25e JAARGANG VRIJDAG 16 NOVEMBER 1934 No. os NIEUWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR WIERINGEN EN OMSTREKEN HET WARE." LANDBOUW - CRISIS - BUREAU. W1ERINGER COURANT VERSCHIJNT ELKEN DINSDAG en VRIJDAG ABONNEMENTSPRIJS per 3 maanden f 1.—. UITGEVER CORN. J. BOSKER WIERINGEN BCREAU: Hippolytushoef Wieringen Telef. Intercomm. No. 19. ADVEBTENTliH: Van 1 5 regels f 0.50 Iedere regel meer I 0.10. 'RUWE HUID. Schrale Lippen Gesprongen Handen STAAKT HET VUREN.... 11 November 1918 Wapenstilstand. Donderdag, 7 November 1918 is heten aan het Fransche front knallen nog steeds de schoten, fluiten nog steeds de scherpe granaatsplinters in het rondIn de verte dondert nog het Duitsche geschut. Maar tóch is de laatste acte van een drama zonder weerga, een tragedie van monsterachtige grootte, begonnenDe Duitschers hebben verzocht de voorwaarden te mogen vernemen, die maarschalk Foch en zijn bondgenooten wenschen te stellen voor het sluiten van een eventueelen vrede Parlementairs zullen die voorwaarden komen bespreken De sector, waarin deze laatste ronde zich zal afspelen, is die, waarin het corps van den Fransch geneneraal Debeney is opgesteld. Het is geen gemakkelijk terrein. De wegen, vernield door granaattrechters, versperd door versplinterde boomen, dienen tot rustplaats van de laatste dooden van den wereldoorlog. Meerendeels zijn het de lijken van gesneuvel de Duitschers, die overal verspreid liggen. Want den dag tevoren waren zij door de Fran sche legercorpsen achteruit geslagen en daar bij lieten velen het levende laatste doo den Herfstgeuren hangen in de luchtEr ligt haast iets feestelijks over het kale, ver nielde, doorploegde, trieste landschap. Haudroy is ongeveer 2 K.M verder De Fransche voorposten liggen ter weers zijden van den zandweg, die naar La Capelle leidt. Een geweldig gat is in dien weg gesla gen. Bij hun terugtocht op La Capelle hadden de Duitschers daar een mijn achtergelaten, als vriendelijke begroeting van hun tegen standers Kort daarop werd een deel van dien weg door de Duitschers heroverd en men herinnerde zich de mijn van Haudroy Drie soldaten werden erop afgestuurd om de mijn onschadelijk te maken. Maar het ding ont plofte juist toen het drietal er vlak bij was. Zij maakten een luchtspronghun lede maten vond men her- en derwaarts ver spreid in de velden, rondom den zandweg. Er was 's morgens orde gekomen, dat in den middag het vuren moest worden gestaakt. Dan zouden de onderhandelaars de Fran sche voorpostenlijn overschrijden Iets on gekends het vuren staken Er ligt haast een zekere wijding in dat woord Maar toen het uur aanbrak, waarop de vuurwapenen zouden moeten zwijgen, waren de soldaten niet te houdenVan wachten was geen sprake „Voorwaarts" wilden zij, de bemodderde poilu'sEn de granaat trechters vulden zich opnieuw met dooden, krijgsgevangenen werden gemaakt, gewonden vielen weer krimpend terneerToen stuur den de Duitschers op alle punten van de be dreigde linie parlementairs naar de Fran- schen Dat hielp „Staakt het vuren werd overal geblazen. De officieren, door generaal Debeney aan gewezen om de Duitsche onderhandelaars te ontvangen, waren reeds op de aangegeven plaats de toegang tot la Capelle Daar stond een steenen villa, omgeven door hooge boomen. Daar was het bureau van een Fran- schen majoor van den Staf gevestigd. Op het afgesproken uur begaven de offi- FEUILLETON. eieren, waaronder ook een Duitsche koerier, zich naar den weg, doorweekt van de regens, die den laatsten tijd waren gevallen. Het was geen prettig verblijf, daar op dien slijkerigen weg en toen uur na uur verstreek, zonder dat de Duitsche onderhandelaars verschenen, besloot de Commissie van ontvangst, in de villa verder te wachten. Inmiddels viel het duister in Het was bijna negen uur in den avond, toen in de verte lichten naderden. De soldaten, die den weg bewaakten, rekten zich nieuws gierig uit, gewekt uit hun stoïcijnsche rust. Deze poilu's beseften nog maar ten deele, wat het naderen van die lichten voor hen kon beteekenen Instinctmatig grepen zij hun geweer vaster lichten, die naderenna derden Maar hun aanvoerder, de jonge kapitein Lhuillier, 23 jaar oud, geeft een kort bevel „Staakt het vuren was immers geblazen De eerste auto is naderbij gekomeneen enorme witte vlag in den koker voor het vaan del gestokenblinkt in het licht van de autolantaarns. Lhuillier stelt zich midden op den weg en steekt den arm omhoog Halt De remmen knarsen, de auto staat stil. Drie andere auto's volgen Een generaal, in groot tenue, de borst bedekt met orden stapt uit, nadert den Fransclien kapitein „Général de Winterfeidt, de la mission de parlementaires" allemands." Hij spreekt uitstekend Fransch, is vroeger militair attaché te Parijs geweest. Mon capitaine.zegt de generaal, ik bied u mijn welgemeende excuses aan, dat ik pas zoo laat kom materieele hindernissen zijn de oorzaak daarvande slechte toestand van üe wegen. Ik heb de eer u de heeren van mijn geleide voor te stellen Generaal, antwoorde Lhuillier,, ik heb geen bevoegdheid u officieel te ontvangen. Ik verzoek u te willen instappen en mij te volgen. De Duitsche hoornblazer, die op de tree plank van de eerste auto had gestaan, wordt vervangen door een Franschen trompetter, korporaal Sellier. En door den nacht van den 7den November klonken de regimentsmar- schen van het 171ste regiment infanterie, van het 19de en 26ste bataljon jagers te voet en van alle andere korpsen van de 166ste infan teriedivisie, die dezen sector bezet hield. Sol daten kwamen over de omgewoelde velden aanloopen, renden achter de auto's aan. ,Vive la France galmde hier en daar in het donkerMaar enkele pessimisten kropen weer achter hun mitrailleur, zij vertrouwden het nog niet. En in het Duitsche hoofdkwartier seinde de keizerlijke staatssecretaris b.d. Von Hintze aan het ministerie van buitenlandsche zaken te Berlijn „Duitsche wapenstilstandscommissie van daag 12 uur uit Spa in auto's vertrokken naar de Fransche linies. SamenstellingStaats secretaris Erzberger, voorzitter, gezant graaf Oberndorffgeneraal-majoor Von Winter feidt kapitein-ter-zee Banselow. Verder reden een kapitein, een hoornblazer, een tolk en twee schrijvers mee. Generaal Von Gündell heeft zich teruggetrokken Een tweede groep volgt vandaag om drie uur namiddag uit hoofdkwartier van den Duitschen legergroep onder den kroonprins, majoor Düsterberg, majoor Brinkmann, ma joor Kriebel, majoor Von Böttinger en op wensch van staatssecretaris Erzberger en graaf Oberndorff legatiedienst Freiherr Von Lersner. Verder eenige officieren van admini stratie en een journalist" wg.) enz. Een snelle opeenvolging van telegrammen was het resultaat van de onderhandelingen. Op 11 November kon Von Hintze naar Ber lijn seinen „Wapenstilstand vandaag 11 uur 55 van kracht geworden No. 19. De squire belde en toen de butler verscheen, gaf hij dien het blad in handen en wees zwijgende naar het bericht, terwijl hij hem intusschen nauwkeurig gadesloeg. De oude man had al veertig jaren lang de gezamenlijke plichten van butler en lijfknecht vervuld en zoo iemand, dan begreep hij dus Adam Thurston. Hij las met steeds toenemende belangstel ling en, toen hij zijn heer het blad weer overreikte, stonden hem de tranen in de oogen. „Ja, dat is de jongeheer, sir Dat kan niet anders," zei hij met trillende stem. „Nu, we zullen het gaan onderzoeken, Par ker. Laat het rijtuig voorkomen en help mij pakken. Wij moeten den trein van twaalven nog zien te halen." Een oogenblik stond Parker als aan den grond genageldtoen ging hij vol vreugde aan het pakken. De andere bedienden waren ook ten zeerste verrast, want het was immers onder hen bekend, dat de squire treinen en auto's haatte, en voor zoover zij zich herin neren konden, had hij nooit een lange reis gemaakt. De butler haalde zijn meester over, om den nacht te Londen te blijvenmaar dien vol genden morgen vertrokken ze al vroeg naar Derbyhire. Op den middag, toen Mary Armstrong in de halldeur een luchtje stond te scheppen, eer zij terug ging naar de ziekenkamer, zag zij een rijtuig den weg op komen. Will had haar de heele geschiedenis van Warwick verteld en toen zij dus een grijzen, ouden heer zag uitstappen, vatte zij instinctmatig, wie dat was, en kwam al het bordes af, om hem te verwelkomen. Adam Thurston begroette haar met ouder- wetsche hoffelijkheid. „Madam", vroeg hij, „is dit Ladywood en is u miss Armstrong „Die ben ik. En u is zeker de oom van Thur ston O, wat zal hij blij zijn „Wordt hij dan beter Zal hij in staat zijn, mij te zien vroeg de oude heer opge wonden. „Hij gaat prachtig vooruit," antwoordde Mary opgewekt. „Hij is nu buiten gevaar en de doktoren zeggen, dat hij over een paar dagen al eens zal mogen opstaan." Na den verterenden angst, waarvan de oude heer steeds vervuld was, sinds hij dat bericht in de krant gelezen had, verraste hem deze mededeeling te zeer. Het hoofd zonk hem op de borst, de eene hand stak hij in den blinde uit naar Parker, die gelukkig al tijd om en bij hem was, en terwijl Mary de andere hand in haar arm trok, leidde zij hem de enkele treden van het bordes op en zoo de koele hall binnen. „Gaat u nu allereerst eens uitrusten," drong zij. „U heeft een vermoeiende reis ge had. Het is heel mooi van u, om te komen." Parker zorgde, dat zijn heer zich rustig neervlijde op de makkelijke bank en Mary zelve kwam met enkele ververschingen aan, en toen hij weer wat bekomen was van zijn flauwte, ging zij bij hem zitten en beant woordde al zijn vragen. Daar haar gezichtje straalde van blijd schap en geluk en zij er allerbevalligst uitzag, geheel in het wit gekleed, zooals zij wist, dat Warwick haar het liefste zag, vond de squire haar verrassend mooizij had ook niets van het voor hem zoo hinderlijk moderne in de vrouw, maar bezat een soort bescheiden waar digheid, die hem volkomen op zijn gemak deed zijn met haar. „U wilt hier toch wel blijven logeeren, tot uw neef beter is vroeg zij op over redenden toon. „Het is hier een kalm huishouden en u zult niets missen van uw huiselijke geriefelijk heden. Om der wille van Thurston vraag ik u, om te blijven, want het zal nog wel lang Groot was de blijdschap, de hoop, in alle landen ter wereld „Het was een paar minuten vóór het elfde uur van den elfden dag der elfde maand, schrijft Winston Churchill in zijn boek „Drie jaar wereldbrand" en ik stond aan het ven ster van mijn kamer, die uitzag op Northum- berland Avenue, richting Trafalgar Square. Ik wachtte daar tot de Big Ben zou vertellen, dat de oorlog voorbij was. Mijn geest dwaal de terug over de bloedige jaren naar het ta fereel en de aandoeningen van den nacht op de admiraliteit, toen ik naar datzelfde carillon luisterde, om dan het teeken tot den oorlog tegen Duitschland aan onze vloten en eskaders over de geheele wereld te geven En nu was alles geleden De minuten verstreken, ik voelde eer mat heid dan jubel. Het geheele enorme uitrus- t-ingsbedrijf, waar ik als minister van justitie de verantwoordelijkheid voor had, was als met één slag weggevaagd, liet een leegte ach ter. En mijn geest bleef werktuiglijk hangen aan de problemen van de demobilisatie. Wat moest er met onze drie millioen munitie-ar beiders gebeuren Hoe smeedde men zwaar den om in ploegijzers?De hefboomen moesten worden overgehaaldmet volle kracht achteruit En toen, plotseling, de eerste slag in de verte. Ik keek opnieuw naar de breede staat onder mij. Zij was verlaten. Uit een portiek van een der groote hotels, in gebruik van re- geeringsdiensten, stoof het slanke figuurtje van een typistetje, dat wildweg gesticuleer dejuist toen de tweede slag van den Big Ben weer klonk. Dan ijlden opééns van alle kanten mannen en vrouwen de straat op. Stroomen volk golfden uit alle gebouwen De klokken van Londen begonnen te luiden Northumberland Avenue was gevuld met dui zenden menschen, die opgewonden heen en weer rolden schréeuwend en gillend van vreugd Ik kon zien, hoe het op Trafalgar- Spuare reeds krioelde. Rond om mij, in het Hoofdkwartier zélf, Hotel Metropole, was de grootste wanorde uitgebroken Deuren sloe gen dreunend dichtvoeten klikklakten de gangen door. Iedereen stond van zijn bure austoel op, wierp pen en papier terzijde.... Alle banden waren verbroken Het tumult nam toewakkerde aan tot een storm. De straat was een siedende lij venmassa. Vlag gen verschenen als bij tooverslag Stroomen mannen en vrouwen golfden aan van het EmbankmentZij vermengden zich met vloeden, die aanstuwden van het Sstrand op hun weg, om den koning te gaan toejui chen. Vóórdat de laatste klokkentoon was weg gestorven, waren de strenge, op oorlog en luchtraids gespannen, ordelijk-gedrilde stra ten van Londen, verkeerd in een zegevierend pandaemonium De ketenen, die de wereld hadden gekluisterd gehouden, waren verbro ken .'Schakels van gebiedende noodzaak, schakels van discipline, zelfopoffering, scha kels van eer, die het grootste deel der mensch heid hadden samengehouden, tot dreunend werk voor een onontkomelijke taak dat alles was losgesprongen op het geluid van een paar klokslagen Veiligheid, vrijheid, vrede, tehuis, de lieve gestalte bij het haardvuur dat had men weer na 52 maanden van grimmige ontwrich ting. Althans, zoo scheen het op dat oogen blik. Het gordijn valt over het lange front in Frankrijk en Vlaanderen. De verzachtende handen van tijd en natuur, het snelle herstel der wreedzame industrie, hebben reeds de kratervelden en gevechtslijnen, die in wijden boog tusschen de Vogezen en de zee, voor kort nog de lachende velden van Frankrijk be smeurden, doen verdwijnen De puinhoopen zijn herbouwd, de versplinterde boomen door nieuwe vervangen. Alleen de kerkhoven, de monumenten en kapel torenspitsjes met hiér en daar een vervallen loopgraaf, of een groo- Bertels' Kunstkorrel in de praktijk. De heer P. van Dongen, Terheyden, N.Br., schrijft ons dd. 26 October 1934: Over de reBUltaten met Bertels1 Opfokvoeder en Bertels' Kunst- korrel ben ik uiterst tevreden. Myn 92 jonge hennen,gedurende 8 weken opgefokt met Bertels' Opfokvoeder en daarna uitslui tend met Bertels' Kunstkorrel, begonnen reeds op 4£ maand te leggen en leggen thans op 5s maand reeds gemiddeld 50 eie ren per dag.De voederkosten bedragen 0.7 ot.per kip p.dag. Gedurende deze maand geven wij bij aankoop van iedere 200 Kg. Bertels' Pluimvee voeder één droogvoederbak cadeau. Bestel bij Uw leverancier of waar niet ver krijgbaar direct aan de fabriek. Bertels' Oliefabrieken N.V., Amsterdam (O.) te granaattrechter, dringen den reiziger de herinnering op aan het feit, dat hier 25 mil lioen soldaten streden en dat 12 millioen zijn gewond of gedood in de grootste der mensche lijke worsteling Genadige vergetelheid weeft haar sluiers, de invaliden strompelen w de treurenden vallen terug in den triesten schemer van herdenking. Nieuwe jeugd staat op en eischt haar rechten. En de stroomen der eeuwen vloeit voorwaarts, zelfs over de slagzöne, alsof alles slechts een droom ware geweest. duren, eer hij goed genoeg is om u te zien." Parker, die achter den stoel van zijn heer stond, kon zijn ooren haast niet gelooven, toen zijn meester de uitnoodiging aannam. Naar de beschrijving, die Mary van hem had gekregen, vond zij hem bepaald vriende lijk. Zij had besloten, hem naar de kamer van Warwick te geleiden en met zijn ouder- wetsche hoffelijkheid, bood hij haar weer den arm. Hij stond een oogenblik stil voor een van de vensters op het portaal en keek vol wel behagen uit over het schoone landschap. „Dit is een mooie, oude plaats, miss Arm strong. Ik voel mij vereerd door de mij ge boden gastvrijheid, ofschoon het mij ook weer, bezwaart, dat mijn neef en ik zoozeer bij u in de schuld staan. Mag ik ook vragen, wat hem eigenlijk de gunst bezorgde, dat hij hier binnengedragen werd hij, de vreemde, die toch geen recht had „Hij had er alle recht op", viel Mary blozen de in. „Waar anders zou hij ook heengevoerd zijn Dit was immers de beste, de eenige plaats voor hem, en ik ,En u?" viel de squire in, is niet alleen miss Armstrong van Ladywood, de vrouw die hem het leven redde, maar de vrouw, die belooft heeft, de zijne te worden, als u er niet op tegen heeft." De squire nam de hand, die op zijn arm rustte, en drukte die aan de lippen. ,U doet hém en mij veel eer met die be lofte," antwoorde hij vol overtuiging. Wat er voorviel gedurende het korte sa mentreffen van de twee, die een menschen- leeftijd lang als vader en zoon met elkaar hadden omgegaan, kwam Mary zelfs nooit te weten maar dat oom Adam zijn neef weer volkomen in zijn gunst had aangenomen, daaraan hoefde niemand te twijfelen. Heerlijke dagen volgden voor de verloofden; heel de atmosfeer op Ladywood ademde ge luk. De squire genoot van zijn wandelingen in den tuin met Mary en hij besprak allerlei van zijn zaken met zijn neef, die nu op de sofa mocht liggen. GEWESTELIJKE TARWE - ORGANISATIES VOOR NOORD- EN ZUID-HOLLAND. Mededeeling aan leden-aangeslotenen. Prijsschaal voor tarwe. In de laatste helft van Augustus is via de Landbouwpers en de plaatselijke pers de prijsschaal voor de tarwe van Oogst 1934 ter kennis van de leden-aangeslotenen gebracht. In de publicatie is de prijs voor de B.-klasse als volgt Per 100 K.G.Augustus f 10.35 Septem ber f 10.45; October f 10.55; November f 10.65; December f 10.75 Januari 1935 f 10.90; Februari f 11.05 Maart f 11.20 April f 11.35. In vervolg op genoemde publicatie deelen wij thans mede, dat de Besturen besloten hebben tusschen iedere klasse 2 tusschengra- deeringen aan te houden in den vorm van plus- en min-kwaliteiten. Het prijsverschil tusschen de volledige klas sen en de tusschengradeeringen is vastgesteld voor de plus-kwaliteit f 0.17 meer en voor de min-kwaliteiten op f 0.16 minder dan de prijzen bij de volle klassen behoorende. Ter verduidelijking laten wij hieronder de prijsschaal met tusschenklassen voor de B.-kwaliteiten volgen B.-f B. B.— November f 10.82 f 10.65 f 10.' December f 10.92 f 10.75 f 10.! Januari f 11.07 f 10.90 f 10.74 Februari f 11.22 f 11.05 f 10.! Maart f 11.37 f 11.20 f 11.04 April f 11.52 f 11.35 f 11.19 De prijs voor de A.-klasse met naastliggen de gradeeringen is f 0.50 per 100 K.G. hooger en voor de C.-klasse met naastliggende gra deeringen f 0.50 per 100 K.G. lager. BIJBETALING OP DE REEDS GELEVERDE TARWE. Nu de definitieve monsters zijn vastgesteld kan op het voorschot van f 9.- per 100 K.G. tarwe, welke vóór 1 November is geleverd, de Van Thunston Hall sprak hij maar zeer weinig en ééns vroeg Warwick Mary in scherts, of zijn oom zijn leven lang verder op Ladywood meende te blijven. Hij beweerde, dat hij jaloersch was op den squire en klaag de, dat hij zoo weinig van zijn verloofde zag; maar Mary lachte dit bezwaar weg Zij wist immers hoezeer de verzoening met zijn oom had bijgedragen tot zijn geluk en zijn herstel. De squire zinspeelde maar heel weinig op de verlovingmaar ééns, toen Mary naast hem stond, terwijl hij bij de sofa zat, vatte hij haar hand in de zijne en zei „Wij moeten den familie-verlovingsring la ten komen, hè, mijn jongen Dan eerst zul len wij ons geheel doordrongen voelen van het feit, dat Mary een van de onzen wordt." Een anderen keer weer verbaasde hij Thur ston door zijn onverwachte vraag, waar zijn neef wel op had willen trouwen, als hij niet ten tooneele verschenen was. Het antwoord luidde „Ja, twee honderd pond 'sjaars is geen vorstelijk inkomen maar Mary bezit wel wat en dan had ik er waarschijnlijk nog wel een weg op geweten om wat te verdienen." „Hoe dan „Wel, ik had beroepszanger willen worden. Er is mij dikwijls gezegd, dat ik best een for tuin verdienen kon met mijn stem De squire keek hem aan, met een blik vol verontwaardiging en riep „Laat mij nooit meer van zulken nonsens hooren Jij, een Thurston Zou je op die manier in je onderhoud willen voorzien „Nu, zoo uitlokkend komt het mij ook niet voor, oom. En als u soms lust moogt voelen, mij een paar pond per jaar meer te bezorgen, dan zou mij dit een heel pak van het hart zijn „Een paar pond Al wat ik heb, is im mers voor jou, mijn jongen En dat weet jij ook wel. Je moet je vrouw op Thurston Hall brengen en dat wel hoe eerder hoe beter Ik zou graag een kleinen jongen van jou op de Hall zien ronddartelen, eer ik ga Warwick. Noch jij, nóch Mary zult mij een rest worden nabetaald. Indien de definitieve monsters precies ge lijk waren aan de voorloopige, zoo zou deze nabetaling gelijk zijn aan het verschil tus schen de genoemde f 9.- en de hierboven vermelde prijsschaal. Er is echter eenig ver schil tusschen genoemde monsters, zoodat de classificatie vóór 1 November niet geheel juist is geweest. Vandaar, dat de nabetaling in vele geval len een weinig afwijkt van het bedrag, dat men op grond der classificatie en de maand van levering meent te mogen verwachten. BINNENLANDSCH NIEUWS. TERWIJL DE SNELTREIN AANSNORDE Aan den dood ontsnapt. Toen Maandagavond omstreeks half tien de overwegwachter J. O. de boomen bij den Provincialen weg te Schalkwijk had neerge laten om den sneltrein die om 21.20 uur uit Utrecht vertrekt, te laten passeeren, zag hij plotseling een auto met groote vaart aanko men. De chauffeur bemerkte niet dat de boo men waren neergelaten en reed, doordat hij het gevaar pas eenige meters tevoren be merkte, met groote snelheid tegen de spoor- boomen. Deze werden omhoog gedrukt, zoo dat de auto met de voorwielen op de rails kwam te staan. De overwegwachter had de tegenwoordigheid van geest, de lijn over te snellen en de twee inzittende heeren uit den wagen te trekken. Zij konden nog net bijtijds eenige meters uit de voeten komen, toen de sneltrein aankwam, de auto greep en aan den kant van de Schalkwijksche Wetering duwde. De auto was van voren geheel in el kaar gedrukt. De trein stopte, doch kon na eenig oponthoud de reis voortzetten. De te genwoordigheid van geest van den overweg- wachter had grootere ongelukken voorkomen. ALS JONGETJES MET GEWEREN SPELEN. Dinsdagmorgen heeft te Halsteren bij Ber gen op Zoom in de woning van de familie Langenberg een tragisch ongeluk plaats ge vonden. Het twaalfjarig zoontje der familie speel de in een der kamers met een geweer. Plotse ling trok het knaapje de haan over, met het noodlottig gevolg, dat zijn zusje van 16 jaar, dat zich in dezelfde kamer bevond, waar het jongetje „speelde," een lading hagel in het gezicht kreeg. Onmiddellijk was een dokter ter plaatse. Hij achtte overbrenging naar het ziekenhuis te Bergen op Zoom gewenscht. De toestand van het meisje baart geen zorg, doch waarschijnlijk zal zij een oog moe ten missen. onderdak misgunnen in het oude tehuis, zoo lang ik er nog ben." Zoodra Warwick zich voor het eerst na dit onderhoud weer alleen bevond met Mary. trok hij zich zachtjes naast zich en sloeg den arm om haar heen. „Ik geloof, dat je oom betooverd hebt, lief ste Weet je, wat hij mij voorgeslagen heeft? Dat wij trouwen zouden, zoodra ik maar in staat was om naar de kerk te gaan. Wij hebben dan maar een paar korte wittebroods weken, terwijl oom naar Thurston Hall gaat, om daar alles voor onze komst in orde te laten brengenJe vindt het toch niet be zwaarlijk, Mary, dat de oude heer daar met ons samenwoont „Maar natuurlijk niet. Hij heeft zich zoo edelmoedig betoond, dat hij dan ook verdient, hoe wij zijn laatste dagen nog zoo gelukkig mogelijk makenMaar, Thurston, ben ik eigenlijk al niet te oud voor je Ik ben al vijf-en-dertig „En ik zes-en-dertig, dus dan win ik het toch nog altijd van jeMaar laat ons hopen dat wij nog vele jaren van liefde vóór ons hebben en samen zullen wij dan oud worden, hè, lieveling Met tranen in de oogen van vreugde en dankbaarheid drukte zij zich vaster tegen hem aan. HOOFDSTUK XIV Gedurende de eerste dagen van Thurston's ziekte, zoolang hij nog dobberde tusschen leven en dood, had Will Armstrong opzettelijk voor zijn zuster verzwegen de mededeelingen van den zelfmoord van Daft Davy, De inspec teur van politie was echter op Ladywood ge komen en had gevraagd, of Warwick ook sterk genoeg was om gehoord te worden. Na Will's ontkennend antwoord had hij verzocht dan miss Armstrong te mogen spreken. Nu moest Will haar dus wel verslag doen van Davy's dood en Mary ontstelde er van. (Wordt vervolgd.)

Kranten Regionaal Archief Alkmaar

Wieringer courant | 1934 | | pagina 1