Aardappelproefvelden 1932
5!ffjsr&sïïs;sss^sssst
iriSttSir-i* «r asuft'sa-2L
Het witte doek
FEUILLETON
Onschuldig verbannen.
srs SETgSSid, «=.- »u. mi ja**-*
sterkere mate op onzen uitvoer van land- en
tuinbouwproducten zal hebben, wordt tevens uit
voeng mcdedeeling gedaan.
E<eze publicatie moet als een voorbereiding be
schouwd worden tot den strijd, dien voor onzen
geheelen land- en tuinbouw tegen bet in meer
dan een opzicht zoo gevaarlijk insect gevoerd zal
worden. Met de organisatie van dezen strijd zal
weldra een aanvang gemaakt moeten worden.
Het bovenstaande is een vrijwel woordelijke
weergave van het voorwoord bij de nieuwe Me-
dedeeling van den Plautenziektenkundigen dienst
die verschenen is onder no. 68.
Omdat dit geen gewone mededeeling is zooals
er jaarlijks eenige door den plantenziektenkun-
digen dienst worden uitgegeven, maar zooals
het voorwoord zegt, meer een vooruitlooper van
de Propagand adie gemaakt zal worden om te
zorgen dat wij in ons land min of mieer gewapend
zijn als de Coloradokever onverhoopt zijn intre
de in ons land mocht doen, vonden we het wenj-
schelijk even in de verschillende couranten te wij
zen op het verschijnen van dit geschrift.
Het is de bedoeling ,dat deze mededeeling m
handen komt van allen die op welke wijze ook
iets te doen hebben met onzen land- of 'tuin- i
bouw.
In verband met den snellen ontwikkelingsgang Ondergeteekende zal gaarne voor toezending
van de Coloradokever is het noodig, dat iedereen zorgdfhgen. Opzending van een kaartje of briefje
weet, hoe dat insect er uit ziet en pok) „welke .g voidoende.
TE HOORN is Donderdag een demonstratieve vergadering gehouden van den Neutralen Bond van
Boeren en Tuinders, waar 800 personen tegenwoordig waren. Hierboven de leiders der beweging. Van
links naar rechts: A. W. R. Muyen te Heemskerk; W. Vennik te Venhuizen, secr.; A. Schermer te
Hoogkarspel, voorz.; A. Hoogland te Sint Pancras; P. Hart te Koedijk en A. Veldrop te Beemster.
maatregelen men te treffen heeft als men zulk
een kever in het veld te zien krijgt.
Het zou bv. absoluut onmogelijk kunnen zijn
het insect uit te roeien als het op een stuk land
slechts een jaar over het hoofd gezien werd. y*
Daarom is het noodig, dat het niet mogelijk is,
dat het insect al is het dan ook maar pen enkelen
zomer onegstoord kan voorttelen. Dit kan voor
komen worden als ieder land- of tuinbouwer het
insect kent en die kennis kan hij opdoen uit
de hierbedoelde mededeeling.
Wel zullen er vele menschen zijn die het ge
vaar waarin we verkeerem, niet al te best besef
fen en die zullen zeggen, moeten we nu schreeu.-
wem voor we geslagen worden, maar men moet de D, e proefnemers waren de heeren K, Kostelijk
medgdeeling iazen>in verhand met het feit, dat de Jnz. en F. Balder te Broek op Langendijk, leer-
kever zich de laatste jaren in Frankrijk zoo snel lingen van den Algemeenen Tuinbouwcursus al-
heflit verplaatst a we ve, d4g«Bjk bihoeu em.e.e daar.
jaren mei hem opgescheept, kunnen zitten. Als Op de perceelen zijn geteeld Zeeuwsche blauwe
we tenminste niet wiikker zijn. naast Furore, Bobijn, Friso en Erdgold.
Veel van deze mededeeling zeggen is verder Elk perceeltje was ongeveer 5xi/2 snees groot
piet noodig, het is uitgevoerd op de gewone wij- xEe aardappelen zijn gepoot m het begin van
ze, dat wil zeggen, goed en natuurgetrouwe af- xApril.
beddingen van het insect in verschillende stadia Alle soorten groeiden best. Het zuiverst wa-
De ambtenaar bij den Plantenziekten-
kundigen dienst
VAN HEBWIJNEiN.
Sint Pancras.
Evenals voorgaande jaren zijn in 1932 aardap
pelproefvelden aangelegd, waarop Zeeuwsche
blauwe werden vergeleken met soorten, die on
vatbaar zijn voor de aardappelwratziekte
HET PAKKEND SLOT.
de lade.
Moeten jullie luisteren. D'r was een meneer
die natuurlijk vond, dat z'n vrouw teveel de baas
speelde en die stakkerd voelde zich vreeselijk tekort
gedaan, zooals ze doorgaans allemaal denken. Nou,
en toen werd zijn goeie vrouw ziek en ging dood;
tenminste dat dachten ze. 't Mensch zou reeds be
graven worden. Maar 't geluk wilde, dat de bidders
^a^gnd^|^neen^er6styImi"van'he^anSlejtrap^-
De Mama van Dirk de Goot had reeds eenige gah ^^^^st^rfkamS. Tabtoku^de schijV
doode verrees weer.
vam ontwikkeling zijn bijgevofegd.
TWe wekken alle tuinbouwvereenigingen op een
exemplaar ervan aan te schaffen ter voorlichting
van de leden. Alle land- em tuinbouwonderwijzers
moeten het natuurlijk bestellen en verder ieder
die eenig belang stelt in onzen va&erlandschen
tuinbouw of landbouw.
Het boekje kost slechts 20 cent twintig et.
franco thuis.
ren Bobijn en Furore. In de Erdgold kwamen
nogal topboutzieke planten voor,, die echter tij
dig zijn verwijderd.
Die Zeeuwsche blauwe stierven het eerst af,
daarop volgden Furore, Friso en Erdgold.
Geen van beide peroeelen is bespoten tegem de
aardappelziekte.
Wij laten hierbij de opbrengsten met nog eeni
nige korte aanteekeningen
Aanteekeningen
Waren bij het rooien uitgeziekt. Smaak niet best.
Bij het rooien enkele zieke knollen. Na het rooien
sterk verziekt. Slecht 200 kg overgehouden. Smaak
best.
Enkele zieken. Smaak goed.
Veel kriel en drielingen. Bij het rooien enkele zie
ken. Smaak best.
Bij het rooien enkele zieken. Grove knollen. Smaak
niet best,
PERCEEL VAN DEN HEER F. BALDER.
Z. Blauwe
Furore
Robijn
Friso
Erdgold
Haast alles verziekt.
Na 't rooien erg verziekt. Smaak best.
Bijna vrij van zieken. Smaak goed.
Geen zieken.V eel kriel en drielingen. Smaak best.
Bijna geen zieken. Smaak matig.
ZESDE HOOFDSTUK.
De jonge graaf was gedurende vele weken zeer
ziek en dnswijis vreesde de ouae Aminka, dat naar
zoo vaas oepioeiae bekwaamneid in dit g-vai niets
zou vermogen, dat naar patiënt sterven of voor
zijn geheele leven ziek zou blfjven. De vocntigneid
en kilheid in het hol der roovers hadden vreesenjk
verwoestend op de anders zoo kracntige gezondneid
en het sterke lichaam van den graaf gewerkt en
zijn lijden was langdurig en smartelijk.
Toen zijn ziekte den noogsten graad bereikt had
en Aminka en Briggs bepaald machteloos waren
om haar te verzaenten of te verlichten, verscheen
weder een reddende engel in de gedaante van
over hem onzen plicht doen en het overige aan de
Voorzienigheid overlaten."
In Juni kwam Lord Kingscourt uit het hol der
roovers vrij en nu was het September, toen hij het
bed verlaten en, hoewel moeielijk, door de Kamer
kon gaan. Zijn jeugd en zijn krachtig gestel hadden
eindelijk de overwinning behaald, de pijnen hadden
schier geheel opgehouden. Alle lijden was voorbij
maar hij was nog te zwak, en de oude Aminka ried
groote voorzichtigheid aan, opdat hij niet weder
zou instorten.
Den dag, waarop Lord Kingscourt, leunende op
malen haar zoon geroepen, die zich in het zolder'
kamertje had afgezonderd.
Dirk, kom je nu haast?
Waarvoor dan toch!
Of je even wilt koffiemalen. Krijg visite.
Kan niet, werk aan m'n verhaaltje.
Je lijkt wel dol. Help liever je moeder. Je doet
het, hoor!
En Dirk, die het nu eenmaal niet over zijn schrij-
vers-hart kon verkrijgen om zijn goede moeder met
die harde koffieboonen te laten tobben, daalde
zuchtend de trap af, om met sterken linker-arm
den rechter spaarde hij om weer te schrijven
den knarsenden molen een paar honderd malen in
het rond te zwengelen.
Zoo, flink gedaan, jongen. Ja, goed, ga jij nou
maar weer naar je verhaaltje.
Dirk vloog naar boven. Hij had wel eens gehoord,
dat een ernstig schrijver aaltijd een beetje vreemd
behoort te doen: lang stil voor zich uitkijken; dan
kalm de niet schrijvende vingers door het haar
strijken; opstaan; eenige passen heen en weer
loopen; even naar niets kijken; oogen sluiten en
weer gaan zittendan kwam de inspiratie, en
daarvan moest je 't hebben.
Hij had reeds eenige kladjes voor elkaar, maar
het „pakkend aot was voor hem de groote moei
lijkheid. Al vijf en twintig maal had hij „gek"
gedaan en nog liet dit hem in 't onzekere.
Tijdens het nspiratie-uur was de verwachte viste
gekomen.
Zuster en zwager en nog een nicht, de andere
was met haar broer verhinderd.
Onder duizenderlei vragen naar- en mededee-
lingen betreffende den familiewelstand, kwam ook
de informatie naar Dirk's voornemen als hij binnen
eenige weken de burgerschool vaarwel zou zeggen.
Hij wil schrijver worden, spotte mama.
Als op commando wendden de drie visitehoofden
zich naar mevrouw de Goot.
Schrijver? Stoof zijn tante op, -
hebben ze toch schrijfmachines voor?
O ja? Doene ze dat nou ook met de machine?
Nou, dan zal ik 't hem gewoonweg verbieden. Zoo
zoo. Ja, dat dacht ik ook al. En die arme jongen zit
er buiten z'n gewone schoolwerk zich gek op te
prakkizeeren.
Is hij nu wéér bezig? vroeg zwager.
Nou en óf. En nou moeten jullie eens hooren.
Ik heb zoo'n verhaal 'm meegenomen en hier in de
lade liggen, 'k Zal jullie eens voorlezen.
Nee, laat dat maar, oordeelde oom.
Stil jij nou. Wees niet zoo vervelend, bitste
oom's wederhelft. Zeg, lees 't maar eens voor,
als je wil. 'k Vind 't juist erg interessant.
Doe het nou niet! protesteerde oom nogmaals.
Doe het nou wel! blèrde tante met een ver
nietigenden blik.
Nou dan. ik zal je maar vertellen hoe het
Maar nu 't vervolg, vertelde tante. Drie jaar
later stierf die lieve vrouw weer, maar nu heusch.
En toen de bidders den droeven last opnieuw naar
het smalle gedeelte droegen wat denk je dat die
bedroefde echtgenoot durfde waarschuwen?
Hij zei: Passen jullie een beetje op bij dien
stijl, 't is hier alles zoo nauw.
O, nou begrijp ik 't, zei oom, die stakkerd was
bang dat zij er weer voor drie jaar zou moeten
bijteekenen.
Heeft Dirk dat geschreven? vroegen tante en
het nichtje verontwaardigd.
Ja, zei maar, 't is zijn schrift. Hoe vinden
jullie zoo'n verhaal?
Banaal! zei tante!
Vreeselijk gezoem! vond nicht.
En hoor eens boven je, nu loopt hij een „.pak
kend slot" uit den vloer te stampen.
O, dus het interessante moet nog komen? nep
oom Hij zal dien braven echtgenoot zijn gerechte
straf niet laten ontgaan. Reken maar!
Na deze geruststellende vondst van oom nam het
gesprek een andere wending.
Bij het afscheid werd Dirk uit zijn verhaaltje ge
sleurd om gedag te zeggen.
Dag Dirk. Jongen, doe je best maar hoor, zei
alleen oom, met een stevigen handdruk.
Korten tijd daarna werd Dirk uitgenoodigd om
eens met zijn oom te komen praten.
Jongen, begon deze, als je 't eindexamen achter
den rug hebt, kun je geplaatst worden op t han
delskantoor der firma Wanders Comp., een vriend
van me, die zich buitengewoon voor je zal interes
seeren. Je komt op de plaats te zitten van zijn zoon,
die eerstdaags naar een depot der zaak in Austra
lië vertrekt.
Dirk zag een lichte schemerinig en vroeg ver
baasd
Maar oom, k ben U wel zeer dankbaar, daar
van niet. En toch
Niets te toggen. Neem je 't aan?
Graag, maar de capaciteiten, ziet Ui
Die bezit je. Een jongeman met zoodanigen
levenskijk als ik in jouw verhaaltje heb gehoord..
Pardon, n mijn verhaaltje? Welk, als ik vragen
mag.
Komt er niet op aan. Laat ik je zeggen, dat
je een voorzichtig en vooruitziend handelsman kunt
worden, als de wil er maar is. Nu?
Ik wil.
Dirk moest, thuiskomend, zijn moeder volmondig
toegeven, dat zeker weinigen zooveel succes hebben
gehad met een verhaaltje, dat dit tenslote nog niet
eens was: immers slechts een klad, zonder nog het
„pakkend slot".
Daarvoor -had oom gezorgd.
omtrent mij bezorgd zijn, en ik heb de gastvrijheid
van uw vader zoozeer misbruikt, dat hij zich zal
verwonderen mij nog hier te zien. Ik moet vertiek-
ken."
Alexa ontstelde en wendde haar gezicht af, zoo
zijn trouwen dienaar voor de eerste maal aan tafel dat hij niet kon zien, hoe bleek zij plotseling werd.
kwam, had men tot een feestdag gemaakt. De kamer „Maar aleer ik ga, Alexa," zeide de jonge Lord
was met bloemen versierd, de tafel schitterend ge- met diepen ernst, „moet ik u zeggen, wat dag en
dekt, en Aminka had haar best gedaan in de keuze nacht, droomend en wakend, mijn geest bezig houdt,
en de bereiding der spijzen. Alexa was tot diep m beb je jief> Alexa! Ik bemin je met geheel mijn
haar ziel geroerd en zelfs haar vader, de vreugde
van het meisje deelende, toonde zich vriendelijker
en spraakzamer dan vroeger.
Eenmaal in staat met behulp van een stok te
gaan, vermeed Lord Kingscourt zijn kamer, die hij
zoo lang had moeten houden en bracht meerdere
uren van den dag met Alexa in den tum door.
Toen hij sterker werd, wandelden zij samen naar zacnue> nenieisciie accourueii ue uucu umuumcu ais
Alexa aan zijn bed. Met t oog op den b(toenkei«Ken dg gQlf Qf door de wijngaarden. Des avonds speelde omzweefde haar een koor van engelen met betoo-
toestand van den zieke had haar vadeihaa Alexa op de piano en zij zongen te zamen, terwijl verend gezang. Zijn ernstige woorden drongen diep
lof gegeven dezen te bezoeken en nu meet z« ne hun stemmen verwonderlijk harmonieerden; zij la- in haar ziei en deden iedere snaar van haar hart
grootste gedeelte van den dag bij hem. op naar zamen boeken en beiden maakten in stilte van weeMe trillen. Zij was geheel geluk en zalig-
de opmerking dat hun smaak zeldzaam overeen
stemde.
hart, geheel mijn ziel. Tweemaal heb-je me het
leven gered, dierbaar kind. Wil-je dat ik dit leven
aan je zal wijden? Wil-je mijn vrouw worden?"
Alexa zag droomend naar den grond. Een won
derlijk stormachtige muziek ruischte en bruiste in
haar ooren, die langzamer zwakker werd en over
ging in de liefelijkste melodiën om eindelijk slechts
zachte, hemelsche accoorden te doen naklinken als
zachte, vroolijke manier sprak zij met hem, las en
zong zij hem voor. Zij gaf hem zijn medicijnen, en
als de pijn hem overweldigde en groote zweet
droppels op zijn voorhoofd dreef, streek haar kleine
zachte hand deze weg. Als hij in zijn lijden den
moed opgaf, was een troostend woord van haar,
ja, slechts een deelnemende blik uit haar wonder
vol betooverende oogen voldoende om hem weer
moedig te maken en met nieuwe hoop te vervul
len Haar tegenwoordigheid gaf hem steeds rust
en troost, en was zij afwezig, dan verlangde hij
naar haar met het ongeduld, van een ziek kind
naar zijn verpleegster.
Dikwijls kwamen bij Mr. Strange bezwaren op,
dat hij aan het verzoek van zijn dochter, die thans
Het einde van dit alles was te voorzien.
De aanvankelijke bewondering en vereering, welke
heid en vergat alles om zich heen.
„Je antwoordt mij niet, Alexa!" zeide lord Kings
court na een oogenblik. „Heb ik je verrast?"
Alexa schudde bijna onmerkbaar haar hoofdje;
de graaf voor Alexa kossterde, veranderden weldra maar zij kon niet antwoorden; haar hart was zoo
in een hartstochtelijke liefde, die met den dag toe- vol zoo vol
nam Het was een rein», opofferende liefde, trouw
en sterk, evenals zijn grondstellingen. Niets wenschte
niets hoopte hij dan haar tot gade te maken.
Op een avond, laat in September, ging Lord
Kingscour met Alexa arm in arm op de veranda
op en neer. De maan scheen helder en bestraalde
met haar bleek licht het bekoorlijke landschap.
Alexa was in het wit gekleed en had om hoofd en
hals een witten doek gebonden, waaruit haar ovaal
gezichtje liefelijk te voorschijn kwam. In hr1-
licht had haar schoonheid, haar geheele
ning, iets bovenaardsch.
De jonge graaf zag met een blik op haar neder,
J O Vi KKV\av-i ryrvrv >711
iKan het foor kwaad?" vroeg hij zich zeiven
„Zie mij aan, Alexa, en laat mij het antwoord op
uw gezicht lezen."
Alexa hief haar gelaat omhoog en richtte de
oogen op hem, maar slechts voor een oogenblik
en sloeg ze toen weêr neder. Doch die eene blik was
genoeg om aan lord Kingscourt zijn lot te verkon-
^Hij1 legde zijn arm om haar heen en kuste haar
blanke hand in de overmaat van geluk.
„Mijn! mijn ik!" fluisterde hij.
Schreden in huis deden Alexa verschrikken. In
verwarring maakte zij zich los uit zijn armen.
„Ik had mijn vader vergeten!" riep zij bijna
JJu^dat is niets, Alexa! Willen wij tot hem gaan
en' zijn toestemming vragen?" hernam de jonge
graaf.
„Ik kan hem niet verlaten, Alfred", zeide het
meisje zijn naam schuchter uitsprekende; „ik ben
voor hem alles wat hij in de wereld heeft. Ik moet
bij hem blijven."
„Om alles in de wereld, mijn lieve Alexa, zou ik
je ook niet van hem willen scheiden," riep de lord
uit. „Ik acht en eer hem en heb hem lief. Hij zal
ook mijn vader zijn en met ons naar Engeland
gaan."
„Dat zal ij niet. Hij haat Engeland en zal liever
sterven!"
„Maar hij is, indien ik mij niet vergis, een En-
gelschman. Hij kan zijn vaderland niet haten. Neen,
neen, Alexa, hij zal met ons gaan. Hij s nog sterk
en een verstandig man, die zich niet in deze een
zaamheid moest begraven. Hij heeft eerzucht, hoe
wel hij die met geweld zoekt te onderdrukken. Ik
heb zijn oogen zien schitteren, als wij de groote
politieke vraagstukken bespraken. Hij zal zijn plaats
innemen onder de wetgevers van zijn vaderland,
waartoe de natuur hem bestemd heeft. Hij moet met
ons naar Engeland gaan en ik voorspel hem, dat hij
binnen een jaar van het eene einde des lands tot
het andere met eer bekend zal zijn."
„Mijn vader eerzuchtig! O, hij heeft steeds als
een kluizenaar geleefd, je dwaalt!"
„Ik kan hem beter beoordeelen dan jij, Alexa.
Kom, begeven wij ons tot hem. Hij is in de woon
kamer."
Mr. Strange zat aan de tafel, een opengeslagen
boek voor zich; hij las echter niet maar scheen In
gedachten verzonken.
Hij zag op toen het jonge paar binnenkwam, en
las uit hun gelukkige oogen het geheim. Hij wtet
wat er gebeurd was en wat zou komen, en dit
bewustzijn scheen hem in steente veranderen. Met
angst beschouwde hij het jonge paar en zijn ern
stig gezicht werd doodsbleek.
Lord Kingscourt die geen acht sloeg op deze
slechte voorteekens, droeg zijn zaak zonder aar
zelen voor en verzocht Mr. Strange zijn toestem
ming te geven tot een huwelijk met Alexa
Er volgde een stilzwijgen, dat eindelijk door Mr.
Strange werd verbroken.
