de wet het heer over een groot vermogen, in de waag-
zels toeliet voor schaal te stellen, tegenover de -L
zijn gekrenkten misschien levenslange invaliditeit, terwijl
eer satisfactie te ik ook heel veel kans had in
vragen. Mais voila Ik zal nauwelijks zes g]
en twintig jaar zijn geweest, toen ik plotse- k,
voort langs de witte straten, waarop Img mij zelf in het bezit zag gesteld van een
- a-i—i-j-iontzaglijk vermogen, en zooals dat meer
malen gaat, sprong ik verduiveld royaal
met het zoo pas verworven geld om.
Op een goeden dag had ik twee van mijn
i 7- j mee fe
gaan dineeren, in een _yan de beste
j waren
het dessert bezig,
extra havanna dubbel behaaglijk. toen de ruimschoots genotetf a
Rustig kringelden de rookwolkjes wijn zich deed gevoelen en
naar het donkere eiken plafond waarop ons in een
uit den haard 'n breed lichtschijnsel luidruchtige
werd geworpen.
Geruhnen tijd hoorde men niets an-
;elijk iemand wiens
L
was ernstiger
en beter geworden.
En al moest ik volgens loos de
mijn stand leven, geen
enkel feest kon mij meer
bekoren en ik trok mij ge- verlaten, in een kil plekje grond ver
heel uit de wereld terug. Daar buiten de stad, wat misschien gebeurd
zou zijn, als God niet tussdhenbeide
zou zijn getreden. Op Zijn geboorte
r Zijn arme kleinen
met~een blij hart te laten zingen „Eere
en vrede
hem dat verhin
derd. Maar thans
was hij weer in
zooverre hersteld
en wilde geen
donker eng oogenblik wach-
ten aan de eer te
w Met angstige voorgevoelens begaf ik mij
derTkapitein op het pistool geden- naar de bestemde plaats en het verloop had het vertrek,
en dezen. Ik herinnerde echter nog plaatk precies zooals ik mij dat had voorge
steld De kogel van den uitstekenden
ik ieder oogenblik uit de wereld
zou kunnen scheiden, en alles zou
moeten achterlaten begon ik met mijn dank ik hem nu door
overvloed zooveel mogelijk armoede en
ellende te lenigen. Van lichtzinnige jonge- zij God in den hooge,....
zocht op aarde den menschen van goeden
degelijke wil....
Jozef Mirtz, oud-kolonel
van l
leuningstoel naast den hel flikkerenden
inpersende vlokken bewees, dat er leven-
kwamen. Men voelde zich dan ook bij
een heerlijk vuur, in een
kamer met een dampend glas rum en
een extra havanna dubbel behaaglijk.
iedere stap van den enkelen wandelaar,
die zich hierover voortspoedde, Werd
gedempt en slechts het kraken van de
inpersende vlokken bewees, dat er leven- oo
de wezens door het sneeuwgordijn aan- Vrienden geïnviteerd om met mij
w» _a
gezellige restaurants van Londen. Wij
reeds aan 1
toen de ruimschoots genoten'
geld
pas
heerlijk vuur, in
den fonkelenden inhoud op.
i niet te hooren daar hij niet
oord opzag, totdat een kersepit
hem aan het linker oorlelletje trof,
wierp een snellen blik op ons drieën, en
blijkbaar direct den schuldige ontdekt.
i
grond, raapte de kersepit op, wikkelde
haar in een stukje krantenpapier en stak ze
in zijn zak. Deze rustige manier van doen,
over de hem aangedane beleediging vermeer
derde niet weinig onzen overmoed en wij
schoten in een hartelijken lach, terwijl ik
de vermeende aardigheid verder doordreef
„Wat 1? Jij zou niet hebben kunnen en een tweede kersepit naar den vreemde-
trouwen, terwijl je slechts even had te ling wierp. Deze trof hem aan den rechter-
kikken, om een volmaakt huisgezin te elleboog doch zie ook zij werd ingepakt
hebben? Kom nou toch als je blieft.” en weggeborgen.
Alle goede en slechte dingen bestaan in
drieën en dus na eenigen tijd slingerde ik
weder een pit naar hem en trof hem op de
linkerborst. Zonder een spier van zijn ge
zicht te vertrekken werd ook deze pit op
dezelfde manier opgeborgen als haar voor-
van ons drieën.
Ondertusschen had hij echter zijn be-
bij thans van zijn pensioen moest leven. „Ik
mijncelibaatschap haald”, mompelde ik, toen ik,dat hoorde, tweede kersepit.
een F
en
gestalte scheen indrukwek~
blik beteekenisvoller gewor-
daaronder bemerkten wij de uniform
een officier. F'
ke gelegenheden verschrikkelijker is dan de
grootste woede, overreikte hij zijn verbluf
ten beleediger zijn kaartje waarop zijn wo
ning en de naam „Kapitein Fouster” ge
drukt stond. Wat bleef mij, die inmiddels
geheel ontnuchterd was, anders over, als
den zeldzamen gentlema’n eveneens mijn begon ik
I
Hennessy, „dat ’F’ te een lichte buigin|
*•*-** geen woord te spreken,
wat tot onS zelven en Wij ondervroegen den
kellner over den zoogenaamden vreemde
ling.' op een goe-
Wij vernamen toen, dat hij langen tijd den dag wederom
met eere gediend had; doch' wegens ziekte dc
zijn ontslag had moeten nemen waardoor en bracht
i
wilde dat ik geen grap met hem had uitge- ging
Wij hoorden echter verder, dat hij een De kapitein was
op het pistool in het korte
schrijven buiten
gewoon hoffelijk.
Hij betreurde het,
mij niet vroeger
te hebben kunnen
gevangenis of
iditeit, terwijl
«en
;raf te komen. Als uitgedaagde had ik de
:eus der wapenen en vorderde, de handig
heid van g
kende, den degen. Ik herinnerde echter nog plaats precies
schutter verwondde mijn rechter elleboog na een poos,
op zeer pünlijke wijze.
„Was de arm nu maar stijf, dan had ik een
uitstekend voorwendsel om iedere
verdere vordering af te wijzen,”
de derde kogel denzeïfden niet weggelegd was, al ben ik altijd veel
weg als de derde kersepit J
nam, dan was jeugd en
liefde, geluk en vermo
gen, licht en leven voor een dik groen gordijn optrok, dat
goed verdwenen.Want een zware eikenhouten deur
dan zou mijn hart welke hij opende. De drie oude heeren
doorschoten worden.
Ik kreeg ruim
schoots den tijd van hun ziel ontroerd. In een groote zaal
berg van ge-
kinderoogen
aanschouwden het schitterend geflonker
en luisterden naar schoone vertellingen,
welke hun door 'n dame werden gedaan.
„Ziedaar,” zei Sir John. „Ieder jaar
op het heilig Kerstfeest zijn de 250
armste kinderen van de stad mijn gasten,
innerlijke Alsdan steek ik ze van top tot teen in
vrees verliet mij het nieuw en krijgen alles wat zij wen-
niet meer, en schen. Den ouders wordt zooveel ge-
dreef alle jeug- stuurd, dat zij zichzelf en ieder van
dige overmoed uit hun kinderen van het noodige kunnen