piet Roeper over
de koningin en
drijfmest,
zichzelf
Brik ben nooit een ambtenaar geworden"
',Ze zullen m'n koffie wel missen"
elan Brouwer droeg aan bijna
ille dammen een steentje bij
Bedrijven Van der Vis
in holding gebracht
(OCT Texels
.TEXELSE COURANT
IMt."
Buiten de deur
Wat ik zeggen wou.
Windmolens of verf?
in alle mensen die op het ge-
entehuis werken, ben ik er het
gst. Voordat het gebouw in ge
lik werd genomen, was ik hier
nelijk al als schilder aan de
ri,lg. De laatste deuren heb ik
-I decoraties voorzien, terwijl ik
tl dienst was bij de gemeente.
t hoorde bij de deal. Op die ma-
r kon ik een week eerder begin-
t is morgen precies 25 jaar ge
en dat hoofdbode Piet Roeper
:e dienst trad bij de gemeente,
terugblik.
lr*'werd geboren in 1942. Zijn va-
■dj. Dirk Roeper, had een schil-
sbedrijf aan de Warmoesstraat
.Den Burg. Na een aantal jaren
0 trad Piet bij hem in dienst. „Ik
s op school niet zo'n hoogvlie-
en wilde eigenlijk wel aan 't
rk. In 1970, toen ik overigens al
se jaar bij Ben Beumkes werkte,
s ik dus in het gemeentehuis
1 het schilderen. Op een dag
nd er een advertentie in de
nt. De gemeente vroeg een
loonmaker. Huib de Ridder en ik
'^en er samen op af. In werkkle-
g. Onze belangstelling werd als
geintje gezien. 'Zijn jullie nou
ieus of hoe zit het', luidde de
ollag. Huib haakte af, maar ik zei
ik werkelijk belangstelling had.
[jle Poel voegde me toe dat ik
i wel haast moest maken, want
jiinschrijvingstermijn zou de dag
Wop verstrijken. Diezelfde
ind heb ik een brief geschreven,
dagen later hoorde ik dat ik
s aangenomen." Roeper kende
gebouw op z'n duimpje, de
nsen die er werkten een beetje,
ar kwam tijdens z'n werkzaam-
len, die uit het onderhoud van
gebouw bestonden, snel ver
lering in.
vlot na z'n in diensttreding,
n hij met bode Jannes Bügel
de verzorging van de avond-
gaderingen in het raadhuis
sr. „Het hoorde erbij. Bovendien
cht het extra geld in het laatje,
it in die tijd kreeg je alle overu-
™"nog keurig uitbetaald."
Omstreeks 1978 werd hij tot bode
gepromoveerd, tien jaar later tot
hoofdbode. Hiermee kreeg hij de
leiding over de huishoudelijke
dienst, die inclusief Roeper zelf,
op het ogenblik uit negen perso
nen bestaat. De functie bevalt
hem uitstekend. „Je hebt veel vrij
heid in dit werk. Toen ik nog ge
woon bode was, zat ik erg vaak in
Betekent dat iedere keer aanpas
sen? „Nee, ik pas me niet aan. Ik
blijf gewoon mezelf. Ik ben 25 jaar
lang dezelfde gebleven. Nooit een
ambtenaar geworden, ik werk hier
gewoon. Burgers die hier bin
nenstappen, hoor je vaak de ver
zuchting slaken: 'hè, hè, eindelijk
een Texelaar'. Dat is natuurlijk on
zin, want de meeste ambtenaren
Piet Roeper: „Omgang met mensen vind ik het leukste onderdeel van mijn werk."
de drukkerij, waar de raads- en
commissiestukken moesten wor
den gedrukt. Ik heb daar nog een
cursus klein-offset drukker voor
gevolgd. Het was leuk werk, maar
je had toch veel minder contact
met mensen dan nu. In m'n tegen
woordige functie spreek ik ook al
lerlei mensen die hier niet werken.
Omgang met mensen vind ik toch
wel het leukste onderdeel."
De afgelopen 25 jaar heeft Roeper
vier burgemeesters meegemaakt.
van de fruitmand, die ik door om
standigheden zelf bracht, raakte ik
binnen. Het waren oud-Texelaars
en voor we het wisten raakten we
diep in gesprek en waren we twee
uur verder. Het is leuk als je in de
gelegenheid bent om daar af en
toe tijd voor te maken."
De functie kent echter ook minder
wonen hier al jaren en weten net
zoveel van Texel als ik."
De vrijheid die Roeper in z'n func
tie heeft, illustreert hij met een be
zoek aan een jubilerend echtpaar
in De Koog, waar hij eens een
fruitmand afleverde. „Het echt
paar was zoveel jaar getrouwd. Ik
belde ze op om te vragen of een
bezoek van de burgemeester op
prijs werd gesteld. De vrouw, li
chamelijk niet in orde, zei hier lie
ver van af te zien. Bij het afleveren
IFoto Tessa de Graaf)
aangename kanten. Buiten werk
tijd komen alle telefoontjes van
het raadhuis bij de familie Roeper
binnen. „En dat zijn er heel wat.
We kregen ook wel telefoontjes
voor het vliegveld, waar de ge
meente de administratie voor ver
zorgt. Als overkanters in de
telefoongids keken, zagen ze al
leen het woord vliegveld staan en
de toevoeging administratie over
het hoofd. Het gebeurde dus een
keer dat zondagochtend om 07.00
uur de telefoon op het nachtkastje
rinkelde. 'Hallo', hoorde ik een op
gewekte stem roepen. 'Hoe is het
weer bij jullie?'. Ik antwoordde dat
ik even m'n blote voeten op het
koude zeil moest zetten om naar
buuten te kieken."
Het komt ook voor dat Roeper in
z'n vrije tijd het gemeentehuis
controleert op onregelmatighe
den. Een paar jaar geleden greep
hij tijdens een verbouwing twee
inbrekers in de kraag. „Ik ging er
op zondagmorgen naar toe om te
kijken of het niet ergens lekte. Dat
bleek niet zo te zijn, maar ik ont
dekte wel twee gasten die er niet
thuis hoorden. Ze bleken zich via
een ladder toegang tot het ge
bouw te hebben verschaft en de
nacht te hebben doorgebracht in
de kamer van de burgemeester. Ik
wist ze naar buiten te loodsen.
Echt op m'n gemak voelde ik me
niet, zij waren met z'n tweeën. Ik
had echter m'n poedel even niet
meegerekend. Die voelde de stem
ming haarfijn aan en verschanste
zich op een niet mis te verstane
manier tussen ons in. Mooi, hè."
Koningin
Het bezoek van koningin Beatrix
staat hem ook nog levendig voor
de geest. Voorafgaand aan het be
zoek zette haar beveiligingsdienst
het raadhuis dagenlang op stelten.
„Ik had tot taak de hal 'mensvrij'
te houden, om te voorkomen dat
eventuele schutters van achteren
konden toeslaan. Ook moesten er
bepaalde deuren losblijven, voor
het geval dat majesteit even naar
de w-c. zou moeten. Dat toilet
moest brand- en brandschoon zijn.
Een heel gedoe, allemaal, 's Mid
dags werd ik geacht in hotel Op-
duin te zijn om te controleren wie
er allemaal bij het diner aan moch
ten zitten. Na de koningin uit haar
jas te hebben geholpen, kon ik
even wraak nemen. Een van de
beveiligingsmensen kon zich niet
legitimeren. Z'n pasje lag nog in
de auto, die verderop stond gepar
keerd. Ga maar halen, zei ik glas
hard. Als ze ons met iets minder
poeha tegemoet waren getreden,
was dit natuurlijk nooit gebeurd.
Maar ik kon het niet laten."
Drijfmest
Een ander hoogtepunt uit z'n car
rière was de behandeling van de
omstreden relatienotagebieden.
Tijdens de raadsvergadering spo
ten woedende boeren een flinke
lading drijfmest in de hal van het
raadhuis. „De sfeer was grimmig.
Vóór het begin van de vergadering
had een boer me al dreigend bij de
DINSDAG 31 JANUARI 1995
strop te pakken. Nadat het punt
aan de orde was geweest, liep een
deel van het publiek naar buiten.
Terwijl ik koffie aan het rondbren
gen was, hebben ze de hal vol
gespoten. De stank was enorm.
Met een sneeuwschuiver hebben
we een pad naar buiten gemaakt,
zodat de mensen erdoor konden.
De rest hebben we die nacht ge
woon laten liggen. Het vroor zeven
graden. De damp sloeg er de vol
gende morgen nog vanaf. Het
heeft lang geroken. Een jaar later
kreeg je de lucht af en toe nog in
je neus."
Roeper heeft van de gebeurtenis
schetsjes gemaakt. Een hobby die
hij af en toe, eens in de paar jaar,
uitoefent. De tekeningen van de
strontkar hangen bij Bonne Me
chanisatie aan de muur.
Sinterklaas
De naam van Piet Roeper is nauw
verbonden met die van sinter
klaas. Al twintig jaar neemt hij de
taken van de goedheiligman op
Texel waar. „Eigenlijk maak ik de
intocht al 34 jaar mee. Daarvoor
was ik als piet en als hoofd-piet
actief. Maar omdat ik vind dat die
zaken niets met de gemeente te
maken hebben, praat ik daar nu
liever niet over. Dan kunnen we
het beter over mijn lidmaatschap
van de vrijwillige brandweer heb
ben. Dat houdt wel verband met
elkaar. Ik was nauwelijks een
maand in dienst toen ik daarvoor
werd benaderd. Omdat ik dat altijd
al wilde, heb ik onmiddellijk ja ge
zegd. Ik werd voor die tijd weer
houden door m'n beroep. Als
schilder kun je zoiets tegenover je
baas niet maken."
Een andere hobby van Roeper is
het wielrennen. Al jarenlang is hij
actief lid van Wielervereniging
Texel en sinds kort verricht hij ook
een aantal bestuurlijke taken op
sportgebied. Tweemaal heeft hij
als wedstrijdleider van het Noord
hollands Kampioenschap Wielren
nen mogen fungeren. „Verschrik
kelijk leuk om te doen, want in die
positie hang je pal achter de kop
groep. Een genoegen dat ik als
wielrenner nooit heb mogen proe
ven."
Al met al acht Roeper zich een ge
lukkig mens. „Ik heb een vrouw,
een zoon en een dochter en afwis
selend werk. Iedere dag ga ik met
plezier heen, want de huishoudelij
ke dienst is een ploeg die staat. Je
kunt bij wijze van spreken midden
in de nacht een beroep op ze doen
en de volgende morgen van de an
deren te horen krijgen waarom zfj
niet zijn benaderd. Dat is prettig
werken."
Gehandicapten
Nooit spijt gehad van de overstap
naar de gemeente? „Absoluut
niet. Al zou ik - als ik opnieuw voor
de keus zou staan - wél een ander
beroep kiezen. Ik ben te laat tot de
ontdekking gekomen dat ik wer
ken met geestelijk gehandicapten
verschrikkelijk leuk vind. Ik trek
die mensen op één of andere ma
nier ook aan, beweert mijn vrouw
leke altijd. Op dat punt heeft Piet
van der Wulp ook een grote rol in
mijn leven op het gemeentehuis
gespeeld. Hij kwam zeker eens in
de veertien dagen langs om z'n
'politiekaart' te laten plastificeren.
Dat kwam natuurlijk niet altijd
goed uit. Op een dag zei ik: nee
Piet, vandaag even niet. Nijdig
voegde hij me toe dat ik een ou
wehoer was. Ik ging in de boks
houding staan en deed alsof ik
kwaad was. Piet van de Wulp
haalde uit en ik liet me languit op
de vloer vallen. Voor ik wist wat er
gebeurde hing hij over me heen
om me met klapjes op m'n gezicht
'bij' te brengen. „Niks ouwehoer,
mijn Piet", riep hij steeds weer.
Ik heb veel plezier in omgang met
dit soort mensen. Sinterklaas doet
ook wel eens iets extra's voor ze.
Ze bijvoorbeeld midden in de zo
mer opbellen, of een brief schrij
ven. Dat zijn leuke dingen. Als ik
dus opnieuw een beroep zou moe
ten kiezen, zou ik op dat vlak
werkzaam willen zijn."
Margreet Berndsen
Morgen vindt in Theodora-
hoeve een receptie plaats ter
gelegenheid van het jubileum.
Normaal wordt dit soort festi
viteiten in het raadhuis zelf
gevierd, maar op verzoek van
Roeper is voor een lokatie bui
ten de deur gekozen.
„In het raadhuis worden jubi
lea verzorgd door de huishou
delijke dienst. Ik zou me
verschrikkelijk opgelaten voe
len als mijn collega's lopen te
rennen en te vliegen, terwijl ik
niets doe. Om die reden is
besloten uit te wijken. Nu
worden we gewoon alleméél
bediend."
Brouwer: ...Helm planten is werk voor konijnen... iFoto Tossa do Graaft)
branden hè. Tot m'n ogen aan toe.
Soms zaten we er wel zes tot ^cht
weken in."
Door zijn ervaring konden werk
zaamheden met een gerust hart
aan hem worden overgelaten. Dat
gebeurde dan ook. „Daarom vroe
gen ze me of ik nog een hortje wil
de blijven. Ik was vaak de
aanjager, zette de mannen een
beetje aan. De jongere generatie
had wel eens een andere werk-
mentaliteit. Maar als ze bleven zit
ten zei ik: kom op, we gaan weer
aan de gang. Maar ik vond het nu
wel genoeg, daarom heb ik er een
punt achter gezet."
Zijn laatste klusje was het dichten
van een gat bij de vuurtoren, dat
was .ontstaan in de afgelopen
stormperiode.
Brouwer is niet bang dat hij zich
gaat vervelen. „Welnee, ik heb m'n
tuintje nog. En ik ben nog nooit op
vakantie geweest. Als ik vroeger
vrij had hielp ik altijd bij Piet in de
winkel. Als ik uit m'n werk kwam
stond hij al te wachten. Vaak had
ik maar net tijd om m'n handen te
wassen. Tachtig of negentig uur in
een week was normaal. Maar in
mei gaan we voor het eerst op
reis. Eerst maar eens een huisje in
Drente of zo. Ik wil ook nog wel
eens een Rijnreisje maken. En af
en toe ga ik nog wel even bij de
jongens om de koffie hoor."
i Brouwer is een plichtgetrouw
ins. In de ruim 35 jaar dat hij
Dr Daalder werkte, verzuimde hij
iktisch nooit. „Ik was 's och-
ids altijd wel een uur eerder dan
rest. Dan zette ik vast koffie in
ie loods op Westerslag. Ja, dét
len ze wel missen."
'54 kwam Brouwer in dienst bij
I aannemersbedrijf. In 1984
pte hij over naar de winkel van
i broer Piet om in '88 verder te
an bij Nic Dros. Maar na een jaar
ruilde hij die baan weer voor
i vertrouwde plek bij Daalder,
leestal was ik te vinden bij de
kstukken. Of bij het zetten van
C en takken. Helm planten vond
maar niks. Dan ben je net een
lijn dat loopt te grazen. Ik heb
jd een hekel gehad aan die rom-
tl. Gelukkig was er genoeg an-
werk."
Centen in zakkie
i eerste klusje was het herstel
i de dijk aan 't Horntje. Onder-
^nd door te hoog water was
ar een gat in geslagen. „Ik
werkte een jaar bij Tatenhove voor
ƒ25,-. Toen zei Caatje (Ten Cate
red.) dat ik wel bij Daalder kon ko
men voor ƒ32,-. Die ging daarover.
Dat was natuurlijk de moeite. Ik
ben nog naar Tatenhove geweest
of hij niet wat omhoog wou, maar
dat kon niet. Dus ben ik over
gestapt. Het was 58 uur werken,
want toen moest je zaterdags ook
nog. Tja, we werkten natuurlijk
ook nogal eens over, in verband
met het tij. En om de centen gin
gen we naar Sonja Witte, die zat
op kantoor. Dat ging in een zak
kie."
Nooit ziek
In '59 begon het aannemersbedrijf
met de aanleg van de strandhoof-
den langs de Texelse zuidkust. Jan
Brouwer droeg aan bijna alle 23
dammen letterlijk een steentje bij.
„De laatste twee heb ik niet ge
maakt, toen werkte ik net bij mijn
broer Piet in de winkel. Of ik die
andere als mijn dammen be
schouw? Welnee, je maakt ze met
elkaar."
e koffie 's ochtends vroeg zullen ze wel het meest mis-
n", grapt Jan Brouwer 157) uit Oosterend. Donderdag
m hij afscheid van Daalders' aannemersbedrijf. Hij is in de
IT. „Ik heb het werk al die jaren met veel plezier gedaan,
iar nu is het welletjes."
Lichamelijk was het vaak zwaar
werk. Toch is Brouwer bijna nooit
in de ziektewet geweest. „Rug
klachten? Ach, ik heb het wel eens
in m'n kont gehad, maar ik kon
evengoed alles doen hoor. Ik heb
wel eens een griepje gehad en één
keer had ik met mijn vinger bek
neld gezeten."
Door de mechanisatie zijn de
werkzaamheden in de loop der ja
ren wel een stuk lichter geworden.
„En er is steeds minder personeel
voor nodig", merkt de Oosteren-
der op. „De tijd dat je met 25 man
op een dam stenen stond door te
geven is voorbij. Jammer? Nou, als
je een hele dag in die stenen staat
te rammen, ben je dat wel zat
hoor."
De slechtste klus noemt Brouwer
het teren van de Teso-fuik. „Nou
mag het niet meer om milieurede
nen. Ik zeg het nog\vel eens tegen
die jonge gasten, jullie boften. Je
stikte zowat in die troep. En ver-
Zwaar werk. maar bijna nooit ziek geweest.
Arie van der Vis, van het gelijkna
mig hout- en keukencentrum aan
de Maricoweg en Spinbaan heeft
de verschillende bedrijfsonderde
len in een holding ondergebracht.
De ondernemer heeft de stap ge
nomen om de toekomst van het
familiebedrijf veilig te stellen. Het
bedrijf ondergaat momenteel een
herinrichting en wordt gemoder
niseerd om de efficiëncy en klant
vriendelijkheid te vergroten. De
houtafdeling is voortaan toegan
kelijk via de ingang aan de Spin
baan.
Een kleine dertig jaar geleden
gestart met de verkoop van hout,
is het bedrijf van Van der Vis in de
loop der jaren uitgebreid met een
hobbyafdeling (Plus Klus) en een
keukencentrum. Vier jaar geleden
stapte Van der Vis met succes in
de verkoop van brandstoffen.
In het bedrijf werken momenteel
elf mensen, onder wie dochters
Marjet (beheer Keukencentrum
Texel) en Janneke (beheer Plus
Klus). Binnen afzienbare tijd zal
ook zoon Arie de gelederen ver
sterken. Genoemde vier bedrijven
(BV's) zijn ondergebracht in een
holding. „Doordat de verschillende
afdelingen elkaar aanvullen, kun
nen we nog betere kwaliteit en
service leveren."
Tot dusver konden de klanten voor
de verschillende produkten bij in
gang aan de Maricoweg terecht.
Dat is nu veranderd. Voor bedrij
ven en particulieren die hun hout
op lengte willen aanschaffen is de
balie verplaatst naar de andere
kant van het bedrijf, aan de Spin
baan. In de overdekte bedrijfshal
ligt een breed sortiment hout
klaar, dat desgewenst op maat
kan worden gezaagd. Dankzij een
pas aangeschafte vierzijdige
schaafbank, kan ruw hout in één
werkgang worden geschaafde en
eventueel gezaagd. Bijkomend
voordeel is dat de houtvoorraad
hierdoor beperkt kan blijven, wat
kostenverlagend werkt. „De klant
wil goedkoop hout, maar graag
wel op maat." Via hoge deuren
aan beide zijden van het totaal
2.500 vierkante meter grote over
dekte complex, kunnen auto's fiu
vanaf, de ingang aan de Marico
weg binnenrijden, de spullen opla
den en aan de achterzijde het
bedrijf verlaten. „We bieden zoveel
mogelijk service."
De winkelafdeling van het bedrijf
ondergaat een fikse uitbreiding.
„Dankzij de gezamenlijke inkoop
via Plus Klus en een efficiënt voor
raadbeheer kunnen we de spullen
tegen scherpe prijzen aanbieden."
Bij Plus Klus kan men ook terecht
voor hout, dat in verschillende
lengte's en verschillende kopma
ten staat uitgestald. Om de artike
len beter te kunnen etaleren,
wordt een extra showruimte ge
maakt. Omdat Van der Vis steeds
meer vraag krijgt naar bouwmate
rialen, krijgt de verkoop hiervan
meer aandacht. De oliehandel en
Keukencentrum Texel blijven voor
lopig op de zelfde leest geschoeid.
v.iii iV' rrdfci»-
Paardesport. Tijdens een dres-
suurwedstrijd in Andijk hebben
twee amazones zondag de Texelse
eer hoog gehouden. Tessa de
Graaff was met Her Highness eer
ste in de klasse L2 met 118 pun
ten. Annemarie van der Linde en
Goldboy kregen het oranje lint in
de M2 voor de topscore 130
punten.
Bevrijdingsbijdrage. De ge
meente stelt ƒ500,- en een klein
bedrag per inwoner beschikbaar
voor Texelse dorpen die op één of
andere manier de bevrijding her
denken. De Cocksdorp en Eierland
die op 5 mei wel een feest heb
ben, maar om andere redenen, lo
pen het geld mis.
Wat maakt dat sommige mensen
anders reageren op een windmo
len dan op een wat groot uitgeval
len stofzuiger? Zodra bewegende
werktuigen wat groter worden,
lijkt het of bij sommige mensen de
stoppen doorslaan. Waarom
opeens die angst? Is het vergelijk
baar met de angst of bewondering
van primitieve mensen die plotse
ling geconfronteerd worden met
technische hoogstandjes die ze
niet kunnen bevatten? Wie is hier
kortzichtig?
Marianne Kersting bedoelt het niet
verkeerd, maar ze weet het niet. Is
ze daarom dom? Wel als ze be
weert dat molens die je in Eierland
plaatst over heel Texel te zien zul
len zijn. Zelfs de vuurtoren heeft
daar een behoorlijk stuk kale vlak
te voor nodig. En die is aanmerke
lijk massiever dan die zeer fragiele
windmolens. Voor wat het geluid
betreft zouden de molens beter in
de buurt van de branding van de
zee kunnen staan. Daarbij zou het
geluid van de molens volledig in
het niet zinken. En zelfs die bran
ding hoor je voorbij de eerste dui
nenrij al niet meer.
De subsidieregeling is er op geba
seerd dat molens in steeds grotere
series en daardoor goedkoper kun
nen worden geproduceerd. Om al
lerlei non-argumenten te ontze
nuwen kan een beetje reclame
geen kwaad. Duurzame energie
voorkomt vervuiling van het milieu
en is daarom het tegengestelde
van het opruimen van vervuilende
overproduktie, zoals de uitgevers
restanten via een boekenclub.
Een windmolen produceert, naast
schone en duurzame elektrische
energie, alleen maar natuurlijke
stromingen en vibraties, waarvan
de kunstenares het zegt te moe
ten hebben. Straling in de meest
enge (radio-actieve) betekenis
wordt met duurzame energiebron
nen juist het best bestreden.
De schimmige verhalen waarvan
de kunstenares zich bedient om
mensen bang te maken voor de
„vibraties" die windmolens ver
oorzaken doen wat wonderlijk
aan. „Die verhalen dat het alle
maal om de bescherming van de
natuur gaat zijn onzin. Het gaat al
lemaal om de centen". Ze weet
het treffend uit te drukken. Op de
lijst van dingen die slecht zijn voor
mensen staat verf niet op de laat
ste plaats. Maar verf is een middel
voor de kunstenares, dus accep
teert ze dat. Net als de straling uit
de bouwmaterialen van haar inter
ne verbouwing. Want je hebt nu
eenmaal ruimte nodig.
En energie...
Ing. C.Th.R. Bakker,
(voorheen „Sunrise" Texel),
Heerhugowaard.
Bouwkundige en Energieconsulent;
lid van de windvereniging
„Kennemerwind" te Alkmaar.
